صنعت گردشگری صنعت فرهنگی و فانتزی نیست. گردشگری، صنعت رده چندم در کشورها محسوب نمی‌شود. اما در ایران گردشگری جایگاهی ندارد و آن‌طور که بایدوشاید به آن توجه نمی‌شود. البته این موضوع تنها مربوط به الان و این دولت و آن دولت نیست، در همه ادوار گذشته وضعیت به همین شکل بوده است. به اعتقاد بنده، وزارت میراث‌فرهنگی و گردشگری، وزارتی کاملاً اقتصادی است. این وزارت‌خانه باید در رتبه اول تا پنجم دولت‌ها قرار بگیرد، اما می‌بینیم، این روزها که بحث چیدن کابینه دولت جدید مطرح است و احتمالاتی درباره لیست وزرا منتشر می‌شود، بازهم وزارت گردشگری جایگاهی ندارد. در واقع حتی به‌عنوان احتمال هم وزیری تابه‌حال مطرح نشده است.

این در حالی است که با یک دودوتاچهارتای ساده می‌توان سود حاصله از صنعت گردشگری را به‌راحتی جایگزین درآمدهای نفتی کرد. اگر مدیر، مدیر باشد و کار به اهلش واگذار شود، صنعت گردشگری رونق پیدا می‌کند. گردشگری تنها صنعتی است که عایداتش مستقیم به جیب مردم می‌رود، بدون اینکه کوچک‌ترین آسیبی برساند. بازهم تاکید می‌کنم که سود حاصله از گردشگری از درآمد صنعت نفت بیشتر است، اما دیده نمی‌شود.

در بررسی وضعیت صنعت گردشگری در جهان باید بگویم که ایالات متحده، قطب اول اقتصادی جهانی، رتبه اول کسب درآمد از صنعت گردشگری را دارد. به لحاظ تعداد پذیرش توریست، فرانسه در جایگاه اول نشسته است. ایتالیا، آلمان و خیلی از کشورهای پیشرفته عموماً در صنعت توریسم سرمایه‌گذاری می‌کنند. در بلوک شرق هم کشورهایی مانند مالزی، اندونزی و تایلند هم اگر درحال‌توسعه هستند به دلیل رشد صنعت گردشگری در آنها بوده است. حتی کشورهای هم‌جواری مانند ترکیه هم در صنعت گردشگری سرمایه‌گذاری زیاد انجام داد و توانست رشد توسعه خود را سرعت بخشد. این در حالی است که ترکیه در مقایسه با ایران، جاذبه خاصی ندارد. تاجیکستان و آذربایجان هم توانسته‌اند در سال‌های اخیر با سرمایه‌گذاری در بخش گردشگری خود رشد کنند و کسب درآمد داشته باشند.

 این در حالی است که ایران واقعاً - اگر نگوییم در رتبه اول یا دوم- جز 5 کشور برتر جهان از لحاظ جاذبه‌های طبیعی است. اما ما به خودمان باور نداریم.

مدیران و مسئولان باید بدانند که گردشگری، صنعت فسق و فجور و بی‌عفتی نیست. توریست می‌خواهد وارد ایران شود قوانین کشور را مطالعه می‌کند و بعد وارد می‌شود همان‌طور که ما وقتی می‌خواهیم به کشور دیگر برویم مطالعه می‌کنیم تا بدانیم آداب‌ورسوم آن کشور چیست.

اما هنر مسئولان ما این است که تنها وزرا و مدیرانی سرکار گذاشته ‌شوند که آمارسازی را به‌خوبی بلندند. هرسال، موعد تعطیلات نوروز که می‌شود، آمارهای عجیب‌وغریب هم منتشر می‌شود. از 80 میلیون نفر، جمعیت کشور، 50 میلیون نفر توان مسافرت رفتن ندارند، بعد آمار منتشر می‌شود که 130، 140 میلیون گردشگر نوروزی داشته‌ایم.

ما باید صنعت گردشگری را باور داشته باشیم. در همین شرایطی که در حال حاضر در آن قرار داریم، کرونا پایه‌های صنعت را از بین برده است. البته در دنیا صنعت توریست تنها لطمه خورده است، چرا که کشورها سعی کرده‌اند این صنعت را حفظ کنند. اما ما مشاهده می‌کنیم که متولی صنعت گردشگری کشور روزهای آخر کارش، بحث قاچاق مسافر را در آژانس‌های مسافرتی عنوان می‌کند. در واقع در ذیل مبارزه با قاچاق انسان؛ معاون گردشگری در بخشنامه‌ای به مدیران کل میراث‌فرهنگی استان‌ها اعلام کرد که دفاتر خدمات مسافرتی نباید در حوزه اعزام مهاجر به خارج از کشور فعالیت کنند.

در ایران صنعت گردشگری دیده نمی‌شود و نمی‌خواهیم باور داشته باشید که این صنعت روبه‌رشد است. دولت جدید می‌تواند به درآمد گردشگری اعتماد داشته باشد و رویش سرمایه‌گذاری کند. به‌این‌ترتیب باید تا جایی پیش برویم که درآمد گردشگری به‌راحتی جایگزین درآمدهای نفتی شود. اگر شعار دولت این است که «ما می‌توانیم» پس ما می‌توانیم صنعت گردشگری را به جایگاهی برسانیم که ذخایر نفتی را حفظ و به جایش از درآمد حاصله از گردشگری استفاده کنیم. صنعت گردشگری تحریم‌ناپذیر است و بودجه‌ای هم نیاز ندارد. برای کسب درآمد از این صنعت، نیازی به بسترسازی دولت نیست. بخش خصوصی می‌تواند خودش شرایط را فراهم کند، تنها اجازه بدهید این صنعت در جایگاه خودش قرار بگیرد.