زندگی برای ویتنی گرین این روزها کمی متفاوت به نظر می‌رسد. او با صدای شهر رم بیدار می‌شود: صدای موتور اسکوترها خیابان را گرفته‌اند و سروصدای افرادی که در کافه‌ها کنار پیاده‌رو نشسته‌اند تا جیره صبحگاهی اسپرسویشان را بنوشند، خیابان را پر کرده است. بعدازظهر در کلاس‌های زبان ایتالیایی شرکت می‌کند. یک کاسه گلاتوی پسته‌ای با پاستای خانگی می‌خورد و به گردشگرانی نگاه می‌کند که به‌سراغ اماکن تاریخی شهر می‌روند. او دارد خودآموزی نواختن کیبورد می‌کند و همچنین وب‌سایتی را برای شغل رؤیایی‌اش می‌سازد: فعالیت‌های روان‌درمانی از راه دور که خودش صاحب‏کارش باشد. از زمانی که او در سان‏فرانسیسکو در یک مرکز خدمات روان‌درمانی کار می‌کرد و به جوانان در معرض خطر خدمات می‏داد خیلی گذشته است. او در ماه ژوئن امسال شغلش را ترک کرد و با دوستش از آمریکا به ایتالیا آمد.
گرین یکی از میلیون‌ها آمرکایی است که امسال مشاغل سنتی خود را ترک کرده‌اند شیوه کار کردنی را انتخاب کرده‌اند که اصلاً ساعت کار نداشته باشد. آمار نشان می‌دهد که در ماه ژوئن امسال بزرگ‌ترین ترک شغل‌ها از سال ۲۰۱۹ که هنوز شیوع ویروس کرونا شروع نشده بود اتفاق افتاده است، یعنی در آمریکا ۳.۹ میلیون نفر شغل خود را کنار گذاشته‌اند. در ماه ژوئیه ۲۰۲۱ هم ۳.۹ میلیون نفر دیگر از شاغلان آمریکایی شغل خود را کنار گذاشتند. در ماه اوت، ۴.۳ میلیون نفر. آمار در مورد جوانان حتی از این هم قابل‌توجه‌تر است: طبق اعلام مرکز آمار آمریکا، در ماه سپتامبر نزدیک به یک‌چهارم شاغلان بین ۲۰ تا ۳۴ سال جزئی از نیروی کار آمریکا محسوب نمی‌شدند، یعنی در مجموع ۱۴ میلیون آمریکایی. این افراد نه کار می‌کردند و نه دنبال کار می‌گشتند. در مورد بقیه هم اوضاع به همین منوال است اما کسانی که در دهه ۲۰ زندگی خود هستند، یعنی کسانی که بین نسل هزاره و نسل زد جای می‌گیرند، خیلی زیاد پیش می‌آید که دنبال شغل‌های ناپایدار و مشاغل برای دستمزد کم نروند و تلاش کنند که برای خود کار کنند. گرین یکی از افراد از این دست را نمایندگی می‌کند. او که ۳۱ سال و مدرک کارشناسی ارشد دارد، شغلی را که دارای درآمد مستمر بود ترک کرد و با پول‌هایی که قبل از دوران اشتغالش جمع کرده بود شروع کرد به گذران زندگی تا اینکه بعداً کاری برای خودش دست‌وپا کند. در این بین، باید گفت که حدود ۱۰.۴ فرصت شخود در آمریکا باقی مانده است که پر نشده‌اند و این مهاجرت جمعی به خارج از نیروی کار ــ به‌اندازه دو برابر مهاجرت دوران رکورد بزرگ در آمریکا ــ‌ این فرصت را برای نیروی کار جوان فراهم می‌کند که روی زخم‌های ناشی از همه‌گیری ویروس کرونا مرهم بگذارد و وضعیت شغلی خود را با تغییرات شدید در زندگی اصلاح کند.
