این روزها می‌توانید در آمریکا سفری جذاب را با خودرویی برقی آغاز کنید. از دیترویت که زمانی چرخ‌های خودروهای صنعتی در آن ساخته می‌شد به اوهایو بروید و از باتری‌هایی برای خودرو استفاده کنید که آنجام تولید شده و سپس به مزارع کانزاس بروید، همان جایی که باد می‌وزد و توربین‌های بادی را به حرکت در می‌آورد و برقی را تولید می‌کند که با آن می‌توانید باتری خودروی برقی‌تان را شارژ کنید و از آن به مزارع خورشیدی در اوکلاهاما بروید و همینطور به چرخش و گردش در آمریکا ادامه دهید و از همه آب و خاک این کشور دیدن کنید. حتی می‌توانید به بخش خلیجی آن بروید و از انرژی سبز و آبی آن بهره بگیرید.

این آمریکای سال 2023 است، همان آمریکایی که دولت جو بایدن سعی دارد برای مردم این کشور بسازد. اگر برنامه‌های دولت پیش برود، همه این مزارع بادی و خورشیدی و آبی آغاز به کار خواهند کرد. طی دو سال گذشته، کنگره با سه طرح موافقت کرده که درباره زیرساخت‌ها، قطعات نیمه‌هادی و تراشه‌های سبز بوده که می‌تواند با 2 تریلیون دلار، سروشکلی تازه به اقتصاد در آمریکا ببخشد. طبق این برنامه، آمریکا دوباره خودش را صنعتی می‌کند اما به شکلی سبز و پایدار، هر بخشی از آمریکا که در گذشته از چنین طرح‌هایی جا مانده، می‌تواند با این طرح 2 تریلیون دلاری، به جمع بقیه سبزها بپیوندد، محیط کار برای کارگران دگرگون خواهد شد و هم‌زمان شاهد کاهش انتشار کربن در جو زمین خواهیم بود. این طرحی است که آمریکا سال‌ها دنبال می‌کند و حالا شاید وقت آن رسیده که به شکلی جدی، به مرحله اجرایی درآورد.

*قمار جو بایدن

جو بایدن، رئیس‌جمهوری آمریکا سرگرم قماری بزرگ است، قماری که براساس آن می‌خواهد به اقتصاد آمریکای صنعتی، شکلی تازه ببخشد. این قمار سیاسی و اقتصادی، از جبهه‌های مختلف به اقتصاد رخنه می‌کند و شرایط را برای این کشور تغییر می‌دهد. تنها مسئله بایدن، به دست آوردن اکثریت در کنگره بود. در واقع مطلوب‌ترین شرایط، این بود که اکثریت را در اختیار خود داشته باشد تا بتواند طرح‌ها را با همکاری دموکرات‌ها و به دور از کارشکنی‌های جمهوری‌خواهان پیش ببرد. اما هنوز هم برای مسائل نظیر محافظه‌گرایی به مانعی تبدیل می‌شود که اجازه نمی‌دهد از همه‌چیز به شکل کامل و جامع، بهره‌برداری شود.

برای اینکه ببینیم طرح بایدن در چه سطحی قرار است انجام شود باید به پولی که می‌خواهد برای آن خرج کند نگاه کنیم: 2 تریلیون دلار. این مبلغ قرار است صرف ساخت جاده، پل، فضاهای سبز، تولید تراشه‌های نیمه‌هادی و سایر زیرساخت‌های مورد نیاز برای دنیای سبز شود. بخش زیادی از این پول صرف ساخت فناوری‌های سبز می‌شود. چنین پولی تنها بخشی از این تصویر سبز را کامل خواهد کرد.

این یک برنامه بزرگ و عظیم است که اهداف گوناگونی را دنبال می‌کند. قطعا موفقیت در آن کار ساده‌ای نیست. البته که می‌توان با مدیریت صحیح، این کار را تا مرز موفقیت پیش برد. اما به هر حال، از همین ظاهر قضیه هم مشخص است که به عنوان طرحی بلندپروازانه شناخته می‌شود. دسترسی به برخی از اهداف مشخص‌شده در این طرح، به دهه‌ها زمان نیاز دارد. در این مسیر، دولت باید از صنایع مختلف درخواست کند با چنین موجی همراه شوند. آن‌ها باید با راه‌کارهای خلاقانه و نوآورانه، مسیر موفقیت را برای این طرح هموارتر کنند.

کل این برنامه، نمی‌تواند اشتغال زیادی ایجاد کند و این یکی از معایب آن به شمار می‌آید. این روزها بسیاری از کارها به ربات‌ها سپرده شده و در مورد این طرح هم، عمده کارها را ربات‌ها پیش می‌برند که می‌توانند به اشتغال کارگران آسیب وارد کنند. البته ناگفته نماند که یکی از بزرگ‌ترین مشکلات آمریکا این است که کارگران کوتاه‌مدت برای کارهای کوتاه‌مدت ندارد و باید آن‌ها را از کشورهای دیگر بیاورد و همین امر هزینه بسیاری از طرح‌ها و امور را در این کشور بالا می‌برد. بایدن گفته سعی دارد در طرح خود از زنان بیشتر بهره بگیرد و به این ترتیب اشتغال‌زایی برای زنان را در سر دارد. این هم بخش دیگری از بلندپروازی‌های بایدن در این طرح است که باید ببینیم چقدر عملی خواهد شد.

طرح بایدن منتقدان بسیاری دارد. با این حال، آمریکا برای کربن‌زدایی و قدم برداشتن در مسیر سبز آینده، باید این رویه را دنبال کند. این مسیری است که همه کشورهای در حال توسعه باید به نوعی در نظر داشته باشند تا کره زمین بتواند برای آیندگان محلی قابل زیست باشد.