دین‌بین‌پو یک استان دورافتاده و کوهستانی در منطقه شمال غربی ویتنام است که به خاطر نبرد مقاومت ارتش ویت‌مین در برابر نیروهای فرانسوی و پایان‌بخشیدن به استعمار فرانسه شهرت داشته است.

امروزه اما این استان به خاطر فقر شدید سوءشهرت دارد. با وجود آن که اقتصاد ویتنام در دو دهه اخیر سالانه رشد متوسط ۶.۱۷ درصدی داشته است اما ۴۵ درصد از جمعیت استان دین‌بین‌پو هنوز در فقر مطلق زندگی می‌کنند. اینجا دومین منطقه از لحاظ فقر در ویتنام است.

فقر در میان اقلیت‌های قومی حتی بالاتر هم هست. این اقوام بیشتر در مناطقی زندگی می‌کنند که در معرض سیل و مشکلات آب و هوایی دیگر قرار دارد و فرزندان‌شان هم به موقعیت خوب برای تحصیل دسترسی ندارند. دسترسی به امکانات حمل و نقل، خدمات بهداشت و درمان و امکان وام‌گرفتن هم برای آنها فراهم نیست.

گردشگری همواره به عنوان راهی برای کاهش فقر در مناطق کم‌تر توسعه‌یافته در کشورها شناخته شده و ویتنام هم از این قاعده مستثنی نیست. تنها در سال ۲۰۱۹ این کشور پذیرای ۱۸ میلیون گردشگر بود که سهم ۹.۲ درصدی در تولید ناخالص داخلی‌اش ایفا کردند. اما گردشگری در ویتنام با خودش مشکلاتی مثل فرسوده‌کردن امکانات موجود و آسیب به محیط زیست را نیز به همراه آورده است.

یکی از واضح‌ترین نمونه‌های این مشکل در ساپا در استان لائوکای مشاهده شد. اینجا به خاطر مزارع برنج طبقه‌طبقه و کوهستان‌های بسیار زیبایش معروف بود و برای اولین بار در دهه ۱۹۹۰ میلادی توجه گردشگران خارجی را به خود جلب کرد. اما هر چه که گذشت، هجوم سرمایه‌گذاران به این منطقه هم زیاد شد و حالا جایی که به خاطر طبیعتش شهرت داشت فقط پر از پروژه‌های ساخت‏وساز است.

این در حالی است که نظر گردشگران هم درباره جاهایی که می‌خواهند ببینند طی سال‌ها در حال تغییر بوده است. در سال‌های اخیر، ترجیح بسیاری از آنها روی توجه به فرهنگ بومی و طبیعت بکر قرار گرفته و کسی دنبال آن هتل‌های لوکس به مدل آنچه که در ساپا ساخته شده نیست.

حالا که بعد از برداشته‌شدن محدودیت‌های بحران کرونا دوباره گردشگران خارجی به بازگشت به ویتنام توجه نشان داده‌اند، این کشور در صدد است از روش‌های جدیدتری برای گسترش توریسم استفاده کند. استان دین‌بین‌پو جای خوبی برای کلیدزدن این پروژه است؛ چون قرار است فقط از امکانات محلی برای پذیرایی از گردشگران استفاده شود و جلوی سرمایه‌گذاری‌های بزرگ گرفته شود.

بر این اساس فرضاً یک فرد محلی می‌تواند مسئولیت تامین اقامتگاه محلی در ده روستای نزدیک به هم در دین‌پین بو را به عهده بگیرد و به تدریج افراد محلی را برای ارائه خدمات به گردشگران در آنها به کار بگیرد. دولت ویتنام وامی بالغ بر ۱۳ هزار دلار به منظور انجام تمام این کارها در اختیار او قرار می‌دهد. این درآمدی بسیار بهتر در قیاس با کار در مزارع برنج است؛ هرچند که هرکدام ارزش خودشان را دارند.

با این حال، همان طور که در دوران پاندمی کرونا هم شاهدش بودیم بخش گردشگری همواره در معرض خطر از بابت تحولات مختلف جهانی قرار دارد. با برداشته‌شدن محدودیت‌های سفر به ویتنام این امید وجود داشته که این بخش زودتر پا بگیرد و برای کشور درآمدزایی کند. اما ظاهراً بحران اوکراین هم روی وضعیت این بخش تاثیرگذار است. از لحاظ تعداد گردشگران خارجی که وارد ویتنام می‌شدند، روسیه در مقام ششم قرار داشت اما در شرایطی که جنگ اوکراین همه چیز را تحت تاثیر خود قرار داده، احتمال اینکه آنها به ویتنام برگردند زیاد نیست؛ به خصوص با توجه به اینکه محدودیت در استفاده از سیستم‌های مالی بین‌المللی برای شهروندان روسیه پیش آمده است و هر لحظه ممکن است تحریم یا محدودیت جدیدی نیز از سوی کشورهای غربی در این زمینه اعمال شود.

معضل جهانی دیگر که ویتنام نیز مثل سایر کشورهای جهان از آن درامان نبوده، کمبود برخی مواد غذایی اساسی و افزایش شدید قیمت آنهاست. مهم‌ترین آنها غلات و سوخت هستند که بی‌ثبات‌بودن قیمت‌شان باعث خواهد شد قیمت‌ها در بخش گردشگری نیز دائم در حال تغییر باشد و روی گردشگران خارجی تاثیر بگذارد. سفر زمینی به مناطق دورافتاده و استفاده از خدمات کسب و کارهایی که وابسته به محصولات وارداتی هستند همگی دردسرهای بزرگی در این دوران به شمار می‌آیند و حتی احتمالش هست که سرمایه‌گذاری در بخش توریسم در ویتنام را نیز در آینده نزدیک تحت تاثیر قرار بدهد.