درگیری‌ها در خاورمیانه، به‌ویژه تنش‌ها حول استراتژیک‌ترین آبراه جهان یعنی تنگه هرمز، نقشه صنعت مرغ گوشتی در جهان را به سرعت تغییر داده است. این جنگ، بزرگ‌ترین تهدید ساختاری برای زنجیره ارزش مرغ در جهان در سال جاری بوده و بر تجارت، قیمت نهاده‌های دامی، امنیت غذایی و حاشیه سود تولیدکنندگان تاثیر مستقیم گذاشته است. تحولات اخیر ثابت کرد که ژئوپلیتیک دیگر یک موضوع حاشیه‌ای نیست؛ بلکه متغیر اصلی تعیین‌کننده حجم و سودآوری صنعت پروتئین حیوانی شده است.موانع ژئوپلیتیک بازار مرغدرگیری در خاورمیانه (با تمرکز بر تنگه هرمز) سطحی از نوسان را به صنعت تحمیل کرده که دهه‌ها سابقه نداشته است. این تاثیر در چهار محور اصلی شامل کند شدن رشد اقتصادی جهان، فشار تورمی بر مصرف‌کنندگان،افزایش قیمت کودها و نهاده های دامی و اختلال در جریان‌های تجاری ظاهر شده است.مرغ همچنان «پروتئین برنده» در سال ۲۰۲۶ خواهد بود، اما ژئوپلیتیک حالا تعیین‌کننده اصلی حاشیه سود و حجم معاملات است.

 خاورمیانه حدود ۱۵ درصد از تجارت جهانی مرغ را تشکیل می‌دهد و مقصد ۳۵ درصد ارزش صادرات مرغ برزیل است. کشورهای خلیج فارس که بیش از ۵۰ درصد مرغ مصرفی‌شان وارداتی است و وابستگی بیشتری به مواد ژنتیکی و نهاده‌های دامی دارند، امنیت غذایی‌شان تحت تاثیر وضعیت تنگه هرمز قرار گرفته و از سوی دیگر صادرکنندگانی مانند برزیل، اتحادیه اروپا، اوکراین و روسیه بازارهای اصلی‌شان را در مخاطره می بینند.تنگه هرمز، شاهرگی که جهان نمی‌خواست آن را ببیندبا ادامه تغییر وضعیت تنگه هرمز، کشورهایی مانند عربستان احتمالا ناگزیر می‌شدند، بخشی از تامین خود را از مسیرهای غربی جایگزین کنند، اما وضعیت برای قطر، کویت و امارات بسیار شکننده‌تر است.

 محموله‌های برزیلی که در حال عبور بوده‌اند، مجبور به تغییر مسیر یا انتظار شده‌اند و این امر منجر به عرضه مازاد داخلی در برزیل و فشار نزولی بر قیمت‌ها در مبدا شده است. در انتها می‌توان گفت؛ مرغ همچنان پروتئین مقرون‌به‌صرفه و محبوب جهان باقی خواهد ماند، اما سال ۲۰۲۶ سالی است که ژئوپلیتیک و امنیت غذایی بیش از هر زمان دیگری درهم تنیده شده اند. برای کشورمان که در منطقه حساس خاورمیانه قرار دارد، این تحولات اهمیت دوچندانی دارد. صنعت خوراک دام و طیور باید با تمرکز بر خودکفایی، مدیریت ریسک زنجیره تامین و بهره‌برداری از فرصت‌های منطقه‌ای، خود را برای این دوران جدید آماده کند.امنیت غذایی در کشور دیگر یک هدف نیست؛ یک ضرورت استراتژیک در دنیای پرتلاطم امروز است.