سال ۲۰۲۳ به پایان خط رسید. همیشه آغاز سال نو میلادی با تصویر بارش برف و هوای سرد زمستانی در ذهن ما ثبت شده‌است. همانطور که آغاز سال نو شمسی با سبزی درختان همراه است. اما فعلا که در اکثر نقاط جهان خبری از برف زمستانی نیست و همه تحلیل‌ها از گرمای زمین و خطرات زیست محیطی خبر می‌دهد.

آنچه اکنون جهان را فراگرفته آتش‌سوزی جنگل‌ها و نابودی زیست‌بوم‌های مختلف است. ‎بحران گرمایش جهان بیش از آنچه در ایران فکر می‌کنیم جدی شده‌است. البته ما با سوزاندن بی‌فایده گازهای فلر در جنوب کشور در کنار عراق، نقش قابل توجهی در گرمایش منطقه و هدر رفت منابع ارزشمند داریم. افسوس که این نعمت بزرگ دود می‌شود و به هوا می‌رود. بی‌آنکه حاصلی برای کشور داشته‌باشد.

مدتی قبل اکونومیست تحلیلی در این مورد نوشته بود و تذکر می‌داد که کشورهای توسعه یافته مثل چین به جهت حجم اقتصادشان، دائما کربن تولید و شرایط زیست در زمین را سخت می‌کنند. در حالی که کشورهای فقیرتر مثل نمونه‌های آفریقایی یا آمریکای جنوبی که اقتصادهای کوچک و کمتر آلاینده دارند، با جان مردمشان هزینه توسعه غرب و شرق را می‌پردازند.

همان جا اشاره جالبی به سرنوشت سومالی داشت و توضیح داده بود که تردد کشتی‌های تجاری در سواحل سومالی موجب گرمایش شدید آبهای این منطقه شده است. در نتیجه ماهی‌ها و انواع آبزیان از آن منطقه فراری شده‌اند. شغل اهالی بومی آنجا هم ماهیگیری بوده که حالا برخی از آنها دزد دریایی شده‌اند. ‎خلاصه کلام اینکه امیدوارم سال جدید میلادی با دوره توجه بیشتر همه دولت‌های جهان به موضوع محیط زیست همراه باشد. البته که ماهم باید به خودمان بیایم.

این سال جدید را به هم‌وطنان مسحی و جامعه کارآفرین مسیحی تبریک می‌گویم. به طور خاص به همکار ارمنی و مسیحی عزیزمان هرویک یارجانیان در هیات نمایندگان اتاق بازرگانی تهران هم آرزوی موفقیت در سال جدید را دارم.