آیا کمان تاریخ به سمت عدالت خم می شود؟ یا همه چیز در حال فروپاشی است؟ فیلسوفان تاریخ از دیرباز به دنبال یافتن چرخه ای از تاریخ بوده اند. ابن خلدون در کتاب مقدمه خود نوشته است که قدرت منجر به عادات بی تحرک و تجمل و اسراف منجر به بحران مالی می شود. بلومبرگ در تحلیل مفصل به وضعیت فعلی دنیا و مقایسه آن با سال 1970 پرداخته است.

من به چرخه تاریخ و هم به پایان تاریخ اعتقادی ندارم. تاریخ، تعامل بسیاری از سیستم های پیچیده است. فرایندهای بلندمدت خاصی وجود دارند که فاجعه ها را یکی پس از دیگری مشخص می شوند. این بلایا به صورت تصادفی توزیع می شوند یا از قانون قدرت پیروی می کنند.

در فواصل غیرقابل پیش بینی، سیستم جهانی به دلیل اختلالی که می تواند بسیار کوچک باشد وارد یک انتقال بزرگ شده است، اگر نه به اندازه نظریه اثر پروانه ای معروف ادوارد لورنز در آمازون که گردبادی را در تگزاس ایجاد خواهد کرد.

جنگ روسیه در اوکراین مطمئنا مخرب است، اما هنوز یک درگیری نسبتا کوچک با استانداردهای قرن بیستم به حساب می آید، اما می تواند برای ایجاد یک بهمن تنش و درگیری کافی باشد.

به همین ترتیب، تشدید دیرهنگام سیاست های پولی توسط مهم ترین بانک های مرکزی جهان، فدرال رزرو، نوعی تغییر رژیم را نه تنها بر خانوارها و مشاغل امریکایی، بلکه در بقیه جهان هم تحمیل می کند. پیش بینی تمام عواقب این شوک -یکی ژئوپلیتیک و دیگری اقتصادی- بسیار سخت است، اما من مطمئن هستم که تاکنون تنها بخش کوچکی از آن را دیده ایم.

*حافظت از سقوط

امسال کالاها نسبت به سهام های سرمایه گذاری بسیار بهتر عمل کرده اند. بزرگترین بازنده سال 2022 البته ارزهای دیجیتال بوده اند. بیت کوین نسبت به سال گذشته 35 درصد و اتریوم 46 درصد کاهش ارزش داشته اند.

با این حال، از برخی جهات، ارزهای دیجیتال اصلی در دو سال گذشته به جای ابزارهای پوشش ریسک، جایگزینی برای سهام فناوری بوده اند. تسلا 33 درصد سقوط کرد و آمازون هم 36 درصد کاهش ارزش داشته است.

چرا سهام ارزهای دیجیتال و فناوری هر دو کاهش یافته است؟ پاسخ این است که تشدید دیرهنگام سیاست های پولی، سیاست گذاران را وادار کرده است که در روایت ها و معیارهای خود تجدیدنظر کنند، به خصوص وقتی صحبت از ترجیح رشد تعداد کاربران بر جریان نقدی آزاد می شود.

داشتن طلا باعث حفظ سرمایه شده است، اما داشتن دلار یک استراتژی برتر بوده است. سایر ارزهای اصلی همگی نسبت به واحد پول ایالات متحده تضعیف شده اند که پاسخی کلاسیک به انقباض فدرال رزرو و عدم اطمینان جهانی است. با این حال این روند می تواند معکوس شود اگر فدرال رزرو نرخ بهره را در پاییز کاهش دهد.

دوره تاریخی که بیش از همه به زمان حال شباهت دارد، دهه 1970 است. در آن زمان، مانند اکنون، اشتباهات سیاست پولی و مالی انتظارات تورمی را در ایالات متحده از بین برد. همان زمان هم مثل حالا، جنگ اوضاع را بدتر کرد. شوک ژئوپلیتیکی (جنگ اعراب و اسرائیل در سال 1973) باعث ایجاد اختلال در سمت عرضه به شکل افزایش قیمت نفت توسط اعضای عرب سازمان کشورهای صادرکننده نفت، در تلافی حمایت ایالات متحده و سایر کشورها از اسرائیل شد.

آن زمان مانند اکنون، ویژگی نظم بین المللی جنگ سرد بود. امروز رقابت ابرقدرت ها بین واشنگتن و پکن است. بعد این درگیری با روسیه اتفاق افتاد، اگرچه روسیه از نظر تهدید هسته ای یک ابرقدرت باقی می ماند.

در آن زمان، مانند اکنون، اعتبار ایالات متحده به طور قابل توجهی با شکست تضعیف شده بود. خروج غیرمنتظره نیروهای ناتو از افغانستان در سال گذشته یادآور ترک سایگون در سال 1975 بوده است.

در آن زمان، مانند اکنون، چین به درون خود عقب نشینی کرده بود، اگرچه انقلاب فرهنگی یک رویداد مخرب تر از سیاست «کووید سفر» رییس جمهوری شی جین پینگ بود.

در آن زمان مانند الان، اختلاف نسلی بخشی از یک مشکل گسترده تر قطبی شدن اجتماعی بود که مردم را در سراسر جهان غرب نگران می کرد. آن زمان هم مثل اکنون، افزایش خشونت جنایی و سیاسی در ایالات متحده وجود داشت.

اگر تجربه دهه 1970 راهنمایی برای سرمایه گذاران ارائه دهد، انتظار بازگشت سریع به ثبات، چه از نظر اقتصاد کلان و چه از نظر ژئوپلیتیکی وجود ندارد.

بعد درگیری ها کاهش پیدا کرد. اما صلح در ویتنام «معاهده ژانویه 1973» نه تنها با سقوط ویتنام جنوبی، بلکه با آغاز نسل کشی کامبوج در زمان پل پوت همراه بود و از طرفی هم جنگ مرزی چین و ویتنام در سال 1979 را فراموش نکنید.

بعد توافق کمپ دیوید، تنش زدایی با افزایش تجاوزات شوروی از جنوب آفریقا تا افغانستان از هم پاشید. ما باید خود را برای یک آبشار مشابه در سال های آینده آماده کنیم. این ماجراها بازگرداندن تورم به حدود 2 درصد را بسیار دشوار می کند.

با این حال، نارضایتی عمومی نسبت به تورم، بدون ذکر جرایم خشونت آمیز، احتمالا باعث چرخش سیاسی به راست در ایالات متحده و سایر کشورهایی است که چپ ها در آن در قدرت قرار دارند.

این به نفع احزاب محاظفه کار فعلی در قدرت نخواهد بود، مثل حزب محافظه کار بریتانیا. بنابراین به نظر می رسد در انتخابات میان دوره ای نوامبر، وضعیت به نفع جمهوری خواهان باشد.