یک لحظه تصور کنید که همه‏گیری ویروس کرونا تمام شده است. سفرهای جهانی از سر گرفته شده است‏، ‏اتفاق‏ها‏‏ی داغ و خطرناک دیگر سپری شده است و شرکت‏ها‏‏آغاز به عملی کردن وعده‏ها‏‏ی خود کرده‏اند. به طور مثال برخی از شرکت‏ها‏‏ برای جذب استعدادهای برتر وعده‏ای داده‏اند: اجازه کار از راه دور از هر نقطه از جهان‏، ‏حداقل برای چند ماه در هر زمان سال.

سپسیک لندنی‏، ‏یک نیویورکی‏، ‏و یک هنگ‏کنگی را در حال قدم زدن در یکرستوران تصور کنید. بگذارید بگوییماین‏جایی که در حال قدم زدن هستند، ریودوژانیرو است. همه آن‏ها حقوق یکسانی دارند –‏100هزار دلار - و به مدت دو ماه اجازه کار از راه دور از برزیل را دارند.

هنگامی که کارهای خود را تمام کردند و از محل کار خود در خارج از کشور به خانه بازگشتند‏، ‏چه کسی بیشترین مالیات را بدهکار است؟ طبق گفته رابرت سالتر از شركت مالیاتی و مشاوره‏ای بلیك روتنبرگ‏، ‏كارگر از راه دور ما از نیویورك با بالاترین صورت‏حساب روبه‏رو می‏شود‏، ‏در حالی كه لندنی‏ها‏‏ هیچ چیز اضافی برای پرداخت ندارند. با این حال‏، ‏این فرض می‏شود که هرسه طبق مقررات و -‏شاید مهم‏تر‏، ‏برای جلوگیری از اشتباهات پرهزینه‏- ‏مالیات برزیل خود را به‏موقع پرداخت کردند.

سالتر از بدترین سناریو برای این نسل جدید تنظیم‏کنندگان هشدار می‏دهد: ملزم به ثبت چندین فرم مالیاتی در کشورهای مختلف و در عین حال از دست دادن مزایای معاهدات مالیاتی بین حوزه‏ها‏‏ی قضایی. او می‏گوید: «این می‏تواند یک فاجعه باشد.شما ممکن است مجبور باشید چهار یا پنج اظهارنامه مالیاتیپر کنید.»

سالتر می‏گوید‏ ‏کارکنانی که حتی فقط برای چند هفته در خارج از کشور کار می‏کنند ممکن است خود را مسئول مالیات در حوزه‏ها‏‏ی قضایی خارج از کشور بدانند. بسیاری از کشورها برای جلوگیری از مالیات بیش از حد‏، ‏قراردادهای مالیات مضاعف را منعقد کرده‏اند. اما چنین توافق‏نامه‏ها‏‏یی ممکن است فقط در مورد مالیات‏ها‏‏ی فدرال اعمال شود و نه در مورد تعهدات شهرییا ایالتی که در بسیاری از مناطق ایالات متحده مشترک است یا تعهدات تأمین اجتماعی متداول در اروپا.

حدود ده سال گذشته شرکت‏ها‏‏یی مانند اوبر، فیس‏بوک و اینستاگرام به دلیل اینکه در شرکت‏ها‏‏ی خود غذا می‏دادند، یا آزادی لباس برای کارمندان خود قایل بودند و حتی دفتر‏ها‏‏ رنگی و مدرن طراحی شده بود افراد را به شدت به سوی خود جذب می‏کردند و علاقه جوانان به این شرکت‏ها‏‏ زیاد بود. اما در حال حاضر شرکت‏ها‏‏ی حاضر در لندن تا نیویورک، از تورنتو تا برلین همگی در دوره کووید‏ـ۱۹ شرایط‏ دورکاری انعطاف‏پذیری ارائه دادند که اتمام این شرایط نیز مشخص نیست.

آندرا میوتو، توسعه‏دهنده ۲۹ ساله آی‏اُ‏اس در شرکت دروپلت می‏گوید:«دورکاری میز پینگ‏پونگ جدید است.» استارت‏آپی که او حالا در آن کار می‏کند در کمبریج لندن مستقر است. در چندماه گذشته این مرد در اسپانیا مستقر بوده و در جزیره‏ها‏‏ی این کشور در حال به‏روزرسانی کارهای خود است. به گفته نیک بلوم، اقتصاددان و پروفسور استنفورد:«این نوع زندگی بسیار ارزشمند است و از این طریق می‏توان افراد بااستعداد برای کار جذب کرد.»

