در یک مزرعه بزرگ چای در سریلانکا زن چای‌کاری به نام ارولاپان قسمت بالایی هر بوته از گیاه چای را با مهارت جدا می‌کند و آن را به داخل سبدی که روی پشتش انداخته پرت می‌کند. او و شوهرش روزی ۱۸ کیلو برگ چای را به همین روش می‌چینند و درنهایت سی هزار روپیه سریلانکا دستمزد می‌گیرند. بعد از کاهش ارزش پول این کشور، چنین پولی فقط برابر با هشتاد دلار است.

ارولاپان سه فرزند دارد و خانواده آنها به همراه مادرشوهرش، شش نفره است. در وضعیت جدید، این پول برای گذران زندگی و مخارج آنها کافی نیست. او یکی از میلیون‌ها نفر از مردم سریلانکا است که دارند با بدترین بحران اقتصادی دهه‌های اخیر در کشورشان دست و پنجه نرم می‌کنند.

بحران کرونا خودش مصیبت بزرگی برای سریلانکا بود و باعث شد صنعت گردشگری که خون جریان‌یافته در رگ‌های این کشور بود به نابودی کشیده شود. سریلانکا که در اقیانوس هند واقع شده هرساله گردشگران خارجی زیادی جذب می‌کرد و از این راه درآمد خوبی داشت. اما حالا درآمد دولت به شدت کاهش یافته؛ به خصوص با توجه به اینکه دولت مالیات‌ها را هم کاهش داده است.

دولت سریلانکا که به شدت با کمبود ارز مواجه است، در خرید کالاهای اساسی در حوزه غذا، سوخت و دارو دچار مشکل شده است و به همین جهت برای کمک اضطراری به صندوق بین‌المللی پول مراجعه کرده است. در همین حال، افزایش شدید تورم و کمبود برخی کالاها در کشور باعث شده که در هفته‌های اخیر، اعتراضات و تظاهرات مداوم در شهرهای مختلف سریلانکا جریان داشته باشد.

کارگران مزارع -یعنی افرادی مثل ارولاپان- که اکثرا هم متعلق به اقلیت تامیل سریلانکا هستند، بیش از بقیه جمعیت این کشور دارند مصایب اقتصادی را تحمل می‌کنند. علتش این است که این دسته از مردم، مالک زمین نیستند و فشار افزایش قیمت مواد غذایی روی آنها بالا است.

خانواده ارولاپان یکی از هفده خانواده‌ای است که در بخش‌های کوچک از یک خانه سنتی در کنار هم زندگی می‌کنند. این نوع ساختمان‌ها مربوط به دوران استعمار انگلیس است که در سال ۱۹۴۸ میلادی به پایان رسید اما نشانه‌هایش در سریلانکا هنوز پابرجاست. در این خانه‌های سنتی همواره بوی سوزاندن بوته‌های چای و استفاده از آن به عنوان سوخت اجاق به مشام می‌رسد.

وضعیت خانواده‌هایی مثل ارولاپان بازتاب‌دهنده اوج و فرود اقتصاد سریلانکا است که تازه در سال ۲۰۰۹ میلادی از چنگال جنگ داخلی ده ساله رها شد و شرایط اقتصادی بهتری را پس از آن تجربه کرد.

در دوران پس از جنگ داخلی، سریلانکا شاهد توسعه صنعت توریسم و همچنین افزایش صادرات اقلامی مثل لباس و نیز چای و دارچین بود؛ به طوری که در سال ۲۰۲۰ تولید ناخالص داخلی سریلانکا افزایش قابل توجهی داشت.

ارولاپان مدرسه را در ۱۴ سالگی رها کرد تا در یک کارخانه نساجی مشغول به کار شود و بعدش هم ازدواج کرد و به مزرعه چای آمد؛ جایی که ساعت کار کمی انعطاف‌پذیرتر بود و می‌شد بچه‌ها را همزمان بزرگ کرد. او همچنین برای اینکه درآمد بیشتری داشته باشد کسب و کار کوچکی برای فروش سبزی‏جات و صیفی‌جات به همکارانش راه انداخت. اما در دوران همه‌گیری کرونا دردسرهای او زیاد شد چون اقتصاد کشور ماه‌ها با تعطیلی و قرنطینه مواجه بود و خانواده‌هایی مثل او بعضی روزها فقط برنج برای خوردن داشتند.

در همین میان، دولت سریلانکا تصمیم ناهنجاری برای ممنوعیت واردات کودهای شیمیایی به منظور ارگانیک‌کردن تمام محصولات کشاورزی این کشور گرفت که به خصوص به بخش تولید چای ضربات زیادی زد. بعداً هم که این تصمیم لغو شد باز اوضاع به حال عادی برنگشت.

معضل دیگر هم این است که آب و هوا با بخش چای در سریلانکا همراه نبوده و خشکی زیاد هوا باعث آسیب‌دیدن محصولات شده است. همچنین افزایش قطعی برق، کمبود سوخت و تورم شدید باعث دردسرهای زیادی برای کسب و کارها شده است.

امسال تورم مواد غذایی نزدیک به ۵۰ درصد بود و حمل و نقل هم نزدیک به ۷۰ درصد گران شد. قیمت آرد هم دو برابر شده و به خصوص هزینه زندگی کارگران را گران‌تر از سابق کرده است. ارولاپان می‌گوید: «حالا مجبوریم بیشتر برنج بخوریم اما برنج هم گران شده است.»

به نظر نمی‌رسد که سریلانکا در کوتاه‌مدت راه حل خاصی برای کاهش فشار بر خانواده‌هایی مثل خانواده ارولاپان داشته باشد. ظاهراً مردمی که این روزها در سریلانکا سر کار می‌روند فعلاً فقط به همین امید دارند که بتوانند کارشان را در آینده حفظ کنند و بنابراین حفظ حیات کسب و کارها در سریلانکا احتمالاً مهم‌ترین چیزی است که دولت می‌تواند به آن توجه کند.