نوشتن با کمک هوش مصنوعی اکنون همه‌جا حضور دارد. این فناوری به ستون‌نویسیِ روزنامه‌های معتبر نفوذ کرده و انتشاراتِ نخبه‌گرا را درگیرِ رسوایی‌های ادبی کرده است. در نطقِ سیاستمداران بریتانیایی، تکالیفِ دانش‌آموزان و انبوهِ پست‌های لینکدین ردپایی از آن دیده می‌شود. از جی‌میل بخواهید نامه‌ای عاشقانه برای همسرتان بنویسد؛ در کسری از ثانیه با «عزیزترینم…» شروع می‌کند. سریع است، اما قطعا اثرِ «کیتس» (شاعر انگلیسی) نیست.

اما چه کسی اهمیت می‌دهد؟ واکنش‌ها نشان می‌دهد که مردم اهمیت می‌دهند. «شناساییِ متنِ هوش مصنوعی» به یک جنونِ جدید تبدیل شده است. نثرها چنان با دقت و اصطلاحات تخصصی زیر ذره‌بین می‌روند که گویی متون کلاسیک لاتین را بررسی می‌کنند. کاربران شبکه‌های اجتماعی با شور و شوقِ منتقدان ادبی، از اصطلاحاتِ دشواری مانند «تناقض» (Antithesis) یا «سه‌گانه» (Tricolon) برای تحلیل متون استفاده می‌کنند. انگار نقد ادبی هرگز تا این حد داغ نبوده است.

در مرکز این بحث، «خط تیره» (em-dash) قرار دارد؛ نمادی که به نظر می‌رسد «بخش برای کل» (synecdoche) عمل می‌کند. یعنی یک نشانه کوچکِ نقطه‌گذاری، حالا نمادِ «منسوخ شدنِ هوش بشری» شده است. ماریان ولف، استاد علوم اعصاب در UCLA می‌گوید: «این نبردی بر سر علائم نگارشی نیست، بلکه نبردی برای ذهن‌های ماست.» استیون پینکر، استاد هاروارد، معتقد است هوش مصنوعی چنان بی‌سابقه است که ما فاقدِ دستورالعمل‌های مناسب برای برخورد با آن هستیم، با این حال، ما یک شواهدِ تاریخیِ هزار و سیصد ساله داریم که به آن «ادبیات انگلیسی» می‌گویند.

نخستین درسی که هزار سال نوشتارِ انگلیسی به ما می‌آموزد، این است که اکثر مردم در آن افتضاح هستند! نوشتن برای انسان‌ها دردناک است—جورج اورول آن را «مانند یک دوره بیماری طولانی و دردناک» توصیف کرده بود—و متن‌هایی که تولید می‌کنند نیز اغلب خواندنش همان‌قدر دردناک است. دان براون یا ویلیام وردزورث جملاتِ نامتعارفی دارند که هیچ ماشینی جرئت تولیدشان را ندارد. در مقابل، هوش مصنوعی با سهولتی باورنکردنی می‌نویسد. می‌تواند در نیم ثانیه یک غزل، در ده ثانیه یک مقاله و در نیم ساعت یک رمان بنویسد. در یک تستِ «چشاییِ کور» (blind tasting) که توسط محققان دانشگاه ویلانوا انجام شد، شرکت‌کنندگان داستانِ نوشته‌شده توسط هوش مصنوعی را «باکیفیت‌تر و جذاب‌تر» از داستان انسانی ارزیابی کردند.

با این حال، ادبیات نشان می‌دهد که نوشتن صرفاً «بیرون ریختنِ کلمات روی صفحه» نیست. همان‌طور که نویسندگان بزرگ می‌گویند، نوشتن به همان اندازه که «لبخند، شادی است» یا «اشک، غم است»، کلماتِ روی صفحه نیست. نوشتنِ واقعی اصلاً نوشتن نیست؛ نوشتن، «تفکر» است؛ به‌ویژه این پرسش که: «من واقعاً چه فکر می‌کنم؟»

اما اسمیت، استاد انگلیسی در دانشگاه آکسفورد می‌گوید: «شما فقط با نوشتن است که واقعاً می‌فهمید چه فکر می‌کنید.» همان‌طور که مایکل گوو، سردبیر نشریه اسپکتیتور، به زیردستانش می‌گفت: «با جوهر فکر کنید» (Think in ink). برای ساختن یک استدلال قوی، باید منطق را «گام‌به‌گام» روی کاغذ دنبال کرد. کسانی که از هوش مصنوعی برای نوشتن نطق استفاده می‌کنند، به گفته او، در حال استفاده از «پولِ تقلبی» هستند.

اما مشکل اینجاست: پولِ تقلبی همیشه منفور است، اما نوشته‌ی هوش مصنوعی همیشه این‌طور نیست. اگر کسی برای اعتراض به جریمه پارک کردن یا پر کردن اظهارنامه مالیاتی از هوش مصنوعی استفاده کند، کسی اعتراض نمی‌کند. اما اگر شرکتی با هوش مصنوعی برای یک خطای بزرگ عذرخواهی کند، «مشکل بزرگی» ایجاد می‌شود؛ زیرا ریسکِ فعال کردن «انزجار اخلاقی» وجود دارد.

در سال ۱۹۷۰، متخصص رباتیک ژاپنی، موری ماساهیرو، اشاره کرد که هرچه ربات به انسان شبیه‌تر شود، انسان‌ها احساس نزدیکی بیشتری به آن می‌کنند—تا زمانی که بیش‌ازحد شبیه انسان شود؛ آنجاست که نزدیکی به نفرت بدل می‌شود: «دره وهم‌آلود». نثرِ هوش مصنوعی—بی‌مزه، پلاستیکی و شبه‌انسانی—در همین دره‌ی وهم‌آلودِ نثر قرار دارد.

بنابراین، این پارادوکسِ هوش مصنوعی است: نثرِ ماشین، تولیدش آسان‌تر و اغلب بهتر از نثرِ انسانی است، با این حال انسان‌ها از آن متنفرند. ممکن است این واکنش مضحک به نظر برسد، اما در واقع امیدبخش است. در حالی که بشریت با هوشِ خودش در حال تخریبِ تسلطِ فکری‌اش است—و در شطرنج، کدنویسی و گو شکست می‌خورد—ما تنها یک مزیتِ نهایی را حفظ می‌کنیم: ما انسان هستیم. و فعلا، انسان‌ها ترجیح می‌دهند نوشته‌های انسان‌ها را بخوانند. پس از این مزیت نهایت استفاده را ببرید؛ و همان‌طور که ای. ام. فورستر گفت: «فقط ارتباط برقرار کنید.» و احتمالاً ایمیل‌های شخصی‌تان را خودتان بنویسید. به‌ویژه برای «عزیزترین‌تان».