ایفئوما ازیماکو ۲۳ ساله که در واشنگتن کار می‌کرد، قبلاً در یک بیمارستان مشغول به کار بود که دائماً با بیماران بدحال سر و کار داشت و دستمزد کمی هم می‌گرفت. او در مارس ۲۰۲۰ از کارش بیرون آمد. او پنج سال کار کرده بود اما دیگر بسش بود. او می‌گوید که وقتی که در دوران همه‌گیری رفتار مشتریان وخیم‌تر شد، او و همکارانش چشمان‌شان را بر نابرابری‌های هرروزه و دستمزدی که با انعام جور می‌شد باز کردند. یکی از تجربیات بد او این بود که بیماران از او می‌خواستند که ماسکش را بردارد و با نگاه‌کردن به صورتش تصمیم بگیرند که چقدر به او انعام بدهند. پولی که می‌گرفت برای او به فشار کاری‌اش نمی‌ارزید. او از کار بیرون آمد تا روی خودش دوباره متمرکز شود و با حمایت خانواده‌اش برای گرفتن مدرک جامعه‌شناسی درس را شروع کند. اکنون او نیروی داوطلب سازمان «دستمزد منصفانه‌تر» است که به کارکنان صنعت خدمات کمک می‌کنند تا استانداردهای بیشتر را از نظر کاری به دست بیاورند.
بخش اوقات فراغت و میزبانی دارای کمترین میانگین سنی نسبت به هر صنعت دیگری در آمریکا است: میانگین سنی ۳۱.۸ سال. امروز سارو جایارامان که رئیس سازمان «دستمزد منصفانه‌تر» است می‌گوید که در نظرسنجی از نیروی کار خدماتی مشخص شده است که نیمی از کارکنان این صنعت می‌گویند در برنامه‌شان است که تا سال دیگر از کار خود بیرون بیایند. جایارامان نگران است که نیروهای کاری یقه‌سفید از این کار بیرون بیایند. او می‌گوید: «افرادی که جزو نیروی کار یقه‌سفید در صنعت خدمات هستند، می‌گویند که عاشق کار خود هستند اما ناگزیرند کار خود را کنار بگذارند مگر اینکه دستمزدهای دایمی افزایش پیدا کند.» حتی خیلی از افرادی که تمکن مالی برای دست‌کشیدن از کارکردن را ندارند، به‌علت مشکلاتی که در دوران همه‌گیری ویروس کرونا به وجود آمد، چالش‌هایی در دسترسی به کمک‌های مربوط به اصلاح نابرابری در اشتغال پیش آمد و باعث شد که نابرابری دستمزدها وخیم‌تر شود و کمبود نیروی کار پیش بیاید.
اینجا فاصله‌ای است بین تجربه ازیماکو با تجربه گرین. اما هر دو بخشی از یک تغییر اجتماعی بزرگ‌تر هستند که در آن، کارکنان جوان اولویت‌هایشان را بر ارزش‌های خودشان متمرکز می‌کنند.
اکنون، جوانان برای اولین بار در تاریخ اشتغال‌شان، این فضا برایشان مهیا شده است که این‏چنین کنند. لاورنس کاتز، اقتصاددان دانشگاه هاروارد، می‌گوید کارکنانی مثل گرین، که دستمزدهای خوبی می‌گرفتند اما به دوران همه‌گیری ویروس کرونا برخوردند، فرصت بیشتری دارند برای اینکه بعد از کمتر خرج‌کردن و بیشتر پس‌انداز کردن طی ۱۹ ماه گذشته، وضعیت مالی بهتری داشته باشند. به‌اضافه اینکه وفور فرصت‌های شغلی در دسترس شاید ــ‌ به‌شکلی غیربهره‌ورانه ــ باعث شود کارکنان وقتی از بازار کار خارج می‌شوند اعتماد به نفس بیشتری احساس کنند. کاتز خاطرنشان می‌سازد که نیروهای کار جوان کمتر به‌طور کامل از بازار کار خارج می‌شوند اما در عوض تلاش می‌کنند که کارهای جدیدی بیرون از کار خود انجام دهند و از مزایای فرصت‌های شغلی جدید بهره بگیرند و با مزایای کاری سنتی ترغیب نشوند.»
