دوره بازگشت سرمایه در دنیا را در حوزه فیبر نوری بین 10 تا 12سال بوده در حالی که ما در کشور نه تنها افزایش تعرفه نداشتیم بلکه با توجه به افزایش هزینههای ارزی، تجهیزات، تحریمها و تغییر مدیریت ترافیکی مصرف، حاشیه سود تحتتأثیر قرار گرفته است
وزیر ارتباطات هفته گذشته درحکم رئیس جدید سازمان تنظیم مقررات ارتباطات رادیویی از او که رئیس جدید سازمان رگولاتوری کشور است خواست تا «توسعه زیرساختهای ارتباطی ثابت پرسرعت و با کیفیت در اقصی نقاط کشور با تأکید بر توسعه فیبرنوری» را در اولویت برنامهریزی و اجرا قرار دهد. درحالیکه در بیشتر کشورها، اینترنت ثابت بیشترین استفاده و کاربر را دارد، اما در کشور ما توسعه اینترنت ثابت سالهاست که با محدودیت و موانع متفاوتی مواجه است و بسیاری از کارشناسان دلیل اصلی آن را نه قوانین و محدودیت های بلکه نبود توجیه اقتصادی عنوان می کنند. بخشی از این موضوع به ثابت ماندن تعرفهها و قیمتگذاری دولتی و بخشی دیگر به افزایش هزینهها برمیگردد که جذابیت سرمایهگذاری در این حوزه را با مانع مواجه می کند. در سال های گذشته نه از سوی مخابرات ایران و نه از سوی FCPها سرمایه گذاری چندانی روی طرح های توسعه اینترنت ثابت صورت نگرفته است. همچنین کارشناسان مانع دوم را واقعی نبودن تعرفههای خدمات ارتباطی میداند. آرش کریمبیگی کارشناسان حوزه ارتباطات و فناوری گفته است:« دوره بازگشت سرمایه در دنیا را در حوزه فیبر نوری بین 10 تا 12سال بوده در حالی که ما در کشور نه تنها افزایش تعرفه نداشتیم بلکه با توجه به افزایش هزینههای ارزی، تجهیزات، تحریمها و تغییر مدیریت ترافیکی مصرف، حاشیه سود تحتتأثیر قرار گرفته است.» این طبیعی است که سرمایهگذاران برای حاشیه سود سرمایه گذاری میکند و با تعرفهگذاری فعلی خدمات ارتباطی و دستوری، سرمایه گذاری در این حوزه جذابیت اقتصادی ندارد. در این بین و باتوجه به شرایط کشور کارشناسان معتقدند اگز معاون جدید وزیر می خواهد در جهت توسعه پهنای باند اینترنت ثابت اقدام موثری انجام دهد و موفق باشد، لازم است که ضمن واقعی کردن ساختار تعرفهگذاری خدمات ارتباطی، از طریق ابزارهای تعاملی و همچنین ابزارهای پروانهای، موضوع مدیریت، همکاری و تعامل رگولاتوری را در اولویت قرار دهد.
چرا نیاز به توسعه اینترنت ثابت وجود دارد؟
زمانی ما از اینترنت dialup استفاده میکردیم و همین اینترنت نیاز ما را برآورده میکرد. اما با گذشت زمان و بهویژه از سال92 که گوشیهای هوشمند وارد بازار شد، با شکل جدیدی از اتصال به اینترنت روبهرو شدیم. در همین ایام بود که اپراتورها سیمکارتهای نسل جدید خود را عرضه کردند که با استفاده از این سیمکارتها امکان اتصال به اینترنت فراهم شد. از آنجا که این تکنولوژی در مقایسه با تکنولوژیهای قبلی، نو و جدید محسوب میشد، بسیاری از کاربران به سمت استفاده از آن هدایت شدند. این اتفاق باعث شد که خلأ اینترنت ثابت جبران شود و اینترنت همراه جایگزین اینترنت ثابت شد. این در حالی است که در سالهای بعد با افزایش ضریب نفوذ خدمات الکترونیکی دولت، نیاز کاربران بهتدریج به استفاده از اینترنت ثابت زیاد شد. همچنین ظهور VoDها، پاندمی کرونا و در نتیجه افزایش خریدهای اینترنتی، آموزش الکترونیکی، مشاورههای پزشکی و تامین نیازهای دیگر باعث شد که تقاضا برای اینترنت ثابت بیشتر شود.
نظر خود را بنویسید