سال گذشته و در اوج محدودیت‌های کرونایی در مکزیک، کارفرمای لورنا رومِرو ساعات کاری او را نصف کرد. او که دو فرزند را به تنهایی بزرگ می‌کند در طی این مدت هنوز نتوانسته دخل و خرج خود را یکی کند. با بهتر شدن اوضاع و احیای اقتصاد کشورش، رومرو امیدوار بوده که دوباره ساعات کاری‌اش زیاد شود. اما این اتفاق نیفتاده و او مجبور شده از راه‌های جایگزین برای کسب درآمد استفاده کند؛ مثلاً اینکه به پرستاری از فرزندان دیگران بپردازد و در خانه مردم کار کند. اما برای زن فرزندداری مثل او، این اوضاع بسیار سخت است.

وضعیت این زن ۳۵ ساله مکزیکی بسیار شبیه ده‌ها میلیون زن دیگری در جهان است که شغل خود را در جریان پاندمی کرونا از دست دادند یا مجبور شدند به کار پاره‌وقت و کم‌مزد راضی شوند. بسیاری از زنان نیز به دلیل تعطیلی مدارس و کودکستان‌ها چاره‌ای جز خانه‌نشینی و مراقبت از فرزندان خود ندیدند و به همین دلیل شغل خود را ترک کردند. بارِ از دست‌دادنِ شغل و درآمد در این دوران سخت، بر دوش زنان سنگینی بیشتری نسبت به مردان داشت و شکاف جنسیتی یک بار دیگر در این موضوع نیز خود را نشان داد.

بر اساس آمار اعلام‌شده توسط سازمان جهانی کار، رکود ناشی از بحران کرونا باعث شد ۴.۲ درصد از زنان شغل خود را از دست بدهند. این رقم برای مردان ۳ درصد بود. این در حالی است که درصد زنان شاغل (در سن کار) در سطح جهانی ۴۳ درصد و درصد مردان شاغل (در سن کار) در سطح جهانی ۶۹ درصد است.

از بین رفتن موقعیت‌های شغلی برای زنان در برخی کشورها از جمله در کشورهای اروپایی کمتر بوده. اما در کشورهای آمریکای لاتین و آفریقا شدت موضوع بسیار بیشتر شده است. احتمال اینکه زنی در این مناطق شغلش را در دوران پاندمی کرونا از دست داده باشد ۲.۶ برابر بیشتر از مردان است و طبق گزارش بانک جهانی، نرخ مشارکت در اشتغال زنان حالا تقریباً در تمام کشورها در دو منطقه یادشده، نسبت به دوران قبل از پاندمی کرونا کاهش نشان می‌دهد.

در مکزیک درصد ابتلا به کرونا حالا پایین‌تر آمده اما نرخ مرگ و میر ناشی از کرونا در این کشور بالا بود و احیای اقتصاد نیز به همین جهت به سختی در حال انجام است. به گفته زیمنا دل کارپیو رئیس گروه فقر و برابری در بانک جهانی، احیای اقتصاد مکزیک بسیار نامتقارن بوده و زنان فرزنددار جزو دسته‌ای هستند که بیشترین ضربه را از این عدم تقارن متحمل شده‌اند.

در خارج از پایتخت مکزیک، برنامه‌های واکسیناسیون هم خوب پیش نرفته و کمتر از پنجاه درصد از مردم واکسن زده‌اند. این هم به نوبه خودش تهدید بزرگی برای احیای اقتصاد مکزیک است. بسیاری از زنان که حالا به کار نیمه‌وقت راضی شده‌اند از این هراس دارند که دوباره محدودیت‌های کرونایی شدید از سوی دولت اعمال شود و آن‏ها ‏‏مجدداً شغل و درآمد خود را از دست بدهند.

به صورت متوسط، یک زن مکزیکی که ۴۰ ساعت در هفته کار می‌کند، دو برابر مردان در این کشور به انجام امور منزل هم می‌پردازد. از سوی دیگر، هیچ راه ارزان و مطمئنی در زمینه نگهداری از فرزندان در اختیار زنان شاغل نیست و عملاً آن‏ها ‏‏قادر نیستند هزینه کودکستان یا پرستار را برای فرزندان خود بپردازند.

در مکزیک به صورت سنتی بسیاری از فرزندان زنان شاغل طبقه متوسط و پایین توسط مادربزرگ‌ها و پدربزرگ‌ها بزرگ می‌شوند. این زنان چاره‌ای جز وابستگی به والدین خود برای نگهداری از فرزندان‌شان ندارند. یک تحقیق نشان داده که وقتی مادربزرگ در یک خانواده مکزیکیِ سه نسلی از دنیا برود، احتمال تداوم اشتغال زن در آن خانواده حداقل ۱۲ درصد کاهش پیدا می‌کند. این وابستگی، تهدیدی جدی برای بازار کار است.

وضعیت در آرژانتین هم تقریباً همین‏طور است. پیش از وقوع پاندمی کرونا، حدود ۱.۲ میلیون زن یا ۱۷ درصد از کل نیروی کار زنان در این کشور شغل‌شان این بود که در منزل دیگران کار کنند. اما وقتی بحران کرونا آغاز شد، بوئنوس آیرس پایتخت آرژانتین به کل قرنطینه شد و محدودیت‌ها مدت درازی ادامه داشتند. این وضع باعث فلج‌شدن اقتصاد و از بین رفتن مشاغل زیادی شد. نتیجه‌اش این بود که ۳۵۰ هزار نفر از زنانی که در منازل دیگران کار می‌کردند هنوز به شغل خود بازنگشته‌اند و طبعاً درآمد خود را هم از دست داده‌اند. مرسدس دالسنادرو اقتصاددان آرژانتینی می‌گوید احیای شغلی برای این دسته از زنان، بسیار آهسته‌تر از هر بخش دیگری در اقتصاد این کشور صورت گرفته است. تصویری که از آینده اشتغال زنان در کشورهای امریکای لاتین وجود دارد با این اوصاف چندان درخشان نیست و بعید است اوضاع به این زودی‌ها تغییر کند.