در یازدهمین حراج تهران ۸۰ اثر مدرن و کلاسیک در حوزه هنرهای تجسمی عرضه شد که البته گردش مالی آن کمتر از حد انتظار بود. یازدهمین حراج تهران در هتل پارسیان آزادی و با اجرای حسین پاکدل برگزار شد. سالن مملو از جمعیت خریداران، تماشاگران، خبرنگاران و عکاسان بود. اما وقتی حراج آغاز شد شور و حال سال‌‌های گذشته بر آن مستولی نبود. انواع و اقسام نقاشی‌ها و آثار حجمی دکوراتیو یا فیگوراتیو در این دوره از حراج عرضه شدند. از نقاشی‌های آبستره و مدرن بگیرید تا کارهایی که آن‌قدر کلاسیک بودند که شبیه کارت پستال به نظر می‌رسیدند. چند کار شاخص هم وجود داشت از سهراب سپهری، زنده‌رودی، تناولی و آغداشلو و منیر فرمانفرماییان که قیمت‌گذاری‌شان بالای یک میلیارد تومان بود.

بگذارید از شرط و شروط‌ حراج شروع کنیم. برای آثاری که ارز‌ش‌شان تا بیست میلیون تومان بود هر پیشنهاد به اندازه یک میلیون تومان به ارزش اثر می‌افزود که البته در این بازه قیمتی اثری وجود نداشت. برای آثار بین ۲۰ تا ۵۰ میلیون تومان هر پیشنهاد دو میلیون تومان به قیمت اثر اضافه می‌کرد. از ۵۰ تا ۱۰۰ میلیون تومان هر دستی که بالا می‌رفت پنج میلیون تومان به ارزش اثر اضافه می‌کرد. از مبلغ ۱۰۰ تا ۲۰۰ میلیون تومان هر بار ده میلیون تومان افزایش قیمت داشتیم. و از ۲۰۰ تا ۵۰۰ میلیون تومان هر پیشنهاد بیست میلیون به مبلغ اضافه می‌کرد. آثاری که بین ۵۰۰ میلیون تومان تا یک میلیاردتومان ارزش‌گذاری شده بودند با هر پیشنهاد پنجاه میلیون تومان به قیمت‌شان افزوده می‌شد و از همه هیجان‌انگیزتر آثار بالای یک میلیارد تومان بودند که هر دستی که بالا می‌رفت صد میلیون تومان به ارزش‌شان می‌افزود.

خریدارانی هم از خارج کشور توسط نمایندگان‌شان با تلفن در حراج حضور پیدا کردند و اتفاقا چند تا از تابلوهای گران‌قیمت به خارج از کشور فروخته شد. برای هر اثر هنری کارشناسان مختلفی ارزش مالی‌اش را تخمین زده بودند که پایین‌ترین رقم و بالاترین رقمی که کارشناسان برای هر اثر ارائه داده بودند به عنوان ارزش کلی آن درج شده بود و حراج از چند میلیون تومان پایین‌تر از ارزش کف اثر هنری شروع می‌شد. حراج امسال بسیار محتاطانه بود. به نظر می‌رسد شرایط اقتصادی نامناسب تاثیرش را کم‌کم روی فضای فرهنگی و هنری کشور گذاشته است. کمتر دستی بدون احتیاط بالا می‌رفت و تعداد آثاری که با قیمتی بالاتر از سقف تخمین‌شان فروش رفتند از تعداد انگشتان یک دست هم کمتر بود.

این جزو معدود حراج‌هایی بود که در کمال تعجب پنج اثر در آن اصلا فروش نرفت که چند تا از آن‌ها آثار مهمی هم محسوب می‌شد.یک اثر از حسین زنده‌رودی بدون عنوان که مربوط به دهه ۴۰ بود و ترکیب مواد روی کاغذ چسبانده شده روی بوم بود و قیمتش بین یک تا یک و نیم میلیاردتومان تخمین زده شد اصلا از حراج خارج شد.به جز آن تابلوی بدون عنوان ترکیب مواد روی بوم از جعفر روحبخش که مربوط به دهه ۵۰ شمسی بود و قیمتش بین ۲۰۰ تا ۳۰۰ میلیون تومان ارزش‌گذاری شده بود فروش نرفت.تابلوی بدون عنوان بهمن نیکو که دولته‌ای و آبرنگ روی مقوا بود به ارزش ۵۰ تا ۷۰ میلیون تومان دومین اثری بود که هیچ پیشنهادی دریافت نکرد.هوشنگ پزشک‌نیا که از نقاشان بنام است و اثر بدون عنوان پاستل روی کاغذ را داشت و برآورد قیمتش بین ۱۰۰ تا ۱۵۰ میلیون تومان بود هم ناکام ماند.

