بسیاری از کودکان پس از همه‌گیری کرونا، دوباره به مدرسه می‌روند. اما کودکان بی‌شماری هم وجود دارند که از حق تحصیل بی‌بهره مانده‌اند. مثلا بسیاری از کودکان فیلیپینی هنوز در خانه هستند و نمی‌توانند به مدرسه بروند. دلیلش هم همه‌گیری کروناست. البته این امر برای کودکان فیلیپینی بسیار خطرناک است چرا که اکثر آن‌ها از کامپیوتر و تلفن‌های همراه هوشمند برخوردار نیستند. حتی ونزوئلا هم ترس از کرونا را کنار گذاشته و دوباره درهای مدرسه‌هایش را باز کرده‌اند. اما فیلیپین هنوز کلاس‌های حضوری را بازگشایی نکرده‌است.

حالا کارشناسان حوزه تحصیل و آموزش در فیلیپین نسبت به وضعیت آموزش و تحصیل کودکان و دانش‌آموزان در این کشور ابراز نگرانی کرده‌اند. آن‌ها می‌گویند همه‌گیری کرونا به باری بزرگ بر دوش این کودکان تبدیل شده‌است. اما مشکل اینجاست که کودکان می‌گویند نسبت به گذشته، چیزهای کمتری یاد می‌گیرند. اکثر آن‌ها گفته‌اند در کلاس‌های غیر حضوری چیزی یاد نمی‌گیرند. در نتیجه عملا نظام آموزشی برای آن‌ها مختل شده‌است. مقامات این کشور هنوز نتوانسته‌اند تصمیمی درست در رابطه با وضعیت تحصیل این کودکان بگیرند.

فیلیپین جزو کشورهایی است که بدترین شیوه مقابله با کرونا را در پیش گرفته، به‌ویژه در رابطه با کودکان. این کشور هنوز طوری اداره می‌شود که گویی در ماه‌های نخست همه‌گیری کرونا قرار دارد. در حالی‌که جهانیان به سمت وضعیت عادی زندگی حرکت می‌کنند، در فیلیپین شرایط هنوز اضطراری است. قربانی اصلی این وضعیت هم، کودکانی هستند که از نظام آموزشی به شیوه سنتی محروم شده‌اند و نظام آموزشی مدرنی هم برای آن‌ها وجود ندارد تا به کمک آن، درس‌های خود را بیاموزند.

در روزهای نخست همه‌گیری کرونا، عدم حضور در کلاس‌های درس کاملا طبیعی بود. اما حالا، امری نابخشودنی است. در آن زمان کسی نمی‌دانست بیماری چطور و چگونه منتقل می‌شود. اما حالا راهکارهای بسیاری وجود دارد و از همه مهم‌تر واکسن در دسترس است. در نتیجه نباید شاهد اختلال در نظام آموزشی باشیم.

 ضربه کرونا به تحصیل

کرونا آسیب‌های جدی و بزرگی به وضعیت تحصیل در جهان وارد کرد. بررسی‌ها نشان می‌دهد بسیاری از کودکان در خانه‌ها حبس شدند. در دوران پیش از همه‌گیری کرونا ۵۷ درصد از افراد زیر ۱۰ سال نمی‌توانستند برای خودشان از روی یک داستان ساده بخوانند. اما حالا این رقم به ۷۰ درصد رسیده‌است. این نشان‌دهنده بحران در زمینه تحصیل در جهان است. عمده این افراد در کشورهای کم‌درآمد و فقیر قرار دارند. بررسی‌ها نشان می‌دهد کودکانی که در کشورهای در حال توسعه زندگی می‌کنند بیشتر به لحاظ تحصیلی دچار مشکل شده‌اند.

کودکانی که در سنین پایین، مهارت کافی را در ریاضی و ادبیات کسب نمی‌کنند، در بزرگسالی هم نمی‌توانند به موفقیت چندانی برسند. آموزش امری است که باید از سنین پایین آغاز شود. در واقع این کودکان پایه‌های ضعیفی دارند و نمی‌توانند در سنین بالاتر، تحصیل موفقیت‌آمیزی داشته باشند. نکته بعدی این است که تعداد زیاد افراد بی‌سواد و کم‌سواد می‌تواند منجر به کاهش رشد تولید ناخالص داخلی در جهان شود. بانک جهانی هم پیش‌بینی کرده تحصیلات نادرست کودکان، منجر به کاهش درآمدزایی آن‌ها در طول زندگی‌شان بشود. طبق برخی برآوردها، تحصیلات ناقص در گذشته، برابر با ۱۷ درصد از تولید ناخالص داخلی امروز در جهان بوده که از دست رفته‌است.

مدارس در بسیاری از نقاط جهان به دلیل همه‌گیری کرونا تعطیل شدند. اما کشورهای پیشرفته تلاش می‌کردند بستری برای تحصیل از راه دور فراهم کنند. طی دو سال گذشته، ۱۵۳ میلیون کودک از تحصیل به صورت حضوری محروم شدند و این امر روی کیفیت آموزش آن‌ها اثر منفی گذاشت. اما به مرور محدودیت‌ها برداشته شد. با این حال کشورهایی مانند چین، عراق و روسیه مانند فیلیپین هنوز محدودیت‌هایی برای تدرس حضوری دانش‌آموزان دارند.

تعطیلی مدارس منجر به از دست رفتن شغل برای بسیاری از افراد، به‌ویژه زنان هم شده‌است. این روزها، کودکان در بسیاری از کشورها به جای مربی با پدربزرگ و مادربزرگ خود زندگی می‌کنند. این مسئله هم می‌تواند روی وضعیت آموزشی آن‌ها اثر بگذارد. به هر حال، مربی می‌تواند به افزایش کیفیت آموزش برای این کودکان کمک کند. اما پدربزرگ و مادربزرگ شاید چندان موثر نباشد.

سال‌های ابتدایی برای آموزش، همیشه به عنوان سال‌هایی طلایی شناخته می‌شود. اما همه‌گیری کرونا به نوعی این سال‌های طلایی را از کودکان دزدید. حالا آن‌ها یا باید در خانه آموزش ببینند و یا آموزشی بی‌کیفیت به لحاظ پایه‌ای دیده‌اند که تا بزرگسالی هم درست نخواهد شد. به این ترتیب طلایی‌ترین سال‌های عمر کودکان با کرونا، خاکستر شده و میلیون‌ها مغز، هدر رفته‌است.