توریسم همچنان یکی از بخش‌های مهم اقتصاد است که بیش از همه درگیر کووید 19 شد و آسیب دید، این موضوع به‌ویژه در کشورهای منطقه آسیا-پاسیفیک و نیمکره غربی بیشتر بود. دولت‌ها در این مناطق و جاهای دیگر اقداماتی برای کاهش شوک اقتصادی به خانوارها و مشاغل در نظر گرفتند، اما در بلندمدت این صنعت باید خود را با شرایط پساکرونا سازگار کند. صندوق بین‌المللی پول گزارشی درباره وضعیت صنعت توریسم در پساپاندمی منتشر کرده است.

این گزارش نوشت: طبق گزارش سازمان گردشگری جهانی سازمان ملل (UNWTO) ورود گردشگران در سال 2020 نسبت به سال 2019، 74 درصد کاهش‌یافته است.

برای بسیاری از کشورهای درحال‌توسعه در آسیا و اقیانوسیه و نیمکره غربی به‌ویژه ایالت‌های جزیره‌ای کوچک، این اثرات شدیدتر بوده است. قبل از بروز همه‌گیری، گردشگری کسب‌وکار بزرگی بود که بیش از 10 درصد تولید ناخالص داخلی جهان را تشکیل می‌داد. این سهم در کشورهای وابسته به توریسم هم بیشتر بود.

*به سمت بهبودی

برای بهبودی، واکسن‌ها باید به‌طور گسترده توزیع شوند و راه‌حل‌های سیاست‌گذاری اعمال شود. برخی از دولت‌ها به‌طور مستقیم یا از طریق وام‌های مختلف برای این صنعت، حمایت‌های مالی انجام داده‌اند. تایلند 700 میلیون دلار برای گردشگری داخلی اختصاص داده است، درحالی‌که وانواتو به بنگاه‌های کوچک و متوسط کمک‌هزینه پرداخت کرده است. کشورها همچنین به شرکت‌ها کمک کرده‌اند تا مدل‌های تجاری خود را تغییر دهند و کارکنان خود را دوباره آموزش دهند. در جامائیکا، دولت برای ارتقای مهارت‌ها، کلاس‌های آموزش آنلاین رایگان برای 10 هزار کارگر صنعت گردشگری برگزار کرده است.

بااین‌حال بسیاری از اقتصادهای وابسته به گردشگری با محدودیت‌های مالی مواجهند. ابتکارات جدید برای احیای مجدد این بخش از اقتصاد ممکن است بتواند کمک کند. به‌عنوان‌مثال در کاستاریکا، تعطیلات رسمی به‌طور موقت تا روزهای دوشنبه هر هفته کشیده شده است تا با تمدید تعطیلات آخر هفته گردشگری داخلی تقویت شود. باربادوس با اعطای ویزای یک‌ساله به کارمندان از راه دور امکان زندگی و کار در کشور را فراهم کرده است.

در پساپاندمی، تغییر مدام به سمت اکوتوریسم -صنعتی با رشد سریع متمرکز بر حفاظت و ایجاد شغل محلی- می‌تواند این صنعت را به‌طورکلی تقویت کند. این‌یکی از عناصر اصلی استراتژی گردشگری کاستاریکاست. تایلند هم در تلاش است تا بازارهای دیگر مانند سفرهای ماجراجویی و سفرهای سلامت را رونق دهد.

فناوری همچنین می‌تواند نقش مهمی داشته باشد. بافاصله گذاری اجتماعی و پروتکل‌های بهداشتی که احتمالاً در آینده هم پابرجا خواهد ماند، ارائه خدمات لمسی و سرمایه‌گذاری در فناوری دیجیتال می‌تواند پلی برای بهبود باشد.

سرانجام اگر کاهش سفر طولانی‌تر شود، برخی از کشورهای وابسته به صنعت توریسم ممکن است به دنبال تنوع بخشیدن به اقتصاد خود باشند. سرمایه‌گذاری در بخش‌های غیرجهانگردی هدفی بلندمدت است اما می‌تواند با تقویت ارتباط بین گردشگری و کشاورزی و تولید محلی و سرگرمی همراه باشد. به‌طور مثال در جامائیکا یک پلت فرم آنلاین راه‌اندازی شده است که به خریداران در صنعت هتلداری اجازه می‌دهد کالاهای موردنیازشان را به‌طور مستقیم از کشاورزان محلی خریداری کنند. صادرات و خدمات با استفاده از توافقنامه‌های منطقه‌ای برای رفع محدودیت‌ها می‌تواند گسترش یابد.

البته راه‌حل‌ها از کشوری به کشور دیگر متفاوت است. فراتر از اولویت فوری برای کاهش تأثیر همه‌گیری کشورها باید یک هنجار جدید برای صنعت گردشگری ایجاد کنند. متنوع سازی و تغییر به سمت مدل‌های گردشگری پایدارتر و سرمایه‌گذاری در فناوری جدید می‌تواند به شکل‌گیری بهبود کمک کند.