مانگر زمانی که کودک بود، در میوه فروشی پدربزرگ وارن بافت کار می کرد. مغازه ای در اوماها در آمریکا که برای هر 10 ساعت کارگری به او 2 دلار دستمزد می داد. اما  او امروز از سرمایه گذاران و میلیاردرهای بزرگ جهان است و از دو ازدواجش، هشت فرزند دارد. ارزش ثروت او از 1.1 میلیارد دلار در سال  2013 به بیش از 2.5 میلیارد دلار در سال جاری میلادی رسیده است. چارلی مانگر  در این روزها به عنوان دست راست وارن بافت شناخته می شود. او در شرکت برکشایر هاتوی نائب رییس است و مثل وارن بافت، سرمایه گذاری عملگراست.

مانگر در تازه ترین نشستی که روزنامه ژورنال برگزار کرده، بی پیرایه درباره چند نکته مهم و کارآمد برای کارآفرینان صحبت کرده است. او می گوید:«این حرص و طمع و حسادت نیست که جهان را اداره می کند». و در این بین، پای چیزهای دیگری در میان است.

*مقایسه ممنوع؟

مقایسه از دم دستی ترین راه ها برای ایجاد انگیزه پیشرفت در جوامع انسانی است. اما چارلی مانگر خیلی به این راه اعتقادی ندارد.  او می گوید هیچ وقت به مقایسه میزان ثروت و دارایی اش با دیگر ثروتمندان جهان اهمیت نداده است. به جای این، او از سه راه دیگر برای انگیزه گرفتن در مسیر کارآفرینی و مدیریت شرکت استفاده کرده است. راه نخست، حفظ استقلال است.

دومین راه، حفظ آزادی برای انجام آنچیزی است که آرزویش را دارد. این راه دوم، نه فقط در کسب وکار بلکه در زندگی شخصی هم برای او اهمیت دارد.

راه سوم برای با انگیزه ماندن، آرزوی الگو بودن برای دیگران است. مانگر می گوید او آرزو داشته مردم بیشتری او را به عنوان نمونه ای موفق در زندگی در نظر بگیرند و تحقق این آرزو باعث می شده او با انگیزه باقی بماند.

*جهان را چه اداره می کند؟

مانگر اکنون 98 ساله است. او می گوید جهان را حرص و طمع نیست که اداره می کند و این حرف هایی است که حسادت باعث شده آن ها را زیاد بشنویم. مانگر می گوید: «حسادت کردن که آسان است». به گفته او  حسادت نه تنها آسان بلکه بین مردم معمول است. تعداد آن هایی که می خواهند به حال دیگران در بهترین حالت غبطه بخورند، کم نیست. اما نکته مهم این نیست. مهم نیست که دیگران چه دارند و چقدر دارند. فراموش نکنیم همیشه آدم هایی وجود دارند که می خواهند بیشتر داشته باشند.

این روحیه ضد حسادتی که مانگر به آن اشاره می کند، از رویه هایی است که در گذشته دنبال کرده است. شاید بتوان یکی از مهم ترین دلایل همکاری طولانی مدت چارلی مانگر با وارن بافت را همین دانست. طی سال های گذشته این دو به عنوان دو دوست و همکار خوب در سرمایه گذاری در جهان کسب وکار آمریکا شناخته شده اند. مانگر می گوید :«من در زندگی خودم هم حسادت را شکست داده ام. من به هیچ کس حسادت نمی کنم». به گفته مانگر «من هیچ اهمیتی نمی دهم که هرکس چقدر پول دارد. اما دیگران دیوانه این کارند».

البته گفتن این حرف زمانی ساده است که شما در فهرست میلیاردهای فوربز جای بگیرید. فوربز بیش از یک هزار و 300 نفر از میلیاردرها را فهرست کرده که خیلی بیشتر از چارلی مانگر پول دارند. از جمله این افراد همکار و دوست قدیمی او وارن بافت است که آخرین بررسی ها نشان می دهد او بیش از 106 میلیارد دلار ثروت دارد. با این وجود ثروت مانگر هم به اندازه ای کافی است که او در این فهرست جای بگیرد و خیلی به داشتن و نداشتن دیگران فکر نکند.

او در سال 2017 هم در گفت وگو با رسانه ها از اینکه برای مقابله با حسادت تلاش می کند، صحبت کرده است. غبطه و حسادت دو نکته ای بود که او در آن سال گفت می تواند به کسب وکار صدمه بزند و از آن باید اجتناب کرد. مانگر در این مصاحبه گفت:« وقتی حسادت می کنید، کسب وکارتان صدمه می بیند. در این شرایط نمی توانید تصمیم هایی بگیرید که خوب اند. تصمیم های آدم حسود مغرضانه است».

دو سال بعد، چارلی مانگر با سی ان بی سی گفت وگو کرد و گفت:« اجتناب از حسادت یک راه ساده برای داشتن زندگی ای شاد و طولانی است».

مطالعات انجام شده این گفته را تایید می کند. سی ان بی سی می گوید در سال 2018 یک مطالعه نشان داد حسادت سلامت روان را تضعیف می کند. به ویژه در سال های اخیر که شبکه های اجتماعی توسعه پیدا کرده، حسادت و مادی گرایی زندگی مردم را متاثر کرده است. درواقع هرکسی می تواند در شبکه های اجتماعی پنجره ای گشوده به روی زندگی مردم را ببیند که سرشار از تجمل است و این هم در برانگیختن حسادت مردم جهان بی اثر نیست. مانگر می گوید حسادت به سادگی در ماهیت هرچیزی نهفته است. اما او درک نمی کند چرا مردم امروز که زندگی آسان تری نسبت به پیشینیان خود در گذشته دارند، از آنچه دارند احساس رضایت نمی کنند.

مانگر، خود در طول دوره زندگی اش دشواری های زیادی را به چشم دیده است. از جمله آن ها رکود بزرگ، طول عمر کوتاه و فقر بیشتر در زندگی شهری در گذشته است. مانگر می گوید:«واقعیت این است که زندگی همه پنج برابر بهتر از گذشته است. اما این واقعیت را مردم از بدیهیات در نظر می گیرند. آن ها همه اش به این فکر می کنند که دیگران چقدر بیشتر پول دارند، و این عادلانه نیست که کسی چیزی دارد که آن ها ندارند».