مزیت، از مهم ترین نکات در توسعه فعالیت های اقتصادی است. انواع متفاوتی از مزیت در ادبیات اقتصاد جهان تعریف شده است. مزیت اول بودن، مطلق و نسبی از انواع مزیت هاست.

مزیت اول بودن، در نظریه بازی تعریف می شود. نظریه بازی می گوید اول بودن در ورود به یک بازار یا معرفی یک نوآوری می تواند مزیت بزرگی به نظر برسد.  نخستین بنگاهی که وارد کار می شود، می تواند موانع ورود را تعیین کند و علاوه بر این، رقبای احتمالی انگیزه خود را برای تهیه منابع لازم برای رقابت موفق از دست می دهند. البته این مزیت گاهی وقت ها، با منافع عایدی بعدی ها خنثی می شود. برای مثال آن ها این فرصت را پیدا می کند که اشتباهات مجری اول را ببینند، از آن اشتباه ها درس بگیرند و آن را تکرار نکنند.

مزیت مطلق، ساده ترین معیار برای عملکرد اقتصادی است. اگر فردی، شرکتی یا کشوری بتواند با میزان مشابه تلاش یا منابع، چیز بیشتری تولید کند، نسبت به سایر تولیدکنندگان مزیت مطلق خواهد داشت. بهترین بودن در امری، به این معنا نیست که انجام آن امر، بهترین شیوه برای بهره گیری از منابع اقتصادی محدود شماست. این پرسش که در چه زمینه ای تخصص داشته باشیم، و چطور سود را از تجارت بین الملل به حداکثر برسانیم، بیشتر از طریق مزیت نسبی است که مشخص می شود.

مزیت نسبی، مزیتی است که پل سامئولسون، از بزرگترین اقتصاددانان قرن بیستم، درباره آن گفت «قاعده مزیت نسبی تنها ایده بزرگ علم اقتصاد است که هم صحیح است و هم شگفت آور». علاوه بر سامئولسون، ریکاردو هم در یکی از قدیمی ترین نظریه های علم اقتصاد به مزیت نسبی پرداخته است. این نظریه پایه اقتصادی تجارت آزاد را شکل می دهد و به تشخیص فعالیت هایی مربوط می شود که یک کشور یا بنگاه یا فرد، در انجام آن، کارایی بیشتری دارد. در نظریه مزیت نسبی، تجارت کشورها با هم خوب است چراکه آن ها متفاوت اند. غیر ممکن است کشوری هیچ مزیت نسبی در هیچ چیزی نداشته باشد. شاید در همه چیز، کمترین کارایی را ثبت کند اما باز هم در صنعتی که در آن کمتر بد است، مزیت نسبی دارد.

برای مطالعه بیشتر کتاب «راهنمای علم اقتصاد»  را بخوانید. نسخه الکترونیک کتاب را اینجا دریافت کنید.