پل سوئر سرش را مثل یک شاهین چرخاند. او روی پشت‌بام ترمینال هوایی پایگاه دریایی در فرودگاه لا گواردیا ایستاده بود. فریاد می‌کشید: «امروز خیلی هوا صاف است. کمی ابر استراتوکومولوس در شمال. کمی ابرهای متوسط که هنوز دارند به‌سمت ما به جنوب می‌آیند. کمی هم ابر سیروس بالای آن‌ها.» او به‌سوی دفتر کار خودش در یک طبقه پایین‌تر می‌رود. می‌گوید: «ماشین نمی‌تواند خیلی از مسایل را ببیند.»

او کنار یک ماشین پیش‌بینی‌کننده آب‌وهوای مدل DD می‌ایستد،‌ یک ارتفاع‌سنج که روی زمین چمن ایستانده شده. این ماشین می‌تواند ارتفاع ابرها را اندازه بگیرد اما فقط ابرهایی که مستقیما بالای فرودگاه هستند اما کارش دقیق است و حتی در مه‌های خیلی سنگین هم می‌تواند کارش را انجام دهد. سوئر برای کار با این ماشین به فرودگاه‌ آمده. فرودگاه لا گواردیو یکی از 135 فرودگاه در سراسر آمریکا است که به‌جای ماشین،‌ یک ناظر انسانی آب‌وهوا را پیش‌بینی می‌کند و البته این ناظر ابزاری ماشینی نیز برای پیش‌بینی خود در اختیار دارد. سوئر به آب‌وهوا نگاه می‌کند و به ماشینی نگاه می‌کند که آن هم ناظر آب‌وهوا است. او هر یک ساعت یک‌بار بالای پشت‌بام می‌رود و به آسمان نگاه می‌کند و چیزهایی خلاف آنچه که ماشین گزارش داده را نیز ارزیابی می‌کند. سپس با زدن چند دکمه روی صفحه کلید رایانه قدیمی برخی از اعداد را تغییر می‌دهد. مثلا ماشین یک لایه ابرهای تکه‌تکه روی آسمان دیده اما او سه لایه بالای هم می‌بیند. سوئر می‌گوید: «من اعتقادی به خروجی سیستم‌های اتوماتیک ندارم چون آن‌ها کاملا صحیح عمل نمی‌کنند. بیشتر طرف آسمان هستم.»

نظارت انسانی آب‌وهوا در فرودگاه لا گواردیا بیشتر از اینکه یک قاعده باشد یک استثنا است، خطری برای 83 هزار مسافر روزانه فرودگاه. حسگرهای زیادی هستند که امروزه سیلی از داده‌هایی را که به‌طور خودکار جمع‌آوری شده‌اند به‌سوی ماشین‌های پیش‌بینی روانه می‌کنند. مشاهداتی که آن‌ها جمع می‌کنند از تجمیع ده‌ها میلیون داده حاصل می‌شود، داده‌هایی از ماهواره‌ها و رادارها گرفته تا شناورها و بالن‌های مجهز، تا بادسنج‌ها و دماسنج‌های کنار بزرگراه‌ها و روی بدنه هواپیماها. آن‌ها به سیستم‌های مخابراتی‌ای متصل هستند که با هدف پیش‌بینی آب‌وهوا درست شده‌اند و به منبعی از داده‌ها سرازیر می‌شوند که در آن‌ها تحلیل و پیش‌بینی می‌شوند و حاصلش می‌شود خدمات دولتی پیش‌بینی آب‌وهوا، کارشناسان آب‌وهوا برنامه‌های صبحگاهی رادیو، خدمات‌گیرندگان در فرودگاه‌ها، ژنرال‌ها ارتش و اپلیکیشن‌های پیش‌بینی آب‌وهوا در تلفن‌های هوشمند توی جیب‌تان.

طوفانی از داده‌های آب‌وهوایی که مشاهده می‌کنید حاصل یک همکاری با سابقه 150 ساله است که در دوران ریاست‌جمهوری جان اف کندی به آن انرژی زیادی تزریق شد و اخیرا با پیشرفت‌هایی که در ماهواره و ابررایانه‌ها صورت گرفت، بهینه شد. پیش‌بینی آب‌وهوا یکی از دستاوردهای بزرگ فناورانه دوران ماست و سیستم سیستم‌های یکپارچه به حساب می‌آید،‌ یک ماشین آب‌وهوایی منسجم.

