18 ماه است که ایران درگیر کرونا شده و طبق آمارهای رسمی بیش از یک صد و 11 هزار نفر جانشان را به دلیل ابتلا به این بیماری از دست داده اند و چندین میلیون نفر به این بیماری مبتلا شده اند؛ بیماری که در میانه تحریم ها علاوه بر تعطیلی کسب و کارها فشارهای اقتصادی بسیاری بر خانواده ها تحمیل کرده که بخش مهمی از آن به هزینه های درمان بیماران مبتلا باز می گردد.

مرکز آمار و اطلاعات راهبردی وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی در گزارشی ضریب تاثیر افزایش هزینه‌های درمان بر افزایش تورم را ۴۵ درصد عنوان کرده و این عامل را پس از اجاره ‌بها، در رتبه دوم جدول جای داده است. سهم هزینه‌های بهداشت و درمان در سبد هزینه‌های خانوار در تیرماه امسال با افزایش مواجه و به یکی از سه عامل اصلی تورم‌زایی در تابستان امسال تبدیل شده است. این شاید برای نخستین بار در مطالعات تورم است که هزینه بهداشت و درمان، در کنار هزینه اجاره خانه و نیز هزینه‌های حمل و نقل به عنوان یکی از ۳ عامل تورم‌زا معرفی شده است.

معاون وزیر بهداشت، درمان و آموزش پزشکی نیز گفت در یک سال اخیر حدود ۶۱۲ هزار نفر به دلیل تامین هزینه‌های درمان به زیر خط فقر رفته‌ اند آنقدر که هزینه‌های کمرشکن سلامت زیاد شده است. ایرج حریرچی گفته بود: «در سال ۹۶ میزان پرداختی هزینه‌های درمان از جیب مردم به ۳۲.۶ درصد رسید اما متاسفانه به‌دلیل وضع کشور میزان پرداختی مردم به ۴۰ درصد افزایش یافت و ۰.۷۲ درصد از مردم به زیر خط فقر پرداخت هزینه‌های ناشی از درمان رسیدند اما در یک‌سال اخیر اوضاع از این هم بدتر شده است.» هزینه‌های تست،هزینه‌های درمان خانگی و هزینه های بستری از جمله هزینه هایی هستند که در دوران کرونا بر افراد مبتلا تحمیل می شود. در این بین هزینه های بستری و تهیه دارو درمان کرونا برای بسیاری از خانواده ها در ماه های گذشته کمرشکن بوده است به خصوص خانواده هایی که مجبور به بستری نزدیکانشان در بیمارستان های خصوصی بوده اند یا نتوانسته اند به دلیل کمبود، داروهای مورد بیمارشان را از داروخانه های دولتی (البته با صف های بسیار طولانی) تهیه کنند. بدیهی است تحت‌تأثیر رشد تقاضا برای اقلام درمانی بیماران کرونایی، قیمت‌ها هم افزایش یافته. این افزایش قیمت‌ها، از سویی به گسترش فعالیت دلالان و فروشندگان غیرقانونی هم مربوط است که هر دارویی را به هر قیمتی که می‌خواهند می‌فروشند.

بررسی‌ها نشان می‌دهد حدود 15درصد از ایرانیان فاقد بیمه‌های درمانی هستند، ضمن اینکه بهره‌مندی از امکانات بهداشت و سلامت نیز نامناسب بوده و پرداخت از جیب شهروندان بابت هزینه‌های سلامت با حدود 35.8درصد، ایران را در رده116 از 187کشور جهان قرار داده است. همچنین براساس محاسبات، حدود 30درصد از جمعیت ایران درصورتی‌که با عمل جراحی مواجه شوند، باید بیش از 10درصد درآمد خود را برای آن بپردازند و به همین واسطه رتبه ایران در شاخص هزینه‌های کمرشکن ناشی از عمل جراحی 93در بین 132کشور است. آمارها نشان می‌دهد در سال98 حدود 2.5میلیون نفر از جمعیت کشور، فقط به‌علت هزینه‌های بهداشت و درمان، زیر خط فقر قرار گرفته‌اند. البته بیمه سلامت، نقش قابل‌قبولی در افزایش پوشش بیمه و کاهش سهم پرداخت از جیب داشته؛ اما سرانه امکانات نظیر پزشک، پیراپزشک و تخت بیمارستانی در ایران نه‌تنها کمتر از کشورهای با درآمد بالاتر از متوسط بلکه حتی از متوسط‌‌های جهانی که باوجود کشورهای بسیار فقیر محاسبه شده هم پایین‌تر است. در کنار هزینه های درمان مبالغی هم که افراد و خانواده ها برای پیشگیری از کرونا باید هزینه کنند، بسیار زیاد است؛ هزینه های اقلام بهداشتی مانند ماسک، الکل، شوینده ها و... که خود را به افراد و خانواده ها تحمیل کرده است.