در کارگاه «رویکردهای نوین در پایداری پلیمرها؛ ویتریمرها و اقتصاد چرخشی» مطرح شد
ضرورت عبور از رویکردهای سنتی مدیریت پسماند
1405/07/18
80
این مطلب را به اشتراک بگذارید
کارگاه آموزشی «رویکردهای نوین در پایداری پلیمرها؛ ویتریمرها و اقتصاد چرخشی» با ارائه سروش آبزن، پژوهشگر صنعت پلیمر و مدرس دورههای تخصصی و کنترل کیفیت محصولات پلیمری، در حاشیه نمایشگاه پلاست شو برگزار شد. این کارگاه با هدف بررسی راهکارهای نوین در طراحی پایدار محصولات پلیمری، معرفی ویتریمرها و تبیین نقش فناوریهای نوین پلیمری در توسعه اقتصاد چرخشی برگزار شد.
در رویداد «رویکردهای نوین در پایداری پلیمرها؛ ویتریمرها و اقتصاد چرخشی» که در چهارمین روز برپایی پلاستشو در پاویون اتاق تهران برگزار شد، به این نکته اشاره شد که حرکت بهسوی اقتصاد چرخشی در صنعت پلیمر نیازمند عبور از از رویکردهای سنتی مدیریت پسماند و تمرکز بر طراحی محصولاتی است که از ابتدا با هدف افزایش طول عمر، تعمیرپذیری و بازگشت موثر مواد به چرخه تولید توسعه مییابند.
سروش آبزن در این کارگاه با اشاره به افزایش مصرف منابع طبیعی، وابستگی گسترده صنایع به سوختهای فسیلی، مصرف بالای انرژی و رشد حجم پسماندهای پلاستیکی و لاستیکی، بر ضرورت بازنگری در شیوههای طراحی، تولید و مصرف محصولات پلیمری تاکید کرد.
وی با بیان اینکه «پایداری در صنعت پلیمر به انتخاب مواد زیستپایه یا تولید محصولات زیستتخریبپذیر محدود نمیشود» اظهار داشت: برای ارزیابی پایداری یک محصول باید تمام مراحل چرخه عمر آن، از تامین مواد اولیه و فرایند تولید تا مرحله مصرف، تعمیر، بازیافت و تعیین سرنوشت نهایی محصول، مورد توجه قرار گیرد.
آبزن همچنین تاکید کرد که انتخاب مواد اولیه، نوع افزودنیها، میزان مصرف انرژی، آثار زیستمحیطی فرایندهای تولید و افزایش طول عمر مفید محصولات باید بهصورت یکپارچه در طراحی محصولات پلیمری در نظر گرفته شوند.
بخش دیگری از این کارگاه به معرفی شاخصهای طراحی پایدار اختصاص داشت. بر اساس مباحث مطرحشده، محصول پلیمری پایدارتر محصولاتی هستند که با مصرف بهینه منابع و انرژی تولید شود، طول عمر مفید مناسبی داشته باشد و در صورت آسیبدیدگی، امکان تعمیر یا ترمیم آن فراهم باشد.همچنین قابلیت استفاده مجدد، کاهش نیاز به جایگزینی محصولات، امکان فرآورش مجدد و بازیافت موثر از جمله ویژگیهایی هستند که میتوانند به کاهش مصرف منابع و محدود کردن تولید پسماند کمک کنند.
او در ادامه به معرفی ویتریمرها و بررسی ظرفیت آنها برای توسعه فناوریهای پایدار پلیمری نیز پرداخت و گفت: ویتریمرها دستهای از مواد پلیمری شبکهای هستند که با بهرهگیری از پیوندهای شیمیایی قابلتبادل، میتوانند در شرایط مشخص، قابلیت بازآرایی ساختار شبکه را داشته باشند. این ویژگی، بسته به نوع شیمی شبکه و شرایط فرایندی، میتواند امکان شکلدهی مجدد، ترمیم و افزایش قابلیت استفاده مجدد از مواد را فراهم کند.
آبزن با تاکید بر ضرورت پیوند میان دانش تخصصی پلیمر، الزامات صنعتی و ملاحظات زیستمحیطی، به تبیین اهمیت طراحی پایدار و استفاده از فناوریهای نوین در مسیر توسعه اقتصاد چرخشی پرداخت.
نظر خود را بنویسید