زندگی انسان‌ها را انتخاب‌هایشان می‌سازد. سرنوشت کشورها نیز به انتخاب‌ها و رفتار حاکمان گره خورده‌است. 

همین چند سال قبل کتاب «کشورها چرا شکست می‌خورند» منتشر شد و نشان داد در یک جغرافیای واحد مثل جزیره کره، چرا کشوری شتابان مسیر پیشرفت را طی می‌کند و  نیمه شمالی به مثالی برای عقب‌کرد تبدیل می‌شود. 

متاسفانه دولت‌ها در ایران نشان داده‌اند که اهل دو نوع رفتار نیستند. اولی حل مسئله و دومی انتخاب درست. 
این قاعده مطلق نیست و کارهای خوب هم بسیار انجام شده ولی وقتی پای انتخاب برای حل یک مسئله ساده پیش می‌آید، همه معادلات تغییر می‌کند. 

یک مثال ساده همین ماجرای تعطیلات آخر هفته است. یکسال بحث محافل اقتصادی تعطیلی جمعه و شنبه بود و برای‌ اثبات حقانیت آن، دلایل آماری و اقتصادی بسیاری بیان شد. از تاثیر در مصرف حامل‌های انرژی تا بهره‌وری نیروی کار. 

اما حالا پس از این همه گفت‌وگو‌، مجلس بازی را به زمین دولت منتقل کرده و دولت هم در سکوت است. البته شایعات نامطلوبی که امیدوارم اشتباه باشد، روایت می‌کند تعطیلات پنج‌شنبه و جمعه برای قوه مجریه مقبول‌تر افتاده‌است. 

امیدوارم تصمیم دولت چنین نباشد وگرنه یکسال کار کارشناسی و ساعت‌ها اظهارنظر بخش‌خصوصی، دود شده و به هوا رفته است. مثل آن جمله معروف که می‌گوید:«هرچیز که سخت ‌و استوار است، دود می‌شود به هوا می‌رود،» 

حالا مسئله این نیست که چرا هنوز حرف کارشناسی در مورد تعطیلات جمعه و شنبه به ثمر ننشسته، بلکه موضوع این است که چرا ما برای کارهای راحت، سخت تصمیم می‌گیریم یا اصلا تصمیم نمی گیریم؟ 

اقتصاد کشور را نباید خودخواسته تعطیل و اندک ارتباط آن با جهان را قطع کرد. تعطیلی رسمی پنج‌شنبه‌ها یعنی ۴ روز قطع ارتباط با اقتصاد جهانی. 

امیدوارم هیات دولت با تصمیم درست نشان دهد که این قاعده نقض می‌شود و تجربیات گذشته باطل است.