زندگی در دوران پاندمی کرونا اثرهای زیادی داشت. خیلی‌ها از کار بیکار شدند، عده‌ای فقیرتر از قبل شدند، عده‌ای با سرمایه‌گذاری‌های هوشمندانه پولدارتر شدند و عده زیادی هم از تحصیل و برنامه‌های آینده‌شان عقب افتادند. تاثیر روانی بحران به هر حال در تمام کشورها و در تمام طبقات اجتماعی احساس شد. اما در نسل جوان، این تحول به شیوه دیگری قابل مشاهده است که به نوبه خود روی اقتصاد آینده اثربخش خواهد بود. این پدیده به عنوان اقتصاد یولو معرفی شده؛ که درواقع حروف اختصاری انگلیسی جمله «فقط یک بار زندگی می‌کنی» است.

این شعار به شکل گسترده‌ای توانسته روی زندگی حرفه‌ای نسل جوان تاثیر بگذارد. برخی از جوانان که شغل‌های پردرآمد و باثباتی داشتند در دوران کرونا به این نتیجه رسیدند که نمی‌خواهند در این شغل‌ها باقی بمانند. عده‌ای تصمیم گرفتند کسب و کارهای ولو کوچک خود را بالاخره راه بیندازند. عده‌ای دیگر تصمیم گرفتند به جای کار تمام‌وقت، به دنبال کارهای نیمه‌وقت بروند و در ازای زمانی که ذخیره می‌کنند، مخارج زندگی خود را پایین بیاورند. عده‌ای دیگر به کار از منزل و دورکاری عادت کرده‌اند و می‌خواهند شرایط قراردادهای کاری‌شان هم این موضوع را پذیرا باشد. برخی از پرجرئت‌ترها حتی به دنبال شغل‌های آرمانی مثل فیلمنامه‌نویسی و مشابه آن افتاده‌اند. آنچه که مسلم است، خیلی‌ها به دنبال فرار از کار پشت‌میزی و پشت کامپیوتری متعارف هستند و از خود می‌پرسند: مگر چیزی برای از دست دادن دارم؟

نسلی که این تغییرات را در زندگی حرفه‌ای خود مشاهده می‌کند، درواقع امید به آینده دارد. امید به واکسن، امید به احیای بازار مشاغل و امید به پول‌های پس‌اندازشده در دوران کرونا که به جای تفریحات و سفرهای معمول، همان‌طور دست‌نخورده در حساب‌های بانکی باقی مانده است.

نسل جوانی که از آن صحبت می‌کنیم درواقع همان نسل Y یا متولدان فاصله دهه‌های ۱۹۸۰ تا ۲۰۰۰ میلادی هستند. آنها با درس‌گرفتن از زندگی حرفه‌ای و شغلی والدین خود و بر اثر تحولات جهانی در بازار مشاغل به این نتیجه رسیده‌اند که مشاغل سنتی همواره باعث سعادتمندی زندگی آنها نمی‌شود. اما پاندمی کرونا حتی موضوع را تشدید هم کرده و حالا این نسل به دنبال خلاقانه‌ترین راه‌ها برای رسیدن به اهداف شغلی و غیرشغلی در زندگی‌شان هستند. این خبر خوبی برای اقتصادهای دنیاست؛ چون کسب و کارهای جدید و خلاقانه همواره به سود آنها عمل می‌کنند. بر اساس آمار موجود از آمریکا، تنها در سال ۲۰۲۰ میلادی تعداد ۴.۳۵ میلیون مورد درخواست برای راه‌اندازی کسب و کارهای جدید ارائه شده که افزایشی ۲۴ درصدی را نسبت به یک سال قبل‏ترش نشان می‌دهد.

همچنین تحقیقی که توسط شرکت مایکروسافت انجام شده، حاکی از آن است که ظرف یک سال آینده حدود ۴۱ درصد از نیروی کار جهانی از شغلی که هم‌اکنون دارند خارج خواهند شد و ۴۶ درصد از آنها یک تغییر شغلی بسیار بزرگ را تجربه خواهند کرد. بر اساس یافته‌های همین تحقیق، از زمان آغاز بحران جهانی کرونا کارفرمایان زیادی در سراسر دنیا متوجه روندهای احتمالی در تصمیم‌گیری‌های کارکنان خود شده‌اند و به بازنگری در اولویت‌ها، تعاریف کار و مسائل دیگر شرکتی پرداخته‌اند.

کریستینا والاس استاد ارشد دانشکده بازرگانی هاروارد در این خصوص می‌گوید: «نسل جوان بیشتر از یک سال وقت و انگیزه داشته‌ که زندگی خود را ارزیابی کند و ببیند در این دوران بحرانی، از آینده چه می‌خواهد. این در حالی است که ما به نسل جوان یاد داده‌ بودیم که به فکر کار ثابت و بازپرداخت وام‌هایش باشد و آینده‌اش را از این راه تامین کند. اما آنها حالا نظر دیگری دارند. البته شاید در سال‏های بعد و به دنبال خرج‌کردن پس‌اندازها و درگیری با بیمه‌ها و مسائل دیگر، آنها دوباره به مسیر شغلی قبلی برگردند، اما در آینده نزدیک پساکرونا، احتمال اینکه آنها تمایل به ریسک‌های شغلی در زندگی‌شان داشته باشند بالا است.»

اما واقعیت این است که هرکس که دلش بخواهد از لحاظ مالی قادر به تغییر شغل خود نخواهد بود و درواقع این امتیاز نصیب کسانی می‌شود که از حلقه امنیت مالی نسبی و البته مهارت و ایده‌پردازی برای جلو رفتن در این راه برخوردار باشند. از آن بدتر اینکه پاندمی کرونا هنوز تمام نشده است و میلیون‌ها نفر در سراسر جهان همچنان در معرض ریسک جانی و مالی از بابت آن قرار دارند. نکته دیگر هم این است که در دوران پاندمی کرونا میلیون‌ها فرصت شغلی در سراسر جهان از دست رفته است و بنابراین صِرفِ داشتن نگاه خوش‌بینانه به پیشرفت خلاقانه در بازار کار نمی‌تواند برای بهبود وضع اقتصادهای جهان کفایت کند.

با این وجود، اقتصاد یولو دارد خودش را در بسیاری از کشورهای جهان نشان می‌دهد و به نظر می‌رسد که باید در سال‌های آینده منتظر تاثیرات واضح‌ترِ آن باشیم.