کارآفرینی را باید سبک و مدل زندگی دانست. کارآفرینی با ساختن ارتباط مستقیمی دارد، درست مثل ساختن یک سازه و ساختمان؛ برخی از افراد در جامعه هستند که از هیچ شروع می‌کنند و با گذاشتن آجر روی آجر یک کارخانه و واحد صنعتی را شکل می‌دهند و در مسیر تولید قدم می‌گذارند. سیدعلی لاجوردی، بنیان‌گذار لنت پارس یکی از این افراد است.

او سال 1327 در کاشان به دنیا آمد. در خانواده‌ای پرجمعت با 7 برادر و 4 خواهر بزرگ شد و باتوجه به درآمد پایین پدر و توان مالی ضعیف خانواده از کودکی با پایان سال تحصیلی (در تابستان) در مغازه فروش و تعمیر موتورسیکلت شاگردی می‌کرد و تا پایان دوران دبیرستان هم در همین مغازه مشغول به کار بود. او از کار در مغازه موتورسازی تجربه‌های بسیاری به دست آورد که شاید مهم‌ترین آنها پیدا کردن راه و روش کسب و کار بود. لاجوردی در کتاب خاطراتش که انتشارات دانشگاه شریف منتشر کرده، خاطره‌ای از آن روزها تعریف کرده است: «در آن زمان کسانی که کلاه ایمنی داشتند، می‌توانستند گواهی‌نامه موتورسیکلت را دریافت کنند، قیمت کلاه ایمنی ۲۵۰ تا ۳۰۰ تومان بود، من با تهیه یک کلاه و اجاره به افراد، توانستم مبلغی پس‌انداز کنم.» لاجوردی به کارهای فنی علاقه زیادی داشت و تلاش می‌کرد تا از طریق کارهای فنی و البته خلاقانه درآمد کسب کند. مثلاً هم‌زمان با دوران جوانی که تلویزیون تازه به کاشان رسیده بود او فرصت را مناسب دید تا ساخت آنتن‌های تلویزیون را به راهی برای کسب درآمد تبدیل کند. لاجوردی باتوجه به این‌که تنها یک فرستنده در پایتخت بیشتر وجود نداشت و سیگنال‌های دریافت در کاشان ضعیف بود به فکر تولید آنتن‌های بلند برای تلویزیون با استفاده از لوله‌های آلومینیومی و پروفیلی بلند افتاد که فرکانس‌ها را بسیار بهتر از آنتن‌های معمولی بازار دریافت می‌کرد و همین ماجرا باعث شد که فروش بسیار خوبی داشته باشد.

اما در کنار این کارها آنچه زندگی لاجوردی را در مسیر پیشرفت قرار داد، مونتاژ قطعات موتورسیکلت بود. در آن زمان قطعات جداگانه موتورسیکلت از ژاپن وارد می‌شد و او در فروشگاهی که کار می‌کرد مونتاژ قطعات را یاد گرفته بود از همین جهت به فکر مستقل شدن افتاد. تقریباً 20 ساله بود که با تشویق خانواده تصمیم به مهاجرت به تهران برای کار گرفت. ابتدا در منزل یکی از فامیل‌هایش در پایتخت ماند، اما بعد از مدتی خانه‌ای اجاره و زندگی مستقلی را شروع کرد.

علی لاجوردی برای کار به شرکت پیروزان که وارد کننده موتورسیکلت و ماشین‌آلات کشاورزی از ژاپن بود، مراجعه کرد و از آنجایی که با مونتاژ و با سوابق این شرکت به خوبی آشنا بود، استخدام شد. او در ابتدا کارمند فروش بود و پس از مدتی مسئول فروش قطعات ماشین‌های کشاورزی و موتورسیکلت شد. لاجوردی به دلیل علاقه‌ بسیار به این شغلش تلاش و کوشش فراوان می‌کرد و همین باعث شد علاوه بر کسب تجربه بسیار، خیلی زود در این شرکت پیشرفت کند. او چند سالی در شرکت پیروزان تجربه کسب کرد و بعد تصمیم گرفت با اجاره مغازه‌ای در خیابان جابری در منطقه پیروزی کسب و کار مستقل خود را در زمینه فروش موتورسیکلت و قطعات آن آغاز کند. البته شروع کار او هم‌زمان با سال‌های تحولات سیاسی و اقتصادی دهه 50 و کسادی بازار شده بود ولی رفته‌رفته با تلاش مضاعف توانست در بازار اسم و رسمی برای خود دست و پا کند و به دخل مغازه‌اش رونق بخشد.

