از چند روز پیش، به یکباره قیمت نان، آرد صنعتی و ماکارونی با رشد زیادی همراه بوده است. از طرفی هم صحبت هایی درباره حذف ارز ترجیحی و اجرا شدن کالابرگ الکترونیکی به میان آمده است. به اعتقاد من، اتاق و پارلمان بخش خصوصی به درستی همیشه مخالف توزیع ارز ترجیحی بوده و این را خیلی مفسده زا می دانسته است. از طرفی هم توزیع ارز ترجیحی در واقع توزیع ناعادلانه ثروت بین اقشار مردم است که تنها رانت بیشتری را به دهک های برخوردارتر رسانده است.

اما موضوع مهم این است که از همان ابتدا که این مساله مطرح شد، قرار بود زودتر برایش چاره اندیشی شود که همزمان و حتی قبل از حذف ارز ترجیحی، تورهای حمایتی برای دهک های ضعیف تر جامعه تعبیه شود. کاری که دولت باید در این زمینه انجام دهد، این است که اطلاع رسانی و آموزش دقیقی در این باره و به موقع ارائه دهد تا دغدغه مردم رفع شود.

اینکه چرا این موضوع به تاخیر افتاده، هنوز مشخص نیست. چرا که قانونا این روند باید زودتر از این شروع می شد. اینکه ساز و کارهای این موضوع روشن نشده و به نحو مقضی به اطلاع مردم نرسیده باعث بروز مشکلات شده است. حالا چه قرار باشد کوپن الکترونیک داده شود یا مکانیزم یارانه به عرضه کننده باشد تا مردم به همان قیمت قبلی، هزینه کنند، باید زودتر مشخص شود. همین که جامعه در حال حاضر در شرایط ابهام به سر می برد، خودش آسیب زاست. خیلی وقت ها مردم واقعیت تلخ را راحت تر تحمل می کنند تا شرایط ابهامی که ممکن است حتی انتهایش گشایشی در کار باشد. اما چون همه چیز در ابهام است نمی توانند رویش حساب کنند.

بر این اساس، به اعتقاد من با توجه به اینکه هنوز موضوع نظام قیمتی قبلی نان مصرفی مردم و داروها از رویش برداشته نشده، خیلی مهم است که پیش از اعمال حذف ارز ترجیحی، ابتدا منابع مورد نیاز تخصیص داده شود و در دسترس مردم قرار بگیرد، مردم باید از روش کار آگاه شوند بعد از آموزش و اطلاع رسانی، مکانیزم جدید اجرا شود. به این شکل مردم هم بهره برداری بیشتری از وضعیت خواهند داشت. این خیلی مهم است که قبل از اعمال قیمت های جدید، پرداخت های کمکی انجام شود. اگر ابتدا گرانی اتفاق افتد و بعد اصلاح قیمتی و کمکی ایجاد شود، درست نیست و آسیب زا خواهد بود.