درگیر شدن با کار از راه دور نیز این امکان را فراهم ساخته است که میزانی از تعادل بین کار و زندگی ایجاد شود؛ اتفاقی که هم برای کسانی که در دهه ۲۰ زندگی خود هستند و هم برای آن‌هایی که در دهه ۳۰ زندگی هستند ــ آن‌هایی که اولین نسلی هستند که هم پدر و هم مادرشان شاغل تمام‌وقت بوده‌اند ــ تا قبل از این تصور نمی‌شد. این امر مخصوصاً برای نسل هزاره صدق می‌کند. یکی از نظرسنجی‌های مؤسسه گالوپ نشان می‌دهد که ۷۴ درصد از افراد نمی‌خواهند به کار تمام‌وقت بازگردند که بالاترین رقم برای تمام سنین است. به‌خصوص زنان نسل هزاره به‌احتمال خیلی زیاد با در نظر گرفتن نیاز بچه‌ها به زمان کاری انعطاف‌پذیر در خانه می‌مانند. فقط در ماه سپتامبر امسال بیش از ۳۹۰ هزار زن از دایره نیروی کار بیرون افتادند. آلیشیا ساسر مودستینو، اقتصاددان دانشگاه نوث‌ایسترن، می‌گوید: «نگهداری از کودکان کاری است که مردم آن را در دوره‌ای دست‌کم گرفته‌اند.» حتی قبل از همه‌گیری ویروس کرونا هم نگهداری از کودکان یک بحران به حساب می‌آمد. اکنون با در نظر گرفتن تعطیلی مراکز مراقبت از کودکان که ــ به‌طور طنزآمیز و معنی‌داری ــ ناشی از کمبود نیروی کار در این شغل است، مادران احتمالاً چاره‌ای ندارند جز اینکه در خانه بمانند.
کار از راه دور برای دیگران کافی نیست. وقتی که اِما گریس مون از کار آژانس بازاریابی بیرون آمد، آماده بود تا خودش را از ساختاری که باعث می‌شود به کار بازگردد رها کند. او می‌گوید: «احساس می‌کردم مثل کسی هستم که می‌تواند مسیر خود را سریع‌تر طی کند اگر کار دست خودم باشد، به‌جای اینکه بروم جایی کارت بزنم و هر ماه و هر سال بخواهم درباره کارم به کس دیگری گزارش بدهم. احساس می‌کردم مثل کسی هستم که می‌تواند درآمد بیشتری به دست بیاورد و همچنین سریع‌تر رشد کند اگر اختیار کار دست خودم باشد.» این روزها، مون ــ که فقط ۲۲ سال سن دارد و دارد از کالج فارغ‌التحصیل می‌شود ــ در مقام مشاور فقط برای خودش کار می‌کند. درآمد او سه برابر درآمد سابقش است و می‌گوید که کارش را از آپارتمانش در بروکلین نیویورک انجام می‌دهد. او با برندها کار می‌کند و باعث شده است که در دوران همه‌گیری کرونا شرکت‌هایی که برایشان کار می‌کند رشد داشته باشند. او همچنین برای سفر رفتن روزهای کاری انعطاف‌پذیر دارد و ساعت‌هایی از روز را نیز برای خودش نگه می‌دارد که به کارهای شخصی‌اش برسد، حتی اگر اغلب موارد این‌طور به نظر برسد که به‌جای ساعت کاری ۹ صبح تا ۵ عصر دارد تمام اوقات روز کار می‌کند.
کسانی مثل مون برای بازار کار آمریکا کاملاً مناسب نیستند. ماجرا اینجاست که افرادی مثل مون که برای خودشان کار می‌کنند هم در فهرست اشتغال آمریکا وارد نمی‌شوند. اما او با داشتن شش مشتری و ساعت‌های کاری زیادی که انجام می‌دهد، به هیچ وجه آدم بیکار به حساب نمی‌آید حتی اگر برای هیچ کس دیگری هم کار نکند. همچنین همین کارها برایش سابقه کار خوبی خواهد شد که بعداً کارهای سطح بالاتری برایش پیش بیاورد. مسئله اصلی این است که در آمریکا میلیون‌ها نفر هستند که شکل کاری این‏چنینی دارند و دیگر باید از دورانی جدید برای اشتغال صحبت کرد که افراد برای خودشان کار می‌کنند اما هم درآمدهای بیشتری دارند و هم انعطاف‌پذیری خیلی بیشتری در کار برایشان وجود دارد. این شکل کار و اشتغال در آینده نیز سهم زیادی در نسل‌های آتی مشاغل در ایالات متحده خواهد داشت و شرکت‌های نیز به‌تدریج خود را با این نوع از کار هماهنگ می‌کنند.
منبع: تایم