بلافاصله پس از پزشک‌نیا تابلوی رنگ روغن روی بوم رضا مافی هم با قیمت بین ۱.۲ تا ۱.۶ میلیارد تومان فروش نرفت. البته رضا مافی تابلوی دیگری هم در حراج داشت که رنگ روغن و یونولیت روی فیبر بود و به گفته حسین پاکدل از مجموعه شخصی محمد صالح‌علاء به فروش می‌رسید. آن تابلو که بین ۵۰۰ تا ۷۰۰ میلیون تومان قیمت‌گذاری شده بود به کف قیمت یعنی ۵۰۰ میلیون تومان به فروش رسید. اما عجیب‌ترین تابلویی که روی دست حراج باقی ماند اثر زیبای محمد احصایی بود. «در پاش فتاده‌ام به زاری/ آیا بود آن‌که دست گیرد» تابلوی رنگ و روغن و ورق طلا روی بوم بود که یک تا ۱.۵ میلیارد تومان کف و سقفش بود اما هیچ پیشنهادی دریافت نکرد.

آثاری که بالای یک میلیارد تومان فروش رفتند به شرح زیر بودند:

تابلویی از مسعود عربشاهی که جزو معدود تابلوهایی بود که بالاتر از بازه قیمتی‌اش فروش رفت. قیمت این تابلو بین ۵۰۰ تا ۷۰۰ میلیون تومان تخمین زده شده بود و با پیشنهاد یک میلیارد تومانی فروش رفت. این تابلو ترکیب مواد روی بوم بود.

سازه آهنی دکوراتیو ژازه تباتبایی که بین یک تا ۱.۵ میلیارد تومان قیمت‌گذاری شده بود بالاتر از قیمت و به یک میلیارد و ۶۰۰ میلیون تومان فروخته شد.

سهراب سپهری که رکورددار دوره پیشین بود این‌بار اثری متفاوت از رنگ و روغن روی بوم داشت که برآورد آن بین دو تا سه میلیاردتومان بود و به قیمت دو میلیارد و دویست میلیون تومان فروش رفت.

رکورددار این حراج پرویز تناولی بود که یکی از آثار حجمی‌اش با عنوان «سر شاعر» بین ۳ تا ۴ میلیاردتومان قیمت‌گذاری شده بود و در نهایت به قیمت 3 میلیارد و دویست میلیون تومان فروخته شد. پرویز تناولی همچنان رکورددار حراج کریستیز خاورمیانه هم هست.

تابلوی «مصلوب شدن حضرت مسیح» که به فرم آثار همیشگی محمود فرشچیان بود بین ۱.۵ تا 2 میلیارد تومان ارزشگذاری شده بود که درنهایت به سقف رسید و به قیمت 2 میلیارد تومان به فروش رفت.

نقاشی پشت شیشه و گچ روی چوب و آینه‌کاری با نام «آسمان آبی» کاری از منیر فرمانفرماییان بود که به قیمت 2 میلیارد و ۱۰۰ میلیون تومان فروخته شد. ارزش این تابلو بین ۲ تا ۳ میلیاردتومان تخمین زده شده بود.

تابلوی بهجت صدر هم به بالاترین قیمت کارشناسی یعنی یک میلیارد و ۵۰۰ میلیون تومان به فروش رسید.

تابلوی دیگری از سهراب سپهری که مربوط به مجموعه خصوصی دکتر محمدعلی موحد بود به قیمت 2 میلیاردتومان به فروش رفت و مبلغ فروش آن به موسسه فرهنگی هنری صفای امید اختصاص یافت که در کار مدرسه‌سازی و اهدای بورس به نخبگان است.

تابلوی «انهدام کیهانی» آیدین آغداشلو به قیمت یک میلیارد و ۶۰۰ میلیون تومان به فروش رفت. رقم سقف این تابلو 2 میلیارد تومان بود.

تابلوی دیگری از منیر فرمانفرماییان به قیمت کف پیشنهادی آن یعنی ۳ میلیاردتومان به فروش رسید.

یکی از کارهای «هیچ» پرویز تناولی یک میلیارد و ۶۰۰ میلیون تومان فروخته شد. رقم سقف این کار 2 میلیارد تومان بود. و در نهایت تابلوی «سین لام» حسین زنده‌رودی به قیمت کف آن یعنی 2 میلیارد تومان به فروش رسید. مجموع فروش این دوره از حراج تهران ۴۲ میلیارد و ۴۰ میلیون تومان بود.