همان‌طور که ونزوئلا در حال تجربه سقوط اقتصادی و سیاسی است، کشور همچنان به دنبال مقصر است. در آمریکا، جمهوری‌خواهان کشور را «سوسیالیست» می‌نامند، و از مشکلات ونزوئلا به‌عنوان سلاحی علیه دموکرات‌های چپ‌گرای بیشتر استفاده می‌کنند. در مقابل، مفسران چپ می‌گویند که ونزوئلا بیشتر از آنکه یک آزمایش آرمان‌های سوسیالیستی باشد، بیشتر یک دولت نفتي با رهبری بد است. حق با چه‌کسی است؟

اگر به هزینه‌های دولت از دید درصد تولید ناخالص داخلی نگاه کنیم، به نظر می‌رسد ونزوئلا دور از سوسیالیسم است. در سال‌های اخیر هزینه‌های دولت در ونزوئلا حدود 40 درصد از تولید ناخالص داخلی اندازه‌گیری شده است، با توجه به اینکه این آمار کاملاً قابل اعتماد نیست. برای ایالات متحده آمریکا، رقم مربوطه حدود 37 درصد است.

با این حال، اقتصادهای نوظهور معمولاً نمی‌توانند برنامه‌های دولتی مشابه کشورهای ثروتمند را داشته باشند، و نمی‌توانند آنها را با همان کارآیی اجرا کنند. کشورهای فقیر که سعی در گسترش دولت‌های خود به اندازه کشورهای ثروتمندتر، مانند برزیل و ونزوئلا، دارند معمولاً با عملکرد اقتصادی فرعی روبه‌رو می‌شوند. این داستان‌هایی از دولت بزرگ است که برخی از محافظه‌کاران اظهار داشتند.

علاوه بر این، نرخ تغییرات بسیار مهم است. رقم ونزوئلا به حدود 40 درصد از حدود 28 درصد در سال 2000 افزایش یافته است، که این تغییر بسیار سریع است. دولت ونزوئلا با افزایش سریع هزینه‌های دولت، پیامی را ارسال کرد مبنی بر اینکه مهم‌ترین ثروت‌های آینده، رضایت دولت است و نه شروع مشاغل جدید.

حتی می‌توانید صادرات را در نظر بگیرید که برای اکثر اقتصادهای در حال توسعه نقش ویژه‌ای دارد. آنها ارز را وارد می‌کنند، به بازارهای خارجی ارتباط می‌دهند و بخش‌هایی از اقتصاد را مجبور می‌کنند که با بهترین شرکت‌های خارجی رقابت کنند. با این حال بیش از 90 درصد صادرات ونزوئلا نفت است و این منابع متعلق به دولت است. ونزوئلا برای این عامل اصلی و مهم رشد تقریباً به سوسیالیسم کامل نزدیک است.

شیلی با احتیاط ذخایر مس دولتی خود (همچنین یک صادرکننده بزرگ) را مدیریت کرده است، اما رهبران ونزوئلا با پول نفت دولت به‌عنوان یک صندوق سرخپوشان برای خود و خانواده‌هایشان رفتار کرده‌اند، و علاوه بر این در مقابل درآمدهای آینده نفت وام گرفته‌اند. دختر رئیس‌جمهور پیشین هوگو چاوز، که شش سال پیش درگذشت، هنوز هم یکی از ثروتمندترین زنان ونزوئلا است. البته این امر عمدتاً از منابع دولتی حاصل می‌شد، و این در حالی رخ داد که شهروندان ونزوئلا در حال غرق شدن بیشتر در فقر بودند.

در واقع، دولت شرکت‌های بی‌شماری را ملی کرد - بیشتر بخش نفت را شامل می‌شود و بخش‌هایی از صنایع کشاورزی، حمل و نقل، نیرو، فولاد، ارتباطات از راه دور و امور مالی را در بر می‌گیرد. گرچه بسیاری از این ملی‌سازی‌ها در مقیاس اندک بودند، اما تهدید تجاوز بیشتر متوجه حقوق مالکیت خصوصی سرمایه‌گذاری بود و سیگنال اشتباهی را در مورد سرزمین آن کشور ارسال می‌کرد.

و این ممکن است مهم‌ترین نکته باشد: سوسیالیسم، سرمایه‌داری و سایر سیستم‌ها نه‌تنها برای شرایطی که ایجاد می‌کنند بلکه به دلیل ایده‌هایی که تبلیغ می‌کنند اهمیت دارند. حتی اگر این ایدئولوژی‌ها به صورت ناقص دنبال شوند.

یکی از راه‌های ساده برای ردیابی این تأثیر از چاوز، جست‌وجوی ویکی‌کوت‌ها است، جایی که سخنان فراوانی را در برابر جهانی‌سازی و اقتصاد بازار خواهید یافت. او در سال 2005 گفت: «خصوصی‌سازی یک برنامه نئولیبرالی و امپریالیستی است»؛ «سلامتی نمی‌تواند خصوصی شود زیرا این یک حقوق اساسی بشر است و همچنین نمی‌توان آموزش، آب، برق و سایر خدمات عمومی را ارائه داد. نمی‌توان آنها را به سرمایه‌های شخصی تسلیم کرد که مردم را از حقوق خود محروم می‌کند.»

برخی مبالغه‌ها و مشخصه‌های اشتباه در جناح راست، مبنی بر اینکه سیستم ونزوئلا سوسیالیسم، ناب و ساده است وجود دارد. در عین حال، شواهد نشان می‌دهد که برای برخی از قسمت‌های چپ عقیدتی، اشتباهات در واقع بسیار واقعی است.