علي‌رغم پيشرفت‌هاي تكنولوژي در اروپا در دهه‌هاي اخير، ما همچنان تكنولوژي‌هاي برتر را به آمريكا ربط مي‌دهيم. شكوفايي حوزه تكنولوژي در سيليكون ولي برندهاي غول‌آسايي مانند اپل و اينتل را به دنيا معرفي  كرد. براي سال‌هاي بسيار نشاني تقريبا تمامي استارت‌آپ‌هاي موفق را مي‌شد در سيليكون ولي يافت. به همين خاطر وست كوست عنوان افسانه‌اي بهشت مهندسان را از آن خود كرد، جايي كه نابغه‌ها دور هم جمع مي‌شدند تا زندگي ما را بهتر كنند (و حساب‌هاي بانكي خودشان را پروپيمان‌تر)، صندوق هاي سرمايه‌گذاري پيشروي دنيا هم گرداگرد همين شركت‌ها شكل گرفتند و رشد كردند.

همه اينها به اين معني نيست كه در آن دوران نوآوري خارج از مرزهاي آمريكا شكال نگرفته بود. اسپاتيفاي، اسكايپ، آيدن گرافكور، مونزو و دليورو همگي در اروپا شكل گرفتند و بزرگ شدند. با اين وجود اين داستان‌هاي جهاني موفقيت نتوانستند تغيير چنداني در اين باور عمومي به وجود آورند كه آمريكا زادگاه بهترين‌ تكنولوژي‌ها است. شركت‌هاي دولتي هنوز نور صحنه را به زور روي خود نگه داشته‌اند، دستورالعمل‌هاي روابط عمومي مي‌نويسند و آگاهي ما را تحت‌الشعاع قرار مي‌دهند. براي بسياري سخت است كه با اين زرق و برق آمريكا بتوانند ستاره‌ها را ببينند.

با همه اينها بايد مراقب باشيم كه افسانه سيليكون ولي همچنان به مغشوش كردن چشم‌انداز ما ادامه ندهد چون منظره موجود، به سرعت منسوخ خواهد شد، هرچند شكي در اين نيست كه آمريكا همچنان نقش پررنگي در ساختن ابزارهاي آينده خواهد داشت. در اروپا، جايي كه پول در حوزه سرمايه‌گذاري خطرپذير بيشتر و بيشتر به جريان مي‌افتد و بازار سهام هم مانند اسب تك‌شاخ كمتر و كمتر به افسانه مي‌ماند، اين قاره در مسير فتح طيف وسيعي از بازارها است.

همراه با رشد بازارهاي سرمايه‌گذاري در حوزه فين‌تك (فناوري مالي) و فشن‌تك (فناوري مد)، فناوري دولتي هم مثال روشن ديگري است از حوزه‌هايي كه اروپا در آنها پيشرو است. از ابزارهاي بدون ثبت‌ نام واريز كمك‌هاي مالي براي بي‌خانمان‌ها، اپليكيشن‌هاي پيام‌رسان براي دكترها و بات‌هاي حفاظت از اطلاعات، فناوري دولتي براي ارائه بهتر خدمات عمومي مورد استفاده قرار مي‌گيرد و در ضمن يكي از روبه‌رشدترين بخش‌هاي حوزه تكنولوژي است. اين فناوري به صورت جهاني 400 ميليارد دلار ارزش‌گذاري شده است و بنا بر تخمين‌ها تا سال 2025 تنها در بريتانيا 20 ميليارد دلار ارزش خواهد داشت، تا همين‌جا هم اين شاخه از فناوري 25 برابر حوزه تكنولوژي حقوقي ارزش دارد.

رونق در اين حوزه كاملا منطقي است. اروپا هم از درك و هم سازوكار لازم براي رشد در اين حوزه برخوردار است. سيستم‌هاي مدني جاافتاده و كانال‌هاي مورد نياز براي مدرن‌سازي و همچنين فرهنگ پيشرفته در زمينه خدمات عمومي در اين قاره وجود دارند. بخش بزرگي از اروپا سابقه‌اي طولاني در تامين خدمات اجتماعي عمومي دارند كه باعث مي‌شود به هنگام خلق يك فناوري مربوط به آينده به آنها برتري بدهد. اين همان مزيتي است كه همتايان آنها در آمريكا نمي‌توانند از آن تقليد كنند.

اروپا ويژگي‌هاي ديگري هم دارد كه سبب مي‌شود به مكاني ايده‌آل براي نوآوري تكنولوژي دولتي تبديل شود. تاريخ سياسي اين قاره به اين معنا است كه مي‌تواند به نسبت آمريكا و چين تعادل بيشتري ميان تكنولوژي و دولت ملي برقرار كند.  تسليم آمريكا به تكنولوژي‌هاي بزرگ و كنترل‌هاي شديد دولتي در چين، تبديل به حواشي مهمي حول موضوع تكنولوژي دولتي مي‌شوند. از يك‌ سو همين حالا هم شاهد مشكلات عديده‌اي هستيم (به صورت ويژه در مورد امنيت حوزه خصوصي)، كه به خاطر تكنولوژي‌هاي بزرگ به وجود آمده‌اند. با اين حال روش كاملا مبتني بر دولت هم مشكلات خودش را دارد. دولت‌هاي اين‌گونه فاقد چابكي لازم، ظرفيت و منابع لازم براي ميدان دادن به نوآوري در شركت‌هاي خصوصي هستند. در اين كشورها هرقدر هم به اين تكنولوژي نياز فوري وجود داشته باشند، حركتشان به اين سمت بسيار كند است. اين مشكلات در اروپا وجود ندارند و اين قاره مي‌تواند بدون اينكه به هريك از دو سر اين طيف نزديك شود محيطي به وجود آورد كه در آن بدون اينكه شهروندان به حاشيه رانده شوند، پيشروان حوزه تكنولوژي ظرفيت‌هايشان را ارئه كنند.

در ابتداي سال 2020، سوال‌هاي بسياري هستند كه بايد در مورد آينده دنيا و شيوه اداره آن از خودمان بپرسيم. تكنولوژي بي‌شك نقشي تعيين‌كننده در يافتن اين پاسخ‌ها دارد اما لازم است به ياد داشته باشيم كه پيروان حقيقي اين حوزه قرار نيست كه حتما ساكن يك منطقه خاص جغرافيايي باشند. سيليكون ولي قدرتمند است اما سرزمين موعود حوزه تكنولوژي نيسست. در حوزه تكنولوژي دولتي و حوزه‌هايي ديگر در اقتصاد نسل آينده، اين عنوان قرار است به اروپا برسد.

* اين مطلب ترجمه بخشي از مقاله‌اي است منتشر شده در مجله كارآفرين آمريكا.