جام جهانی فوتبال بزرگ‌ترین رویداد ورزشی در تقویم جهانی است... حتی فراتر از المپیک. انتظار می‌رود بیش از پنج میلیارد نفر برای تماشای تلویزیونی این ورزش دیدنی در قطر حاضر شده‌اند و بیش از یک میلیون نفر برای تماشای بازی‌ها حضور پیدا کنند. از فروش بلیط و کالا گرفته تا حمایت مالی شرکتی، پول جوایز و گردشگری، مبالغ هنگفتی در اطراف رویدادی مانند این وجود دارد. اما، برای یک کشور میزبان، آیا از نظر مالی ارزشش را دارد؟ جواب کوتاه این سوال، نه است.

اکثر کشورهای میزبان جام جهانی ده‌ها میلیارد دلار برای آماده‌سازی، توسعه زیرساخت‌ها، ساخت هتل و غیره هزینه می‌کنند. بسیاری از آن اغلب جبران نمی‌شود، حداقل نه از نظر پولی نقد.

جام جهانی بی‌شک رویدادی است که موجب چرخش پول در این کشور می‌شود. حق پخش تلویزیونی جام جهانی 2018 روسیه به مبلغ 4.6 میلیارد دلار به پخش کنندگان سراسر جهان فروخته شد. اما این توسط فیفا، نهاد حاکم بر فوتبال حفظ می‌شود.

همچنین فروش بلیت را یک شرکت تابعه که 100 درصد متعلق به فیفا است، انجام می‌دهد. حقوق بازاریابی که در چرخه 2018 بیش از 1 میلیارد دلار به ارمغان آورد نیز پیش فیفا ماند. با این حال، این سازمان هزینه‌های اصلی برگزاری مسابقات را پوشش می‌دهد - به قطر 1.7 میلیارد دلار پرداخت می‌کند، هرچند که این هزینه شامل یک ظرف جایزه 440 میلیون دلاری برای تیم‌ها می‌شود.

اما گفته می‌شود که قطر بیش از 200 میلیارد دلار برای این جام جهانی و زیرساخت‌های اطراف آن - هتل‌ها و امکانات تفریحی، تعمیرات اساسی کل شبکه جاده‌ای خود و ساخت یک سیستم ریلی- هزینه کرده است. با انتظار بیش از یک میلیون بازدیدکننده خارجی در طول این تورنمنت یک ماهه، کشور میزبان شاهد جهش گردشگری خواهد بود و فروش هتل‌داران، رستوران‌داران و موارد مشابه را افزایش می‌دهد. اما چنین افزایشی نیاز به ظرفیت اضافی برای ساخت دارد که هزینه آن بسیار بیشتر از درآمدهای کوتاه‌مدت است.

و حالا چه‌کسی در کوتاه‌مدت سود می‌برد؟

مجمع جهانی اقتصاد گزارش می‌دهد: «قیمت هتل‌ها در جریان رویدادهای فروش افزایش پیدا می‌کند، اما دستمزد کارگران خدماتی قطعی به همان میزان افزایش پیدا نمی‌کند، یعنی بازده سرمایه بیشتر از بازده نیروی کار است.» افراد پولدار پول درمی‌آورند. و افراد بی‌پول، نه.

علاوه بر این، گردشگران جام جهانی که کالاها، نوشیدنی‌ها یا هر چیز دیگری را از برندهای شریک فیفا خریداری می‌کنند، به درآمد مالیاتی کشور میزبان کمکی نمی‌کنند، زیرا معافیت‌های مالیاتی زیادی برای فیفا و برندهای حامی آن در فرآیند مناقصه جام جهانی مورد نیاز است.آلمان در تلاش خود برای میزبانی جام جهانی 2006، 272 میلیون دلار تخفیف مالیاتی را ارائه داد.

گردشگران غیر جام جهانی سعی می‌کنند در طول جام جهانی به خوبی از کشور میزبان دور بمانند و مشتاقند از شلوغی، ترافیک و قیمت‌های متورم دوری کنند. برای قطر 2022، اگر بلیط مسابقه نداشته باشید، از اول نوامبر تا پایان جام جهانی نمی‌توانید وارد کشور شوید.

حداقل در کوتاه مدت، میزبانی جام جهانی فوتبال منطقی نیست. اما برخی چیزها، بیشتر از پول ارزشمند دارد.

میزبانی جام جهانی تمرینی برای طرح قدرت نرم است. برای جهان دریچه‌ای برای دیدن آن کشور ایجاد می‌کند و نشان می‌دهد که چگونه زیرساخت‌های جدید آن را به مکانی مناسب برای سرمایه‌گذاری یا تجارت تبدیل می‌کند. و در بلندمدت، پولی که برای میزبانی هزینه می‌شود، اگر به درستی مدیریت شود، ظرفیت توسعه اقتصاد آن کشور را ایجاد می‌کند.

پروژه‌های جاده‌ای و حمل‌ونقل جدید برای سال‌ها پس از به صدا درآمدن سوت پایان جام جهانی، مزایای اقتصادی را به همراه خواهند داشت.

رویدادهای ورزشی بین‌المللی بزرگ شکاف‌های اجتماعی را از بین می‌برند و مردم را در سراسر مرزها گرد هم می‌آورند - در بازی‌های المپیک زمستانی 2018 کره شمالی و جنوبی با پرچم مشترک وارد ورزشگاه شدند. این رویدادها همچنین کودکان را تشویق می‌کند که به ورزش بپردازند - که مزایای اقتصادی بیشتری برای سیستم مراقبت‌های بهداشتی کشور میزبان دارد. برای یک کشور میزبان، جام جهانی بیشتر از اینکه برای کسب درآمد باشد، غرور و افتخار و تبلیغات است.

میزبانی جام جهانی، یعنی کشوری آغوش و خانه‌های خود را باز می‌کند و به دنیا می‌گوید: «سلام، به اینجا خوش آمدی».