در تاریخ 29 دسامبر 1989، شاخص بورس سهام نیک‌کی ژاپن به بالاترین سطح 38هزار و 916 رسید‏؛‏‏‏‏‏‏‏‏ نقطه عطفی که نشان داد آخرین هجوم اقتصاد حباب متورم دارایی‌های کشور است – دوره‏ای از مصرف بی‏رویه و اعتماد به نفس بیش از حد در شرکت‌های ژاپن.
آنچه پیش آمد سقوط چشمگیر از اوج اواسط تا اواخر دهه 1980 بود. بازار سهام سقوط کرد و ارزش آن تا دسامبر 1990 بیش از 2 هزار میلیارد دلار (1.5 هزار میلیارد دلار) از دست داد. در سال ‏های بعد‏، ‏‏‏‏‏‏‏‏ژاپنی‌ها از یک منظره بیگانه از «بازسازی» - کد کاهش هزینه‏ها - تورم و رکود استفاده کردند. هنگامی که مهمانی حباب به پایان رسید‏، ‏‏‏‏‏‏به نظر می‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏رسید که میزبانان آن هیچ ایده‏ای ندارند که چگونه می‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏توانند خرابکاری‏های ناشی از قیمت‏های بسیار ناچیز سهام و املاک را پاک کنند.
حباب دارایی در ژاپن از سال‌های ۱۹۸۶ تا ۱۹۹۱ است که می‌گویند در آن، قیمت انواع دارایی‌ها مانند مسکن و سهام با رشد بالایی همراه شده است. یکی از عوامل اصلی این حباب دارایی را باید دخالت بانک مرکزی این کشور در بازار گفت. بانک مرکزی ژاپن در فاصله ۳۰ ژانویه ۱۹۸۶ تا ۲۲ فوریه ۱۹۸۷ نرخ بهره را در اقتصاد ژاپن از ۵ درصد به ۲.۵ درصد کاهش داد. با توجه به این اقدام، مردم استرس و اضطراب این کاهش را گرفتند و به خرید انواع دارایی پرداختند. تحت تاثیر این اتفاق، بازارهای دارایی با رشد بالایی روبه‌رو شد.
نرخ بهره در ۳۰ ماه از مه سال ۱۹۸۹ از ۲.۵ درصد به ۳.۲۵ درصد رسید و با افزایش چند مرحله متعدد، در ۳۰ آگوست ۱۹۹۰ به ۶ درصد رسید. این افزایش شدید در نرخ بهره، سقوط بزرگ بازار ژاپن را به همراه داشت.
ژاپنی‌ها به دلیل تجربه رونق بالای اقتصادی در اقتصادشان و دلتنگی برای این موضوع، حتی زمانی که ارزش زمین زیر کاخ امپراطوری بیشتر از کل ایالت کالیفرنیا بود‏، ‏‏‏‏‏‏‏‏ باعث شد که شهروندان این کشور برای بهبود اقتصاد ژاپن تلاش کنند و برای رشد اقتصادی مانند گذشته اقدام‌های زیادی کنند.
مارتین شولز‏، ‏‏‏‏‏‏‏‏ اقتصاددان ارشد در انستیتوی تحقیقات فوجیتسو می‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏گوید: «حباب دهه 1980 ژاپن آغاز عادی سازگاری طولانی از یک اقتصاد جوان و سریع رشد به یک شرایط جدید طبیعی با رشد آهسته و پیری بود.»
«نجات بانک ‏ها از تنظیم املاک و مستغلات تا سال 2002 طول کشید. 10 سال دیگر طول کشید تا اصلاحات لازم در زمینه تأمین اجتماعی به مرحله اجرا گذاشته شود. تأثیر خوش‏خیم بحران مالی جهانی نشان داده است که اقتصاد ژاپن کاملاً مطابق با «نرمال جدید» است که رشد طولانی‏مدت آهسته اما محکم دارد.»
در سال 1998 طرح 500 میلیارد دلاری نجات بانکی اجرا شد تا بانک‌ها بتوانند به استقراض و وام‌دهی ادامه دهند. بانک مرکزی همچنین تلاش کرد نرخ تورم را افزایش دهد تا پرداخت مشتری را تشویق کند. شرکت‌های ژاپنی روی هم رفته پس از سال 1998 از وام‌گیرندگان به پس‌اندازکنندگان تبدیل شدند.
ژاپن هشداری است به جهان درباره آنچه می‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏تواند از نظر اقتصادی به طرز وحشتناکی اشتباه پیش برود.
همه فکر می‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏کردند می‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏توانند ثروتمند شوند و اوقات خوب متوقف نمی‏شود. بانک‌ها بدون بررسی دقیق وام‌ها‏، ‏‏‏‏‏‏‏‏ پول زیادی می‌دادند. زمانی که بانک مرکزی ژاپن متوجه شد که چقدر بد است و برای جلوگیری از وام نرخ بهره را افزایش داد‏، ‏‏‏‏‏‏‏‏ خیلی دیر بود. بورس و اقتصاد سقوط کرد.
دهه 1990 در ژاپن «دهه گم‏شده» نامیده می‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏شود‏، ‏‏‏‏‏‏‏‏ اما واقعیت این است که برای دهه بعد - از 2000 تا 2010 - می‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏توان این را گفت.