تغییرات اقلیمی خسارات فلج کننده ای را به خاورمیانه و آسیای مرکزی وارد می کند و کشورهای فقیر و متاثر از درگیری بیشترین آسیب را از دمای بالاتر و بلایای شدید آب و هوایی متحمل می شوند. صندوق بین المللی پول گزارشی در این باره منتشر کرده است.

از سال 2000، هر سال بلایای آب و هوایی بیش از 2600 کشته بر جای گذاشته است، 7 میلیون نفر را تحت تاثیر قرار داده و 2 میلیارد دلار خسارت مستقیم مادی وارد کرده است. مقاله جدید صندوق بین المللی پول، تاثیر اقتصادی تغییرات اقلیمی در منطقه خاورمیانه و آسیای مرکزی را ارزیابی کرده و نشان می دهد که چگونه سیاست های سازگاری با این تغییرات به یک اولویت مبرم تبدیل شده است. این ماجرا روی نیاز به حمایت بین المللی برای تامین مالی تاکید می کند.

طبق تحلیل این صندوق، بلایای آب و هوایی در این مناطق سرانه رشد اقتصادی سالانه را 1 تا 2 درصد کاهش می دهد و انتظار می رود که این رویدادها با گرم شدن زمین بیشتر و شدیدتر شوند.

در طول سه دهه گذشته، دما در این منطقه 1.5 درجه سانتیگراد افزایش یافته که دو برابر بیشتر از 0.7 درجه سانتیگراد جهانی است. این امر برای کشورهایی که از قبل گرم بوده اند، بیشتر آسیب زننده بوده است.

افزایش دمای یک درجه سانتیگرادی در پنج کشور از گرمترین این کشورها (بحرین، جیبوتی، موریتانی، قطر و امارات متحده عربی) منجر به کاهش فوری رشد اقتصادی سرانه حدود 2 درصدی می شود.

علاوه بر این، بیشتر این منطقه، آب و هوایی خشک و خشن دارد، جایی که گرمایش جهانی باعث تشدید بیابان زایی، تنش آبی و بالا آمدن سطح دریاها می شود. بارندگی متغیرتر شده و بلایایی آب و هوایی مانند خشکسالی و سیل بیشتر شده است. زندگی و معیشت هم در خطر است.

به عنوان مثال، در تونس، 90 درصد گردشگری در امتداد سواحل قرار دارد که در معرض خطر فرسایش هستند و در برابر افزایش سطح دریا آسیب پذیرند. در ایران، خشکسالی شدید سال گذشته اعتراضاتی به همراه داشت، چرا که باعث بیکاری کشاورزان شده بود.

*تغییرات اقلیم هزینه های انسانی و اقتصادی بالایی دارد

کشورهایی با تاب آوری آب و هوایی پایین از جمله کشورهای شکننده و متاثر از درگیری مانند افغانستان، سومالی و سودان، همچنین پاکستان  و کشورهایی با درآمد متوسط به پایین به شدت از این وضعیت تحت تاثیر قرار گرفته اند.

بسیاری از مردم در این کشورها با کشاورزی معیشتی دیم زندگی می کنند که به ویژه در برابر شوک های آب و هوایی آسیب پذیر است. این چالش ها با بی ثباتی سیاسی و کلان اقتصادی، توسعه اقتصادی-اجتماعی و مالی پایین و ریسک های غذایی و امنیت اجتماعی ترکیب شده است.

کشورهایی که دارای نهادهای قوی تر و زیرساخت های مقاوم در برابر آب و هوا هستند، به عنوان مثال ساختمان های مقاوم در برابر حرارت یا سیستم های آبیاری کارآمد دارند، معمولا تلفات انسانی کمتر را تجربه کرده اند.

همین امر در مورد کسانی که دارای سطوح بالاتر توسعه اجتماعی-اقتصادی و انسانی هستند، مانند کشورهای شورای همکاری خلیج فارس هم صادق است.

علی رغم تلاش های جهانی برای مهار انتشار کربن، تشدید بیشتر تنش های آب و هوایی اجتناب ناپذیر به نظر می رسد. تا سال 2050، میانگین دمای تابستان در نیمی از کشورهای منطقه می تواند از 30 درجه سانتیگراد فراتر رود.