در کنار کسب و کار خود لاجوردی علاقه زیادی هم به آموختن و تجربه‌های جدید داشت برای همین هم‌زمان با گرداندن فروشگاه موتورسیکلت در جست‌وجوی کار دیگری هم بود و همین شد که روزی در بین آگهی‌های شغلی متوجه شد شرکت ایران ناسیونال اقدام به جذب نیرو می‌کند. او برای این شرکت رزومه‌اش را فرستاد و توانست در مصاحبه پذیرفته شود. کارش در این شرکت که چند سالی بیشتر از راه‌اندازی‌اش نمی‌گذشت سرکشی و بررسی عملکرد نمایندگی‌های فروش در سراسر کشور بود و همین موضوع هم باعث شد تجربه‌های فراوانی در زمینه بازرگانی و واردات قطعات به دست بیاورد. او بعد از گذشت سه سال تصمیم گرفت با سرمایه‌ای که داشت قطعات پیکان را که مهم‌ترین محصول آن روزهای خودروسازی کشور بود مستقیم از انگلستان وارد کند برای همین به این کشور رفت و علاوه بر اخذ نمایندگی توانست دو شرکت هم در لندن و پاریس ثبت کند. لاجوردی یک خانه قدیمی در خیابان کارگر به صورت قسطی خریداری و پارکینگ آن را به فروشگاه و دفتر کارش تبدیل کرد. او با استعفا از شرکت ایران ناسیونال به طور جدی واردات قطعات خود را دنبال کرد و بعد از مدتی علاوه بر واردات قطعات پیکان، توانست نمایندگی شرکت دوسلیر فرانسه (یکی از شرکت‌های مهم آن زمان فرانسه) را اخذ کند. البته لاجوردی دائم به توسعه مجموعه خود فکر می‌کرد و علاقه زیادی هم داشت که وارد حوزه‌های کاری جدید شود از همین رو و باتوجه به شنیده‌هایش به بلژیک سفر کرد و بعد از بازدید از چند کارخانه تولید موکت و فرش‌های ماشینی، تصمیم گرفت فرش ماشینی وارد کند.

 ورود به تولید

با پیروزی انقلاب واردات قطعات خودرو و موتورسيكلت و... با مشکلات بسیاری روبه‌رو شد و عملاً لاجوردی کارهایش را از دست داد اما تجربه سال‌های کار تجارت و بازرگانی و حضور در شرکت‌های مختلف و مدیریت باعث شد تا به او مدیریت شرکت تولید اتومبیل لندرور که مصادره شده و مسئولیتش با وزارت صنایع سنگین بود، پیشنهاد شود. او سه سال در این شرکت حضور داشت ولی بعد به فکر راه‌اندازی کاری مستقل و البته این بار در حوزه تولید افتاد. لاجوردی با بهره گرفتن از تجربه چندین و چندساله‌اش در حوزه واردات و فروش قطعات خودرو و نیاز کشور به لنت انواع خودرو به فکر تولید این محصول افتاد. او کارخانه‌ای را احداث کرد و 42 درصد سهام آن را به تعدادی از اعضاي خانواده‌اش واگذار کرد. همچنین عنوان شرکت را به نام «میثم لنت» (میثم نام برادرزاده‌اش است) ثبت کرد. علی لاجوردی همراه برادرش سید حسین کارخانه را اداره می‌کرد. آنها در ماه‌های ابتدایی کار، بسیاری از شب‌ها برای راه‌اندازی مجموعه به صورت شبانه‌روز در کارخانه می‌ماندند و کار می‌کردند. او برای آشنایی با روش تولید محصولات روز و استفاده از تجربه شرکت‌های خارجی به کشورهای انگلستان، آلمان، کانادا و ژاپن سفر و از تکنولوژی آنها استفاده کرد. لاجوردی بعد از چندین سفر در نهایت تولید لنت ترمز کانادا را انتخاب كرد و با سفارش ماشین‌آلات مورد نیاز و وارد كردن آنها به کشور، تولید را در کارخانه‌اش کلید زد. البته او و برادرش باتوجه به خرید تجهیزات و زمین برای کارخانه سرمایه چندانی برای استخدام تعداد زیادی نیروي کار نداشتند و برای همین خودشان بسیاری از کارها از جمله بازاریابی را انجام می‌دادند. او به فروشگاه‌ها مراجعه و تلاش می‌کرد تا با ارائه نمونه لنت‌های تولیدشده، صاحبان فروشگاه را به خرید مجاب کند. همچنین از همان ابتدا با نگاه بلندمدت به فکر صادرات نیز بود و از همین رو به سوریه و لبنان رفت و توانست با چند شرکت در بیروت وارد معامله شود و محصولاتی را به این کشور صادر کند. نگاه بلندمدت، استفاده از تکنولوژي روز و تلاش شبانه‌روزی برادران لاجوردی باعث شد که خیلی زود مجموعه آنها به عنوان یک مجموعه معتبر شناخته شود و با بسیاری از مجموعه‌های بزرگ خودروسازی در سطح داخلی و بین‌المللی قرارداد همکاری امضا کند. در این بین علی لاجوردی و برادرش باتوجه به توسعه کار به فکر تغییر نام شرکت از میثم لنت به لنت پارس و گسترش مجموعه خود افتادند و از همین رو کارخانه متروکه‌ای را که در اختیار وزارت صنایع بود خریداری و با احیاي آن مجموعه صنعتی بزرگی را پایه‌گذاری کردند که امروزه بیش از 5 هزار تن تولید دارد و بزرگ‌ترین کارخانه تولید لنت کامیون در کشور و یکی از معتبرترین و بزرگ‌ترین کارخانه‌های تولید لنت در منطقه خاورمیانه است.

