مشکل چشم انداز 12 ماهه، این است که پیش بینی ها اشتباه خواهد بود آیا اشتباه خواهند کرد. اکونومیست گزارشی درباره مشکلات سرمایه گذاری در دهه 2020 منتشر کرد.

در بازارهای مالی راه های زیادی برای اشتباه کردن وجود دارد، در مسیر، زمان یا سرعت تغییر. یک سال هم خیلی طولانی است و هم خیلی کوتاه. خیلی طولانی، چرا که سرعت شدید چرخه مالی-تجاری فعلی به این معنی است که حتی یک ایده به خوبی شناسایی شده در عرض چند هفته اجرا می شود. خیلی کوتاه هم به این دلیل که روندهای عمیق ممکن است سال ها طول بکشد تا کاملا آشکار شوند.

بنابراین اجازه دهید چشم انداز فوری را کنار بگذاریم و به جای آن بپرسیم که چگونه ممکن است اوضاع در دهه آینده یا بیشتر تغییر کند. امروز سرمایه فراوان است. یک نیروی کار میانسال جهانی پس انداز زیادی برای کار کردن دارد. نرخ های بهره بلندمدت و پایین و دارایی های گران قیمت به کمبود راه های ارزشمند برای به کارگیری آن پس انداز اشاره دارد.

کسب و کارهای جدید اغلب مبتنی بر ایده هستند و نیازی به سرمایه زیادی ندارند. تصور پایان یافتن این وضعیت دشوار است. اما به مرور زمان، سرمایه از فراوانی کمتری برخودار خواهد شد. تقاضا بیشتر برای آن به طور خاص از سه منبع نشات خواهد گرفت: پوپولیسم اقتصادی، زنجیره تامین کوتاه تر و انتقال انرژی.

با پوپولیسم اقتصادی شروع کنیم. سی سال پیش، دو اقتصاددان دانشگاهی، سباستین ادواردز و رودیگر دورنبوش، عناصر کلیدی آن را ترسیم کردند. مهمتر از همه این رویکری است که هیچ محدودیتی مانند محدودیت های استقراض یا تورم بر رشد اقتصادی نمی بیند. طبق مطالعه این دانشمندان، پوپولیست های امریکای لاتین برای پرداخت هزینه های عمومی پول چاپ می کردند. این کار پایان بدی دارد. اما پوپولیسم اقتصادی ادامه دارد و در ونزوئلا خالص ترین شکل آن دیده می شود. به نظر می رسد ترکیه مشتاق است نسخه ای از آن را در آغوش بکشد و آرژانتین هرگز آن را کاملا نادیده نگرفته است.

شکل ضعیف پوپولیسم اقتصادی در کشورهای ثروتمند هم آشکار شده است. یکی از نشانه های آن احیای سیاست مالی احتیاطی است. بسته 1.9 تریلیون دلاری که در ماه مارس توسط جو بایدن، رییس جمهوری امریکا امضا شد، نمونه اصلی آن است. صندوق بازیابی 750 میلیارد یورویی (900 میلیارد دلاری) اتحادیه اروپا هم درست است که بسیار کم است، اما همچنان قابل توجه است.

عامل دوم افزایش سرمایه گذاری در تداوم کسب و کارهاست. زنجیره های ارزش جهانی احتمالا تا حدودی کوتاه می شوند. این تا حدی برای جلوگیری از تنگناهایی است که بر تولید در سال 2021 سنگینی می کند. حتی عملیات تجاری با کشور نزدیک به سرمایه بیشتری نیاز دارد. افزایش کلی سرمایه در گردش محتمل به نظر می رسد. شرکت ها در طول همه گیری به دلیل کمبود موجودی، فروش خود را از دست داده اند. البته یک الزام امنیت ملی هم به نفع فراوانی بیشتر در زنجیره تامین وجود دارد. رقابت میان آمریکا و چین هر کشوری را به سمت افزایش ظرفیت در برخی صنایع کلیدی مانند نیمه هادی ها سوق می دهد. چنین اتفاقی باعث جذب سرمایه می شود.

دلیل سوم برای انتظار کمبود سرمایه، تغییرات اقلیمی است. انتقال به انرژی سبز اساسا یک مشکل هزینه سرمایه است. اریک لونرگان و کورین ساورز در کتابی این موضوع را مورد بحث قرار داده اند.

هرگونه تلاش جدی برای جلوگیری از افزایش دمای جهانی مستلزم به هدر رفتن دارایی های زیربنای اقتصادی کربن از جمله سکوهای نفتی، نیروگاه های زغال سنگ و محوطه های بنزینی و ساخت زیرساخت های جدید مبتنی بر وسایل نقلیه الکتریکی، انرژی باد و خورشیدی و ذخایر باتری است. برای ایجاد این ها باید سرمایه زیادی به کار گرفته شود.

هیچ یک از این سه روند به گونه ای نیست که در طول یک سال تقویمی به طور کامل اجرا شود. در واقع، پیش بینی اینکه سال 2022 ممکن است شواهدی علیه تز کمبود سرمایه ارائه دهد، طنزآمیز است.

اگر فدرال رزرو، نرخ بهره را افزایش دهد، این کار را در اوایل چرخه تجاری انجام خواهد داد، آن هم انکار ایده سیاست پوپولیستی است. با کاهش تنگناها، امنیت عرضه ممکن است فهرست اولویت شرکت ها را کاهش دهد. اما وفور سرمایه امروزی نمی تواند برای همیشه دوام آورد. به اندازه کافی صبر کنید، برخی از پیش بینی ها تقریبا درست خواهند بود.