وضعیتی که منجر به آن شده‌است که همکاری و همدلی جای خود را به ستیز و درگیری درون جامعه با هم و با حاکمیت داده است. اعتراضات اولیه دو‌ماه اخیر با تبدیل شدن به آشوب‌‌‌‌‌‌ها و ناآرامی‌‌‌‌‌‌های گسترده و خشونت فزاینده  وضعیت بسیار ناپایداری را ایجاد کرده‌است. یک عنصر مهم و نادیده گرفته‌شده با اثرگذاری بسیار بالا و غیرقابل پیش‌بینی، ورود بازیگران تعیین‌‌‌‌‌‌کننده جدید به بازی و تغییراتی است که در ذهنیت و نگرش بخش زیادی از جامعه ایجاد می‌شود و تبعات آن به‌‌‌‌‌‌تدریج در نوع کنش‌‌‌‌‌‌ها و واکنش‌‌‌‌‌‌ها و عملکردهای درون سیستم قابل‌مشاهده خواهد بود.

تمایل روانی شکل‌گرفته در بخش‌اعظم جامعه به عدم‌همراهی و همکاری با تصمیمات به شکل اقدام دسته‌جمعی و موفقیت‌‌‌‌‌‌شان، کشور را در شرایط آچمز و جنگ فرسایشی قرار می‌دهد. اگر آن بخش از جامعه تصمیم خود را بگیرد که به مقابله و معامله به‌مثل دست بزند زیان‌های سنگینی بر دوش خود و اقتصاد کشور می‌گذارد به‌نحوی‌که هزینه مبادله فعالیت‌‌‌‌‌‌ها تصاعدی افزایش یافته، بهره‌‌‌‌‌‌وری منفی‌‌‌‌‌‌تر شده و خدمات‌‌‌‌‌‌رسانی و روال عادی کسب‌وکارها پرهزینه‌‌‌‌‌‌تر و نارضایتی فزون‌‌‌‌‌‌تر می‌شود. با توجه به شکل‌‌‌‌‌‌گیری تدریجی چالش‌های گوناگون که حاصل بی‌‌‌‌‌‌توجهی‌‌‌‌‌‌ها در دهه‌‌‌‌‌‌های پیش از این بوده‌است شاهد پدیدارشدن ابرچالش‌هایی خواهیم بود که هر لحظه به مرحله تحقق و نقدشدن نزدیک‌تر می‌شوند. نوع مواجهه سایر کشورها و قدرت‌های غربی در ارتباط با حکومت که معمولا منفی و خصمانه است سرعت این چرخه نارضایتی را فزون‌‌‌‌‌‌تر می‌کند.

نوشته را با تغییر‌دادن این عبارت معروف که پیش‌بینی کار سختی است خصوصا اگر مربوط به آینده باشد به این عبارت پایان می‌‌‌‌‌‌دهم که پیش‌بینی چشم‌‌‌‌‌‌انداز اقتصادی ایران در این شرایط پرالتهاب و عملا ناممکن است چون هر چیزی بستگی تام و تمام به انواع راهبردها و تاکتیک‌‌‌‌‌‌ها و قوت و ضعف طرف‌‌‌‌‌‌های درگیر و نیروهای پیدا و پنهان جدیدی دارد که وارد معادله و محاسبه می‌شوند.

منبع : روزنامه دنیای اقتصاد