حدود ده سال گذشته شرکت هایی مانند اوبر، فیسبوک و اینستاگرام به دلیل اینکه در شرکت های خود غذا می دادند، یا آزادی لباس برای کارمندان خود قایل بودند و حتی دفترها رنگی و مدرن طراحی شده بود افراد را بهشدت به سوی خود جذب می کردند و علاقه جوانان به این شرکت ها زیاد بود
چارلی ولز، ایوان لوینگتون/ بلومبرگ بیزینس ویک/ ترحمه:آینده نگر
یک لحظه تصور کنید که همهگیری ویروس کرونا تمام شده است. سفرهای جهانی از سر گرفته شده است، اتفاقهای داغ و خطرناک دیگر سپری شده است و شرکتهاآغاز به عملی کردن وعدههای خود کردهاند. به طور مثال برخی از شرکتها برای جذب استعدادهای برتر وعدهای دادهاند: اجازه کار از راه دور از هر نقطه از جهان، حداقل برای چند ماه در هر زمان سال.
سپسیک لندنی، یک نیویورکی، و یک هنگکنگی را در حال قدم زدن در یکرستوران تصور کنید. بگذارید بگوییماینجایی که در حال قدم زدن هستند، ریودوژانیرو است. همه آنها حقوق یکسانی دارند –100هزار دلار - و به مدت دو ماه اجازه کار از راه دور از برزیل را دارند.
هنگامی که کارهای خود را تمام کردند و از محل کار خود در خارج از کشور به خانه بازگشتند، چه کسی بیشترین مالیات را بدهکار است؟ طبق گفته رابرت سالتر از شركت مالیاتی و مشاورهای بلیك روتنبرگ، كارگر از راه دور ما از نیویورك با بالاترین صورتحساب روبهرو میشود، در حالی كه لندنیها هیچ چیز اضافی برای پرداخت ندارند. با این حال، این فرض میشود که هرسه طبق مقررات و -شاید مهمتر، برای جلوگیری از اشتباهات پرهزینه- مالیات برزیل خود را بهموقع پرداخت کردند.
سالتر از بدترین سناریو برای این نسل جدید تنظیمکنندگان هشدار میدهد: ملزم به ثبت چندین فرم مالیاتی در کشورهای مختلف و در عین حال از دست دادن مزایای معاهدات مالیاتی بین حوزههای قضایی. او میگوید: «این میتواند یک فاجعه باشد.شما ممکن است مجبور باشید چهار یا پنج اظهارنامه مالیاتیپر کنید.»
سالتر میگوید کارکنانی که حتی فقط برای چند هفته در خارج از کشور کار میکنند ممکن است خود را مسئول مالیات در حوزههای قضایی خارج از کشور بدانند. بسیاری از کشورها برای جلوگیری از مالیات بیش از حد، قراردادهای مالیات مضاعف را منعقد کردهاند. اما چنین توافقنامههایی ممکن است فقط در مورد مالیاتهای فدرال اعمال شود و نه در مورد تعهدات شهرییا ایالتی که در بسیاری از مناطق ایالات متحده مشترک است یا تعهدات تأمین اجتماعی متداول در اروپا.
حدود ده سال گذشته شرکتهایی مانند اوبر، فیسبوک و اینستاگرام به دلیل اینکه در شرکتهای خود غذا میدادند، یا آزادی لباس برای کارمندان خود قایل بودند و حتی دفترها رنگی و مدرن طراحی شده بود افراد را به شدت به سوی خود جذب میکردند و علاقه جوانان به این شرکتها زیاد بود. اما در حال حاضر شرکتهای حاضر در لندن تا نیویورک، از تورنتو تا برلین همگی در دوره کوویدـ۱۹ شرایط دورکاری انعطافپذیری ارائه دادند که اتمام این شرایط نیز مشخص نیست.
آندرا میوتو، توسعهدهنده ۲۹ ساله آیاُاس در شرکت دروپلت میگوید:«دورکاری میز پینگپونگ جدید است.» استارتآپی که او حالا در آن کار میکند در کمبریج لندن مستقر است. در چندماه گذشته این مرد در اسپانیا مستقر بوده و در جزیرههای این کشور در حال بهروزرسانی کارهای خود است. به گفته نیک بلوم، اقتصاددان و پروفسور استنفورد:«این نوع زندگی بسیار ارزشمند است و از این طریق میتوان افراد بااستعداد برای کار جذب کرد.»
