زاینده روز خشک شده است. رودخانه ای که شهر تاریخی اصفهان را به نمادی فرهنگی تبدیل کرده و در طول امپراتوری ایران، دوبار پایتخت بوده است. اما حالا زاینده رود آب ندارد. بلومبرگ در گزارشی به بحران آب در ایران پرداخته است. اعتراض کشاورزان در چند هفته گذشته در اصفهان و درگیرها در تابستان امسال در خوزستان، جایی که دهه ها بهره برداری نفت، تالاب ها را خشک کرده و خاک حاصلخیز را از بین برده مصداق همین بحران آب است.

این گزارش نوشت که بحران طولانی مدت بر سر کمبود آب که حاصل دهه ها توسعه صنعتی کنترل نشده است حتی می تواند توافق هسته ای را تحت شعاع قرار دهد. طاهره، فعال محیط زیستی می گوید: «آب آشامیدنی ما بی کیفیت تر شده است و کشاورزان معیشت خود را از دست می دهند. نمی توانم بوی نسیمی را که زمان کودکی هنگام رفتن به مدرسه از رودخانه بلند می شد را فراموش کنم. اکنون فقط می توانم آن را در رویاهایم احساس کنم.

تغییرات اقلیمی ضعف های اقتصادی مبتنی بر استخراج نفت و شیوه های کشاورزی ناپایدار را آشکار می کند. براساس مطالعه ای که در سال 2019 در مجله علمی نیچر منتشر شد، با گرم تر شدن سیاره زمین در اواسط قرن، ایران احتمالا دوره های طولانی تری از دمای شدید و همچنین دوره های خشک و سیل های مکرر را تجربه خواهد کرد.

این در مورد بسیاری مکان ها صادق است، اما تاثیر آن به ویژه در ایران شدید خواهد بود. به گفته محققان بدون تدابیر انطباق پذیری متفکرانه برخی از نقاط کشور ممکن است در آینده با قابلیت سکونت محدود مواجه شوند.

اخبار بحران آب ایران همه جا هست. خبرگزاری های دولتی هرروز مطالبی درباره کاهش شدید بارندگی، خرابی سدها و تخلیه ذخایر آب های زیرزمینی و سطحی منتشر می کنند. خبرگزاری فارس هشدار داده است که اکنون بیش از 300 شهر و شهرستان با تنش آبی حاد مواجه هستند.

هواشناسان دولتی تخمین زده می شود که 97 درصد کشور تحت تاثیر خشکسالی قرار دارد، در حالی که برخی تحلیلگران می گویند 20 میلیون نفر مجبور شده اند به شهرها نقل مکان کنند، چرا که زمین برای کشاورزی بسیار خشک است.

بسیاری از سدها در سال جاری تبخیر بی سابقه ای را ثبت کرده اند که باعث قطع برق در اوج یکی از گرم ترین تابستان های ثبت شده تاکنون بوده است. بارش برف که 70 درصد آب زاینده رود را تشکل می دهد که بین سال های 2017 و 2020 تقریبا 14 درصد کاهش یافت.

تغییر اقلیمی پیامدهای تصمیمات قبلی دولت را تشدید می کند. لابی گری سیاستمداران محلی پس از انقلاب، اصفهان را به قطب اصلی فولادسازی تبدیل کرد که باعث افزایش آلودگی و فشار بر منابع آبی این شهر بوده است. سپس آب زاینده رود از دو دهه قبل، بعد از اینکه مهندسان آب را برای پشتیبانی از کارخانه های صنعتی یک شهر بیابانی دیگر منحرف کردند، شروع به ناپدید شدن کرد.