فاز دوم این مجموعه در نیمه دهه 80 افتتاح شد و تعداد محصولات این کارخانه به 1500 مدل محصول در بخش‌های «لنت ترمز خودروهای سواری»، «لنت ترمز خودروهای سنگین»، «لنت ترمز واگن‌های ریلی»، «لنت ترمز ماشین‌های کشاورزی و راه‌سازی» و «لنت ترمزهای خاص و سفارشی برای ماشین‌های صنعتی و انواع جرثقیل» رسیده است. ظرفیت بالقوه تولید این مجموعه هم‌اکنون بالغ بر ۰۰۰‚۰۰۰‚۴۰ قطعه انواع قطعات اصطکاکی در سال است. قیمت لنت ترمز که شرکت پارس تولید می‌کند یک‌ششم مشابه خارجی است. امروزه بیش از ۷۰۰ نفر به طور مستقیم در این کارخانه مشغول به کار هستند. علی لاجوردی نگاه ویژه‌ای دارد و در طول بیش از سه دهه فعالیت کارخانه لنت پارس همیشه بیشترین سود به‌دست‌آمده از تولید را صرف خرید تکنولوژی از شرکت‌های بین‌المللی و به‌روز کردن مجموعه خود کرده است. او در کتاب خاطراتش نوشته است: «وقتی می‌بینم خودرویی از لنت پارس استفاده می‌کند حس خوبی دارم و این موضوع را لذت تولید می‌دانم.»

از ویژگی‌هاي مهم محصولات کارخانه لنت پارس تولید محصولاتی بدون استفاده از آزبست (که آلایندگی بالایی دارد) از سال 1389 است. این کارخانه توانسته گواهی‌نامه زیست محیطی ISO14001 و گواهینامه TUV آلمان را دریافت کند. همچنین تأمین لنت ترمز واگن‌های ریلی به ویژه تأمین‌کننده انحصاری متروی تهران از افتخارات شرکت پارس است. لاجوردی معتقد است ایران در این صنعت خودکفا شده وهیچ نیازی به واردات ندارد.

لاجوردی در کنار راه‌اندازی مجموعه صنعتی تولید لنت در سال 1375 اقدام به تأسیس انجمن لنت و ترمز کرد و تا سال ۹۲ ریاست این انجمن را برعهده داشت. او به همراه فرزندش هم‌اکنون عضو هیئت مدیره انجمن لنت و ترمز است. لاجوردی چهار فرزند دارد که هرکدام از آنها دارای تحصیلات عالی هستند و دو فرزندش در کارهای مدیریتی شرکت با لاجوردی همکاری دارند. او موفقیت‌های زندگی‌اش را مدیون سخت‌گیری‌های پدر و نصیحت‌های مادرش می‌داند. لاجوردی به کسانی که می‌خواهند وارد کار شوند توصیه می‌کند پشتکار داشته باشند و می‌گوید: «مجموعه‌های صنعتی باید همیشه محصولات باکیفیت تولید کنند و مدیریت واحدهای تولیدی نباید متکی به فرد باشد بلکه با کار تیمي همیشه بهترین نتایج به دست می‌آید.»