هفته‌ای که در آن به دونالد ترامپ، رئیس‌جمهوری پیشین آمریکا و نامزد جمهوری‌خواهان در انتخابات ریاست‌جمهوری این کشور، شلیک شد و این چهره مورد سوءقصد قرار گرفت، یک هفته سرنوشت‌ساز به شمار می‌آید. می‌توان گفت در این هفته به نوعی تکلیف یک دهه آینده برای آمریکا مشخص شد. اگر توماس متیو کروکس فقط یک سانتی‌متر به سمت سر ترامپ شلیک کرده بود، به زندگی او پایان می‌داد. با این حال، تیر او به خطا رفت و حالا ترامپ بدون جراحت اساسی، به یک قهرمان آمریکایی تبدیل شده است. حالا حضور ترامپ در هر جایی، با استقبال مردم آمریکا همراه می‌شود.

دموکرات‌ها در برابر چنین چهره‌ای که اکنون به یک قهرمان شکست‌ناپذیر تبدیل شده، فقط یک حرف دارند: او تهدیدی برای دموکراسی است. با این حال، در شرایطی که ترامپ به یک قهرمان بدل شده، گفتنِ چنین حرفی شبیه به توهین به آرمان‌ها و ارزش‌های آمریکایی است. در واقع، پیش از این دموکرات‌ها به سادگی می‌توانستند به ترامپ لقب «دروغگو» بدهند و دروغ‌هایش را فاش کنند، حالا اما شرایط تغییر کرده و نمی‌توانند به این سادگی او را مورد نکوهش قرار دهند.

اتفاقی که در ترور ناموفقِ ترامپ رخ داد این بود که او را به صورت قطعی به چهره برتر جمهوری‌خواهان تبدیل کرد. اکنون او سلطه خود را بر این حزب قطعی کرده است. او بعد از ریچارد نیکسون، نخستین نامزدی است که سه مرتبه از طرف یک حزب بزرگ نظیر جمهوری‌خواهان، انتخاب می‌شود تا به رقابت انتخاباتی برود. اتفاق مهم دیگری که اخیرا رخ داده این است که ترامپ یک قدم به پیش برداشته و تکلیف دولتش را هم مشخص کرده است. درست در شرایطی که تکلیف دموکرات‌ها هنوز روشن نیست، ترامپ معاون اول خودش را هم تعیین کرده است.

ورزش باد از پوپولیسم

در سال 2016، ترامپ هنوز از موقعیت خودش اطمینان نداشت، در نتیجه یک فرد محافظه‌کار را به عنوان معاون اول خود معرفی کرد. این بار اما به قدری از شرایط خود اطمینان دارد که به سادگی فردی را که کاملا ضد جهانی‌سازی، ضد مهاجرت و شیفته «دوباره باشکوه کردنِ آمریکا» است به عنوان معاون اول خود معرفی کرده است. نکته مهم این است که جی‌دی ونس با این تفاسیر، هیچ برگ برنده‌ای برای ترامپ به شمار نمی‌آید، حتی تخصص و مهارت خاصی هم ندارد و عملا قرار نیست جاذبه‌ای به ترامپ اضافه کند و باعث شود رای بیشتری به دست آورد. او کسی است که قبلا گفته بود اگر در سال 2020 نقش معاون اولی را بر عهده داشت، به هیچ عنوان نتیجه انتخابات ریاست‌جمهوری آن سال را تایید نمی‌کرد. حالا به وضوح او به میراث‌دار ترامپ تبدیل شده و قرار است راه او را ادامه دهد. در واقع این دولت قرار است پس از 2028 هم ادامه پیدا کند و این امر از طریق جی‌دی ونس محقق خواهد شد.

تحلیلی که می‌توان از این وضعیت داشت این است که جمهوری‌خواهی به شیوه ریگان کاملا از بین رفته است. حزب جمهوری‌خواه طی سال‌های اخیر یاد گرفته که اتحاد حول یک شخصیت داشته باشد و عملا کاری به «سیاست» و «سیاست‌گذاری» ندارد. به این ترتیب، یک چهره می‌تواند تعیین‌کننده و عامل اتحاد باشد. تمامی کسانی‌که به دنبال منزوی کردنِ کشورها و تجارت همراه با تعرفه‌های سنگین هستند، به این حزب گرایش پیدا می‌کنند. ترامپ با کارهای خود تلاش می‌کند این افراد را خوشحال و راضی نگه دارد. این مسئله بی‌تردید برای بخش زیادی از مردم آمریکا و جهان، نگران‌کننده به نظر می‌رسد.

در حالی‌که در سیاست‌های ریگانی، آمریکا نفع خود را در رسیدگی به امور کشورهایی نظیر اوکراین و تایوان می‌بیند، در سیاست به شیوه ترامپ، این کشورها باید بابت امنیتی که از طرف آمریکا دریافت می‌کنند، به این کشور پول بدهند. در واقع، دیگر بحث فقط مالی است و سیاست‌های امور خارجه‌ای محلی از اعراب ندارند. در امور اقتصادی هم، فقط آمریکاست که باید حرف اول را بزند و در نتیجه تعرفه‌گذاری می‌تواند اقتصاد این کشور را از هجوم کالاهای چینی نجات دهد. همه این‌ها به خوبی نشان می‌دهد که سیاست‌های ترامپ و همکار جدیدش، جی‌دی ونس، قرار است آمریکا را به چه مسیری هدایت کند. با این حال به نظر می‌رسد اگر دموکرات‌ها به اتحاد دست پیدا نکنند، جهان باید در انتظار ترکیب ترامپ و جی‌دی ونس باشد، ترکیبی که ضد جهانی شدن است و می‌خواهد آمریکا را در اولویت بگذارد.