رولوت، یکی از بزرگ‏ترین استارت‏آپ‏ها‏‏ی اروپا که حدود ۱۳۰ کارمند در انگلیس دارد، اجازه می‏دهد که کارمندان خود از هر کشور یا منطقه‏ای که می‏خواهند کار کنند. این شرکت در تلاش است تا بتواند متخصصان خود را به گونه‏ای به منابع انسانی وصل کند تا نظرات آن‏ها‏‏ همیشه دیده شود اما نیازی به حضور فیزیکی‏شان‏‏ در شرکت نباشد.

خیلی از شرکت‏ها‏‏ به این سمت حرکت کردند. یکی از شرکت‏ها‏‏ی استارت‏آپ دیگر که نرم‏افزارهایی برای دورکاری و شرکت‏ها‏‏یی که کارمندان آن‏ها‏‏ از خانه کار می‏کنند، ارائه می‏دهد، می‏گوید که «متقاضی‏ها‏‏ی زیادی به سوی آن‏ها‏‏آمدند و در زمان همه‏گیری به نظر می‏رسد خیلی از شرکت‏ها‏‏ به سوی دورکاری حرکت کردند.»

البته در چشم‏انداز درازمدت این اتفاق‏ها‏‏ تا حدی می‏تواند ریسک‏ها‏‏ی زیادی را به همراه داشته باشد. بر اساس دورکاری افراد مالیات بر درآمد نیز مشکل جدی می‏شود. به گفته سالتر، مشاور مالیات، «در بیرون ازشرکت‏ها‏‏ وضعیت بد خواهد شد. قوانین مختلف و متفاوت مالیات در کشورهای متعدد باعث می‏شود که اظهارنامه‏ها‏‏ی مالیاتی برای افراد در چند کشور صورت بگیرد و پیچیدگی‏ها‏‏ی زیادی را به همراه داشته باشد.» به نظر می‏رسد جریان نقدی نیز دچار مشکل می‏شود، زمانی که شما در چند کشور حقوق دریافت می‏کنید معضلات زیادی ایجاد می‏شود. سالتر هشدار می‏دهد شرکت‏ها‏‏یی که اجازه می‏دهند کارمندان خود در کشورهای ثانویه زیادی کار کنند و در آن‏جا حقوق دریافت کنند دچار مشکل در اظهارنامه‏های مالیاتی خود می‏شوند. او پیشنهاد می‏کند با کارمندان خود مشورت زیادی داشته باشید و نگذارید کارمندان میانه راه گیر کنند. به طور مثال شایعاتی ایجاد شده که اگر کارمندی کمتر از ۱۸۰ روز در یک کشور کار کند در خطر مالیات‏ها‏‏ی دیگری نخواهد بود و این سخن بسیار اشتباه است.

با در نظر گرفتن تمامی این قوانین، سالتر شرایط یک نیویورکی، هنگ‏کنگی و لندنیِ مشغول در برزیل را بررسی کرده است.

نیویورکی اگر در نیوروک زندگی می‏کرد و به کار خود ادامه می‏داد، احتمالا 1۶۴۸ دلار بیشتر در دوماه دریافت می‏کرد. به این دلیل است که در برزیل قانون مالیات بر درآمد بدون درنظر گرفتن ملیت، ۲۵ درصد است که از ۲۴ درصد فدرال رزرو بالاتر می‏شود. بالعکس هنگ‏کنگی اگر به کار خود در برزیل ادامه دهد 1۳۳۴ دلار در دوماه بیشتر کسب خواهد کرد چون در آن‏جا مالیات بیشتر خواهد بود. فردی که در لندن زندگی می‏کند نیز ۴۰ درصد مالیات باید پرداخت کند و به نظر می‏رسد با حضور خود در برزیل بیشتر سود خواهد کرد.

میوتو می‏گوید شرایط و قوانین مالیاتی خود را دقیق‏تر رصد خواهد کرد. شرکت او به او پیشنهاد داده تا در لندن زندگی کند و یکی از مالیات‏دهنده‏ها‏‏ی این شهر شود یا اینکه به صورت قراردادی از ایتالیا به کار خود ادامه دهد. او تصمیم گرفته در ایتالیا بماند. با حضور در انگلیس با افزایش مالیات این کشور روبه‏رو خواهد شد. اما میوتو به طور کلی بیشتر درنظردارد به کشورهای دیگر مانند اندونزی، آفریقای جنوبی و تایلند برود.