رولوت، یکی از بزرگترین استارتآپهای اروپا که حدود ۱۳۰ کارمند در انگلیس دارد، اجازه میدهد که کارمندان خود از هر کشور یا منطقهای که میخواهند کار کنند. این شرکت در تلاش است تا بتواند متخصصان خود را به گونهای به منابع انسانی وصل کند تا نظرات آنها همیشه دیده شود اما نیازی به حضور فیزیکیشان در شرکت نباشد.
خیلی از شرکتها به این سمت حرکت کردند. یکی از شرکتهای استارتآپ دیگر که نرمافزارهایی برای دورکاری و شرکتهایی که کارمندان آنها از خانه کار میکنند، ارائه میدهد، میگوید که «متقاضیهای زیادی به سوی آنهاآمدند و در زمان همهگیری به نظر میرسد خیلی از شرکتها به سوی دورکاری حرکت کردند.»
البته در چشمانداز درازمدت این اتفاقها تا حدی میتواند ریسکهای زیادی را به همراه داشته باشد. بر اساس دورکاری افراد مالیات بر درآمد نیز مشکل جدی میشود. به گفته سالتر، مشاور مالیات، «در بیرون ازشرکتها وضعیت بد خواهد شد. قوانین مختلف و متفاوت مالیات در کشورهای متعدد باعث میشود که اظهارنامههای مالیاتی برای افراد در چند کشور صورت بگیرد و پیچیدگیهای زیادی را به همراه داشته باشد.» به نظر میرسد جریان نقدی نیز دچار مشکل میشود، زمانی که شما در چند کشور حقوق دریافت میکنید معضلات زیادی ایجاد میشود. سالتر هشدار میدهد شرکتهایی که اجازه میدهند کارمندان خود در کشورهای ثانویه زیادی کار کنند و در آنجا حقوق دریافت کنند دچار مشکل در اظهارنامههای مالیاتی خود میشوند. او پیشنهاد میکند با کارمندان خود مشورت زیادی داشته باشید و نگذارید کارمندان میانه راه گیر کنند. به طور مثال شایعاتی ایجاد شده که اگر کارمندی کمتر از ۱۸۰ روز در یک کشور کار کند در خطر مالیاتهای دیگری نخواهد بود و این سخن بسیار اشتباه است.
با در نظر گرفتن تمامی این قوانین، سالتر شرایط یک نیویورکی، هنگکنگی و لندنیِ مشغول در برزیل را بررسی کرده است.
نیویورکی اگر در نیوروک زندگی میکرد و به کار خود ادامه میداد، احتمالا 1۶۴۸ دلار بیشتر در دوماه دریافت میکرد. به این دلیل است که در برزیل قانون مالیات بر درآمد بدون درنظر گرفتن ملیت، ۲۵ درصد است که از ۲۴ درصد فدرال رزرو بالاتر میشود. بالعکس هنگکنگی اگر به کار خود در برزیل ادامه دهد 1۳۳۴ دلار در دوماه بیشتر کسب خواهد کرد چون در آنجا مالیات بیشتر خواهد بود. فردی که در لندن زندگی میکند نیز ۴۰ درصد مالیات باید پرداخت کند و به نظر میرسد با حضور خود در برزیل بیشتر سود خواهد کرد.
میوتو میگوید شرایط و قوانین مالیاتی خود را دقیقتر رصد خواهد کرد. شرکت او به او پیشنهاد داده تا در لندن زندگی کند و یکی از مالیاتدهندههای این شهر شود یا اینکه به صورت قراردادی از ایتالیا به کار خود ادامه دهد. او تصمیم گرفته در ایتالیا بماند. با حضور در انگلیس با افزایش مالیات این کشور روبهرو خواهد شد. اما میوتو به طور کلی بیشتر درنظردارد به کشورهای دیگر مانند اندونزی، آفریقای جنوبی و تایلند برود.