اقتصاد ایران به یک بیماری کهنه مبتلاست که همان رشد پایه پولی، افزایش نقدینگی و تورم متوالی است. تحلیل گران می گویند هیچ بیماری در اقتصاد بدتر از تورم نیست اما ریشه این تورم طولانی در اقتصاد ایران در چیست؟ باوجود فوران درآمدهای نفتی در دوره های مختلف در سال های پس از پیروزی انقلاب اسلامی، اقتصاد ایران کمتر از تورم تک رقمی بهره برده است. کمترین میزان تورم در این سال ها در سال 64 ثبت شده که آن هم کمتر از پنج درصد نبوده و 6.9 درصد اعلام شده است. تورمی که به بلای جان اقتصاد ایران تبدیل شده ناشی از رشد نقدینگی است و نقدینگی هم علتی جز کسری بودجه های پی در پی دولت ها و تلاش های تورم زای آن ها برای جبران آن ندارد.

آمار تازه از جریان رشد نقدینگی نشان می دهد پایه پولی به صورت متوسط در سال 98 هر ماه 2.4 درصد رشد داشته که ادامه رشد پایه پولی در سال 99 منجر به کسری بودجه 200 هزار میلیارد تومانی می‌شود که البته مرکز پژوهش‌های مجلس نیز کسری 185 هزار میلیارد تومانی را برای کسری بودجه در سال 99 پیش‌بینی کرده است. بنابراین کشور به طور ماهانه  با حدود 16 هزار میلیارد تومان با کسری بودجه رو به روست. اما چه راهکارهایی برای کاهش آسیب های این میزان کسری بودجه وجود دارد.

مسعود خوانساری، رییس اتاق تهران در جلسه امروز هیئت نمایندگان اتاق ایران به چهار راهکار در این باره اشاره کرده است. به گفته خوانساری «اولین راهکار این است که دولت کوچک شود تا کاهش هزینه رخ دهد زیرا تمام اتفاقاتی که می‌افتد. اگر دولت بودجه خود را کاهش ندهد هر روز با مشکلات بیشتری مواجه می‌شود».

رییس اتاق تهران گفت: «اگر تأمین کسری از طریق تأمین کسری از طریق چاپ اسکناس باشد باز منجر به رشد پایه پولی می‌شود بنابراین بهترین راه عرضه اوراق بدهی است و بانک مرکزی نیز باید آن را با قیمت جذاب برای بازار چاپ کند. اگر دولت نتواند 4 هزار میلیارد تومان را از طریق اوراق قرضه عرضه کند این کسری از طریق رشد پایه پولی آشکار می‌شود و منجر به تورم بیشتر می‌شود. ‌افزایش درآمدهای مالیاتی از طریق توسعه پایه‌های مالیاتی راهکاری دیگر حل مشکلات اقتصادی است».

به گفته خوانساری، «عرضه سهام اولیه در بورس روش دیگری است و این روش یکی از راه‌های جبران کسری بودجه است که هم بازار بورس وسعت یابد و هم از استقراض بانک مرکزی جلوگیری شود».