طی سال گذشته، بازار سرمایه با نوسانات زیادی همراه بود و این نوسانات دامن همه نمادهای بورسی را گرفت چه عرضه اولیه‌ها و چه نمادهای قدیمی‌تر. سال گذشته، نمادها اقبال خوبی داشتند و قیمت‌های خوبی را به نمایش گذاشتند. بعضاً برخی از عرضه اولیه‌ها هم رشد چند صددرصدی داشتند. اما خب ذات بازار سرمایه، هیجان‌پذیر است. زمانی که جو عمومی منفی باشد، فضا کاملاً براساس آن و بیشتر از فضا منفی واقعی، منفی برمی گردد و افت بیشتری پیدا می‌کند وقتی هم فضای عمومی مثبت باشد، اوراکشنی در بازار رخ می‌دهد و بیشتر از آنچه مثبت است، مثبت دیده می‌شود. البته نباید فراموش که قیمت‌گذاری برخی از عرضه‌ اولیه‌ها هم بیشتر از قیمت واقعی آنها بوده است.

حالا آنچه چشم‌انداز این بازار را مشخص می‌کند، متغیرهای فراوانی است. چرا که بحث‌های عمومی، قیمت‌گذاری‌ها، تصمیم و نگاه دولت و تأثیرپذیری از نرخ تورم روی بورس تأثیر می‌گذارد. در کنار این دلار و قیمت‌های جهانی هم حضور دارند. پارامترهای مختلفی وجود دارد و انتظارات تورمی که در جامعه ایجاد می‌شود هم تأثیرگذار است. همان‌طور که اشاره کردم، همه فاکتورهای داخلی را هم که اندازه بگیریم، قیمت‌های جهانی همچنان وجود خواهد شد. یا مثلاً شرایطی مثل کرونا می‌تواند رخ دهد تا همه معادلات را بهم بریزد.

اما مشکل دقیقاً از آنجایی شروع می‌شود که به‌جای نگاه میان‌مدت و بلندمدت، نگاه کوتاه‌مدت به بازار سرمایه وجود دارد. اگر بازار سرمایه را با دیگر بازارها مقایسه کنیم، متوجه می‌شویم که در بازه 5 و 10 ساله بازدهی بازار سرمایه از طلا و ارز و مسکن بیشتر بوده است. البته با این شرط که در خرید سهام، نمادهای مناسب انتخاب شود و با کار کارشناسی و دقت زیاد خرید صورت بگیرد. اما می‌بینیم که براساس جو هیجانی و صف‌نشینی‌ای که در بورس حاکم است، مردم شروع به خریدوفروش می‌کنند و ضرر می‌دهند.

بازار سرمایه، بازار پرریسکی است و افراد باید پول‌های مازاد خود را در آن وارد عرضه کند. نه پول‌های موردنیاز و اساسی را در بورس بریزند. بعضاً دیده شده با این جو هیجانی، عده‌ای در اوج می‌خرند و در کف می‌فروشند. در بازار سرمایه باید از خبرگان استفاده کرد. افراد باید نگاه میان‌مدت و بلندمدت داشته باشند و براساس هیجان تصمیم نگیرند تا بتوانند سود کنند.