حزب کمونیست استعداد خاصی در بازی با کلمات و متقاعد کردن بقیه دارد. موضوع امنیت غذایی رو در نظر بگیرید. همه گیری، تنش های ژئوپلیتیکی و بارندگی های شدید در سال گذشته (که ممکن است به گندم بی کیفیت منجر شود) عرضه غلات چین را تهدید می کند. اخیرا مقامات توصیه رییس جمهوری این کشور، شی جین‌پینگ را تکرار می کنند که «کاسه برنج مردم باید همیشه محکم در دستان آنها باشد.» به زبان غیرحزبی، دولت به شدت به این فکر می کند که چگونه پرجمعیت ترین کشور جهان را سیر نگه دارد. اکونومیست گزارشی در این باره منتشر کرد.

رهبران گذشته چین هم در دوره هایی با این وضعیت دست و پنجه نرم کرده اند. ده ها میلیون چینی در قحطی ناشی از سیاست های ویرانگر مائو تسه تونگ در اواخر دهه 1950 جان باختند. امروز دیگر چنین فاجعه ای قابل تصور نیست. اما اختلافات با استرالیا و کانادا مقامات چینی را نگران کرده است که نکند روزی عرضه مقادیر فراوان غلاتت دو کشور قطع شود.

چین می گوید وقتی دونالد ترامپ جنگ تجاری خود را آغاز کرد، واردات سویا از امریکا کاهش یافت. درگیری در اوکراین به سطح دیگری از نگرانی ها اضافه کرد. اگرچه چین به طور ضمنی از حمله روسیه حمایت کرده (به طور ناگهانی ممنوعیت گندم روسیه را لغو کرده است) اما این آشفتگی می تواند به معنای غذای کمتر و گران تر در ظرف غذای چینی ها باشد. سال گذشته اوکراین 29 درصد ذرت و 26 درصد جو خود را به چین عرضه کرد.

قیمت جهانی مواد غذایی حتی قبل از شروع جنگ روسیه و اوکراین هم در حال افزایش بود. این درگیری چین را به دلیل دیگری هم می ترساند. تحریم های شدید اعمال شده علیه روسیه توسط کشورهای غربی، چین را نگران می کند که در صورت حمله به تایوان، با مجازات مشابهی رو به رو خواهد شد. مقامات پکن می پرسند که چگونه چین می تواند برای نیازهای اساسی خود به چنین خارجی های بی ثباتی تکیه کند.

چین برای این نگرانی دو را در پیش گرفته است. مواد غذایی را ذخیره کرده یا به قول منتقدان آن را احتکار کند. طی پنج سال گذشته خرید چین از سویا گرفته تا گوشت خوک افزایش یافته است.

وزارت کشاورزی امریکا پیش بینی می کند که تا اواسط سال جاری چین 69 درصد ذخایر ذرت، 60 درصد برنج و 51 درصد گندم جهان را در اختیار خواهد داشت. همه اینها برای تغذیه 18 درصد از جمعیت جهان است. سال گذشته یک مقام چینی گفت که ذخایر غلات این کشور از لحاظ تاریخی بالاست و گندم کافی برای پاسخگویی به تقاضا برای 18 ماه در اختیار است. به گفته تحلیلگران خرید های بزرگ چین، قیمت های جهانی را بالا برده است.

 در بلندمدت، چین ممکن است امیدوار باشد که تامین کنندگان خود را متنوع کند. البته که به گفته تحلیلگران این کار دشوار خواهد بود. با این حال چین در تلاش است تا به خودکفایی برسد.