دومین کشور پرجمعیت جهان دارد کاملا بی‌آب می‌شود. حدود صد میلیون نفر از جمعیت هند در آستانه یک بحران بزرگ کشوری در حوزه آب قرار گرفته‌اند و پیش‌بینی شده که ۲۱ شهر بزرگ هند تا سال آینده میلادی تا مرز تمام‌شدن آب‌های زیرزمینی پیش بروند.

امسال فصل گرم و خشک هند در بسیاری از نقاط این کشور سخت بود و بی‌آبی را تشدید کرد و حتی فصل باران‌های استوایی هم دیر آغاز شد و به این شرایط دامن زد. آب‌های زیرزمینی که سال‌هاست دارد در هند تحلیل می‌رود، چهل درصد از منابع آب این کشور را تشکیل داده‌اند اما منابع دیگر آب هم در حال خشک‌شدن هستند. تقریبا دو سوم از منابع ذخیره آب هند امسال از سطوح معمول خود پایین‌تر بوده‌اند. اوضاع چنان بحرانی شده که نارندرا مودی نخست وزیر هند اخیرا وزارتخانه نیروی آب را ایجاد کرد تا دولت بیشتر بر مدیریت منابع آب نظارت داشته باشد. او در کمپین انتخاباتی خود هم به مردم وعده داده بود که تا سال ۲۰۲۴ برای هر خانه در شهر و روستا آب لوله‌کشی فراهم کند؛ هدفی که تامینش حالا سخت‌تر از همیشه به نظر می‌رسد.

خیلی‌ها در هند اما معتقدند که مدیریت بحران آب در هند و بسیاری مناطق دیگر جهان باید از خیلی وقت پیش آغاز می‌شد و حالا دیگر کار از کار گذشته است. بنا بر گزارش سازمان ملل متحد، جهان دارد به سرعت به یک آپارتاید آب و هوایی نزدیک می‌شود؛ شرایطی که در آن فقط مردمان ثروتمند قادر خواهند بود منابع آب را در شرایط دشواری مثل خشکسالی، موج گرمای شدید و حتی قحطی در اختیار بگیرند.

در برخی مناطق هند، فاجعه خودش را به وضوح نشان داده است. مثلا شهر چنای (مدرس سابق) در جنوب هند که ششمین شهر بزرگ این کشور است، حالا تقریبا بی‌آب مانده است. صدها هزار نفر از ساکنان این شهر هر روز جلوی تانکرهای دولتی آب صف می‌بندند تا دبه‌های پلاستیکی‌ را پر کنند و به خانه ببرند. حتی بیمارستان‌ها و مدارس هم با مشکل کمبود شدید آب مواجه‌اند. برخی مردم مجبورند آبی را که برای شستن ظرف استفاده کرده‌اند نگه دارند و دوباره با آن ظرف بشورند.

این شاید بخشی کوچک باشد از آنچه که بحران آب آینده هند را شکل خواهد داد. در حال حاضر ششصد میلیون نفر در سطح جهان با مشکل بی‌آبی مواجه هستند و دویست هزار نفر هم در جهان از نبود آب یا آلوده‌بودن منابع آب جان خود را از دست می‌دهند.

هرچه منابع آب کمتر می‌شود،‌ دولت با معضلات مرتبط با آن هم مواجه می‌شود؛ معضلاتی مثل به‌خطر افتادن منابع غذایی، آسیب‌پذیری در جریان موج‌های شدید گرما،‌ ابتلا به بیماری‌های ناشی از نبود بهداشت و نیز مناقشات منطقه‌ای بر سر منابع آب. در هند آنچه که به وضوح دیده می‌شود این است که جمعیت این کشور دارد بسیار فراتر از منابع این کشور آب مصرف می‌کند. هند ظرف کمتر از یک دهه آینده احتمالا چین را پشت سر می‌گذارد و پرجمعیت‌ترین کشور جهان می‌شود. تا سال ۲۰۵۰ میلادی، هند ۴۱۶ میلیون نفر ساکن جدید در شهرها خواهد داشت که همگی به منابع آب نیاز دارند. اما سال‌ها شهرسازی سریع، آن هم بدون ایجاد زیرساخت‌های لازم در هند به این معنی بوده که این کشور برای مدیریت فشار جمعیت روی منابع آب هیچ راه درستی در اختیار ندارد. از سوی دیگر، تقاضا برای آب تا سال ۲۰۳۰ در هند دو برابر منابع موجود این کشور خواهد شد. این در حالی است که شهرسازی بی‌رویه باعث شده بسیاری از دریاچه‌ها یا منابع ذخیره آب باران در فصل‌ پرباران این کشور هم از بین بروند و راه‌های ذخیره آب باران محدود شود. سیستم‌های استفاده مجدد از آب هم در هند توسعه نیافته‌اند.

در شهرهای بزرگ و مهمی مثل بنگلور و حیدرآباد هند میلیون‌ها نفر به منابع آبی که توسط تانکرها باید به ساختمان محل سکونت‌شان منتقل شود وابسته‌اند و این تانکرها هم در کنترل مافیاهای آب قرار گرفته‌اند که قیمت و حتی زمان آب‌رسانی را در کنترل خود دارند.

مشکل بزرگ دیگر در هند که در آینده عظیم‌تر هم خواهد شد، مناطق زاغه‌نشین در شهرهای بزرگ است که از یک سو جمعیت زیادی را در خود جا داده‌اند و از سوی دیگر، به آب لوله‌کشی یا حتی تانکرهای آب دسترسی ندارند و بیشتر از منابع آب زیرزمینی برای تامین نیازهای خود استفاده می‌کنند. این گروه بیشتر از سایر جمعیت هند در مقابل بی‌آبی و اتمام منابع آب زیرزمینی آسیب‌پذیر خواهند بود.

پیش‌بینی شده که بحران آب به پایین‌آمدن سطح زندگی در میان جمعیت هند منجر شود و دسترسی به آب، به پدیده‌ای لوکس برای طبقه پولدارتر این جامعه بدل شود. همچنین احتمالش هست که در آینده روند مهاجرت گسترده به مناطق پرآب‌تر در هند به شدت باب شود و مناقشات اجتماعی جدیدی را در آن مناطق ایجاد کند.