شرکت های کوچک و متوسط اغلب 90 درصد شرکت ها در بیشتر کشورها تشکیل می دهند و منبع مهم نوآوری و بهبود صنعتی اند. این شرکت ها، به واسطه محدودیت منابع خود به سیاست های حمایتی برای بین المللی شدن نیاز دارند.

روش های بین المللی شدن شرکت های کوچک و متوسط از شرکت های بزرگ متفاوت است. مطالعات در دهه 1990 نشان می داد وجه تمایز این شرکت ها به انتخاب انواع دانش و منابع اکتساب آن در فرایند بین المللی شدن، بستگی دارد. درواقع انواع دانش بین المللی شدن و منابع دستیابی به آن، به میزان تنوع شرکت ها از نظر اندازه، فناوری و سن متنوع است.

یک پژوهش ایرانی چند پرسش را درباره این سیاست ها و دانش مورد نیاز شرکت های کوچک و متوسط دانش بنیان برای بین المللی شدن مطرح کرده است. نخست، انواع دانش و منابع اکتساب آن در مراحل مختلف بین المللی شدن شرکت ها چیست و دوم، میزان اثر و نقش برنامه های حمایتی در هر یک از مراحل بین المللی شدن به چه میزان است؟  

یافته های این پژوهشگران در رسیدن به پاسخ این پرسش ها نشان می دهد شرکت های دانش بنیان ایرانی علاوه بر تفاوت ها و ویژگی های متفاوت اقتصادی نسبت به سایر همتایان در کشورهای دیگر، از تحریم های ظالمانه و تحمیلی هم متاثر شده اند.

 نکته دیگر اینکه برای شرکت های کوچک و متوسط، نقش رایزن های دولتی برای دسترسی به دانش بین المللی، پررنگ تر از شرکت های بزرگ است. پژوهشگران در این بررسی از سه مرحله شروع، رشد و تثبیت در بین المللی شدن شرکت ها یاد می کنند. به گفته آن ها در این سه مرحله، نهادهای حمایتی نقش مهمی در بین المللی شدن شرکت های دانش بنیان ایرانی دارند.

برای مطالعه بیشتر مقاله «نقش انواع دانش در مراحل بین المللی شدن شرکت های دانش بنیان همراه با دلالت های سیاستی آن» را بخوانید. این مقاله در نشریه بررسی های بازرگانی در زمستان سال گذشته منتشر شده است.