عضو هیات نمایندگان اتاق تهران در یادداشتی مطرح کرد

 دو راهکار کوتاه مدت برای  بقای امید در جامعه

...

مهراد عباد، عضو هیات نمایندگان اتاق تهران در یادداشتی به سیاست‌های تضعیف‌کننده اقتصاد ایران طی سال‌های گذشته پرداخته و دو راهکار را برای بقای امید در جامعه پیشنهاد کرده است.

 

سیاست تثبیت نرخ ارز و قیمت گذاری دستوری، طی چند دهه اخیر باعث شده که در زمان اصلاح قیمت ارز، کاهش ارزش پول ملی، افت ناگهانی و ملموسی را نشان دهد و متعاقب این سیاست، تورم های فزاینده ای شکل بگیرد. همچنین قیمت گذاری دستوری، از شکل‌گیری رقابت مفید برای افزایش کیفیت و خدمات محصولات جلوگیری می‌کند و البته این مساله، منجر به کاهش صادرات نیز شده است. چنین به نظر می‌رسد که این دو سیاست غلط و همچنین مناقشات بین المل ، سه عامل اثرگذار بر شرایط اقتصادی کشور بوده است.

سیاست های ارزی اگرچه درحال اصلاح است؛ اما متاسفانه این اصلاحات با تاخیر بسیار صورت گرفته و ما هنوز شاهد یک برنامه مدون کارآمد مورد تایید اکثر اقتصاددانان نبوده‌ایم و همچنان بی برنامگی و استیصال را در سیاستگذاری شاهد هستیم. در این شرایط، تنها عامل مثبتی که می تواند در کوتاه‌مدت، اقتصاد ایران را تا حدودی التیام ببخشد توافق برجام است.

بخش خصوصی، طی چند دهه اخیر، شاهد فراز و فرودهای بسیاری بوده که البته فرودهایش در مواجهه با  8سال جنگ، تحریم های اولیه، تحریم های ثانویه، مسائل اقتصادی داخلی بیش از فرازهای آن بوده است.

با این حال در تمام این سال‌ها عده ای با هر سختی و مرارتی به فعالیت اقتصادی خود ادامه داده اند و در عین حال، گروهی نیز ناامید شده و از ایران مهاجرت کردند. جامعه امیدوار که به فعالیت خود ادامه داده بعد از روی کار آمدن دولت سیزدهم، شاید کمی امیدوارتر شدند؛ چرا که دولت قبل کمک حال بخش خصوصی نبود و امیدها به تیم اقتصادی دولت جدید بود که بتواند اصلاحات اقتصادی را به بهترین نحو به اجرا بگذارد. اما متاسفانه در چند ماه اخیر، یک کارآفرین همچنان احساس بهتری از شرایط ندارد.

تعلل در تصمیم گیری و اجرا، تیم مدیریتی ضعیف، تصمیمات اشتباه، عدم جرات دراجرای تصمیمات، عدم وجود برنامه و هدف واحد، چندگانه گویی، ارائه شعار، مدیریت دستوری، تعلل در امضای برجام. اینها تنها گوشه ای از شرایط نامناسب موجود است.

تمام تصمیمات و عملکرد ما در سالیان گذشته، باعث کاهش بهره وری کارخانجات به علت فرسودگی و قدیمی بودن تکنولوژی و در نهایت عقب افتادگی ایران شده است. این وضعیت در امور بازرگانی خارجی و روابط بانکی بین المللی نیز حاکم است. در واقع، سیستم بانکی ایران به دلیل قرار گرفتن در تحریم طولانی‌مدت، از دنیای اقتصادی مدرن و دیجیتالی، بسیار عقب افتاده است. همچنین در صنعت نفت و گاز که در آن دارای مزیت رقابتی هستیم و به رغم آنکه این صنعت قابلیت آن را داشت که به توسعه کشور کمک کند،‌ دچار رکود شده ایم.

به هر روی، آن عده از فعالان اقتصادی امیدوار هم گویی به تدریج باور خود را به این عبارت که«در نا امیدی بسی امید است» از دست می دهند.

در نهایت دو پیشنهاد برای بقای امید در کشور قابل ارائه است؛ نخست اینکه دولت تمام اهتمام خویش را برای احیای برجام در اولین فرصت به کار ببندد. دیگر آنکه، به جای تشکیل ستادها، کار گروه ها، کمیته ها و کمیسیون های نا کارآمد و بی فایده یک ستاد اصلاح اقتصادی کشور با حضور تمام صاحب نظران اقتصادی ایرانی داخل و خارج  با سلیقه های مختلف تشکیل شود تا تدبیری اندیشیده و اجرا شود تا از وخیم تر شدن اوضاع جلوگیری به عمل آید.

 

 

 

نظر خود را بنویسید

ارسال پیام

مطالب مرتبط