تغییرات اقلیمی و گردشگری وابستگی بالایی نسبت به یکدیگر دارند. آب و هوا منبع مهم گردشگری و همچنین تعیین کننده رضایت گردشگر است. به همین دلیل می توان این عامل را بر تقاضای گردشگری هم موثر دانست. به عبارت دیگر تغییر اقلیم نه تنها بر جذابیت مقاصد گردشگری از طریق ایجاد تغییرات در منابع گردشگری اثر می گذارد، بلکه بر تجربه مکان های سفر هم اثر گذاشته و در نهایت نقشی تعیین کننده در تصمیم دوباره گردشگر برای بازدید دوباره از مکان گردشگری دارد. گردشگران می توانند با تغییر مقصد یا دوره تعطیلات خود به آسانی نسبت به تغییرات آب و هوایی واکنش نشان دهند.

 در سراسر جهان، مطالعات بسیاری درباره اثر تغییرات اقلیمی و گردشگری انجام شده است. یک بررسی نشان می دهد در همه کشورها دمای متوسط ایده آل برای بخش عمده ای از گردشگران نزدیک به 21 درجه سانتی گراد است. یک بررسی دیگر می گوید خشکسالی شدید در سال 2002 که به آتش سوزی در جنگل های کلرادو منجر شد، علاوه بر آسیب رساندن به جنگل ها، به کاهش 40 درصدی گردشگران در این منطقه انجامید. هم چنین تغییر دمای غیر طبیعی و آسیب به صخره بزرگ در سال های 1998، 2002 و 2006 در استرالیا، باعث شد این کشور 35 درصد از بازدیدکنندگانش را از دست بدهد.

این مطالعات نشان می دهد گردشگران ترجیح می دهند به مقاصد گردشگری با دمای معتدل (نه خیلی گرم و نه خیلی سرد) سفر کنند. علاوه بر این کاهش کیفیت محیط زیست و انتشار آلاینده ها هم بر کاهش میزان ورود گردشگران اثرگذار است.

یک بررسی ایرانی تلاش کرده آثار تغییرات اقلیمی بر تقاضای گردشگری شهرهای ایران را بررسی کند. یافته های پژوهشگران نشان می دهد در بین همه عوامل مورد بررسی،  میزان تورم دارای رابطه بلندمدت و مثبت با تعداد گردشگر خارجی است. در واقع به ازای یک درصد افزایش تورم، میزان گردشگر خارجی به میزان 0.47 درصد  یا به طور میانگین 721 هزار و 786 نفر، افزایش پیدا می کند. علاوه بر این، به ازای یک درصد افزایش متغیر اقلیمی درجه حرارت، 0.23 درصد یا به طور متوسط 353 هزار و 214 گردشگر، از تعداد گردشگران خارجی کاهش پیدا می کند. در کنار این عوامل، نباید از انتشار دی اکسید کربن گذشت. این پژوهش می گوید با یک درصد افزایش انتشار دی اکسید کربن، 0.45 درصد معادل 691 هزار و 71 گردشگر از تعداد گردشگران خارجی کم می شود.

برای مطالعه بیشتر مقاله «ارزیابی اثرات تغییرات اقلیم بر تقاضای گردشگری در شهرهای ایران» را بخوانید. این مقاله در نشریه اقتصاد و مدیریت شهری در زمستان سال 1400 منتشر شده است.