سرمایه گذاری برای آن دسته از  فعالیت هایی باید انجام شود که افزایش هرچه بیشتر بازدهی تولید را فراهم می کند. یعنی از هر واحد سرمایه، بالاترین بازدهی تولید حاصل می شود. یا برای یک واحد تولید حداقل سرمایه به کار گرفته می شود.  تصمیم گیران اقتصادی، اعم از دولتی و خصوصی در جست وجوی یافتن روش هایی اند تا براساس آن، نسبت سرمایه به تولید را به کمترین میزان برسانند. با پیاده سازی این روش ها جامعه می تواند با حداقل استفاده از سرمایه که عاملی با ارزش و حیاتی است، به حداکثر تولید و بهره وری برسد.

نگاهی به کلیت اقتصاد کشور نشان می دهد شناسایی اولویت های سرمایه گذاری در اقتصاد ایران تا چه اندازه اهمیت دارد. در سال 1355  نرخ رشد اقتصادی ایران به 16.2 درصد رسیده که بالاترین نرخ رشد اقتصادی است. اما از سال های انقلاب تا پایان جنگ نرخ رشد اقتصادی کاهش یافته و منفی شده است. در سال های پس از جنگ هم نرخ رشد اقتصادی ارقامی از 9.6- درصد تا 14.3 درصد را تجربه کرده است. بیشترین رشد پیوسته و کم نوسان را می توان در سال های 84 تا 86 دید که نرخ رشد اقتصادی به 7 درصد رسیده است. اما نکته قابل توجه میانگین رشد اقتصادی از سال 55 تا 98 است که در هر سال به 3 درصد می رسد.

در اقتصاد ایران اولویت سرمایه گذاری با کدام بخش اقتصادی است؟ اگر قرار به توجه بیشتر به یک بخش است، کدام بخش موقعیت استراتژیکی بهتری دارد؟

یک بررسی اقتصادی می گوید در ایران صنایع ساخت مواد غذایی بالاترین اولویت را در سرمایه گذاری دارد. پس از این صنایع، ساخت مواد شیمیایی و در اخر زراعت و باغداری حائز اهمیت است. پژوهشگران این مقاله می گویند زنجیره ارزش در بخش های مختلف در اقتصاد ایران امتداد زیادی ندارد اما صنایع مواد غذایی می تواند به عنوان بخشی کلیدی در اولویت سرمایه گذاری در کشور شناسایی شود. سرمایه گذاری در این بخش رشد بیشتری را در تولید موجب می شود.

برای مطالعه بیشتر مقاله «ارزیابی و درجه بندی سرمایه گذاری فعالیت های اقتصادی  با رهیافت زمینه نفوذ و حذف فرضی» را بخوانید. این مقاله در نشریه سیاست ها و تحقیقات اقتصادی در تابستان سال جاری منتشر شده است.