ما امروز طوری با پیش‌بینی آب‌وهوایی رفتار می‌کنیم که انگار یک امر پیش‌پاافتاده است و موفقیتی در اتحاد و دیپلماسی است که می‌توان با یک ایموجی نسبت به آن واکنش نشان داد. در صورتی که پیش‌بینی دقیق آب‌وهوایی دستاورد خیلی بزرگی است که سال‌به‌سال دقیق‌تر و پیشرفته‌تر شده است. کارشناسان آب‌وهوا از واژه «مهارت» در کار خود برای قضاوت صحت پیش‌بینی‌هایشان استفاده می‌کنند. در حال حاضر، پیش‌بینی‌کنندگان آب‌وهوا توانسته‌اند عملکردی خیلی بهتر از اقلیم‌شناسان داشته باشند و از زمانی نیز این پیشرفت‌شان قابل ملاحظه است. در حال حاضر پیش‌بینی شش روز آینده در امروز همان دقت پیش‌بینی پنج روز آینده در یک دهه قبل را دارد و دقتش به‌اندازه صحت پیش‌بینی چهار روز آینده در دو دهه قبل و پیش‌بینی سه روز آینده در سه دهه پیش را است.

اما با وجود این پیشرفت‌ها،‌ آینده نامطمئن است. در اوایل ماه ژوئن سال جاری میلادی، نمایندگان 193 کشور و قلمروی رسمی در ژنو در کنگره سازمان جهانی هواشناسی گرد آمدند. این سازمان یک نهاد مختص این کار است و وظیفه‌اش ایجاد هماهنگی و ثبات شرایط بلندمدت همکاری و کار با کشورهای دیگر برای پیش‌بینی آب‌وهوا است. در دوران ترامپ و برگزیت، زمانه‌ای که رایانش ابری و فجایع اقلیمی شدت گرفته، محدودیت‌ها برای پیش‌بینی آب‌وهوا هیچ موقع تا این حد بالا نبوده است.

توانایی‌مان در دیدن آینده اتمسفر اکنون کمتر بستگی به تخمین‌های روزانه انسانی دارد و بیشتر متکی است به شبیه‌سازی‌های رایانه‌ای سالانه. این شبیه‌سازی‌های آب‌وهوایی روی ابررایانه‌هایی اجرا می‌شوند که به‌وسیله نخبگان نهادهای دولتی پیش‌بینی آب‌وهوا اداره می‌شوند. اما به‌اعتقاد بسیاری از کارشناسان و مدیران سازمان جهانی هواشناسی، پیش‌بینی آب‌وهوا به همکاری کشورهای مختلف بستگی دارد و یکی از نقاط قوت سازمان جهانی هواشناسی تاکنون این بوده که همه جوامع و کشورها را به یک جامعه جهانی واحد تبدیل کرده و بر این اساس کار خود را پیش برده است.

کشورهای سرتاسر دنیا از این اتحاد و همکاری بهره‌های خود را می‌برند. قبل از اینکه طوفان سیسلون فانی هند را درنوردد، مقامات آن‌جا به‌اندازه کافی به مردم هشدار داده بودند و تخمین زده بودند که باید یک میلیون نفر از منطقه سکونت خود جابه‌جا شوند تا آسیب نبینند. طوفان مشابهی در سال 1999 در همین منطقه 10 هزار نفر را کشته بود. اخیرا پیش‌بینی‌های خیلی درستی که در قبال طوفان تورنادو در آمریکا شده بود، چه چند روز پیش از طوفان چه دقایقی قبل از اینکه طوفان شروع شود، باعث شد که میزان تلفات خیلی کمتر شود. حتی پیش از اینکه یک طوفان محلی در اوهایو و کانزاس آمریکا که مناطق پرجمعیتی هستند همه جا را به هم بریزد، هشدارهای خیلی خوبی که توسط مقامات بر اساس هواشناسی داده شده بود باعث شد که این حادثه بزرگ فقط یک کشته داشته باشد، در صورتی که در طوفان جابلین که در سال 2011 با همین شدت اتفاق افتاد، 161 نفر کشته شدند.

امروزه با توجه به شدت‌گرفتن تغییرات و پدیده‌های آب‌وهوایی و با تناوب بیشتری که این پدیده‌ها رخ می‌دهند، منافع تجاری زیادی هم برای کسب‌وکارها به وجود آمده است. پیش‌بینی آب‌وهوا بهتر انجام می‌شود و بیشتر هم اهمیت پیدا کرده است. بسیاری از مشاغل از این پیش‌بینی‌ها استفاده می‌کنند، از جمله شرکت‌های بیمه که می‌خواهند خود را برای بلایای طبیعی آماده کنند، مالکان نیروگاه‌های بادی که می‌خواهند میزان تولید توربین‌های خود را به بیشترین حد برسانند، خطوط هواپیمایی که می‌خواهند در میزان مصرف سوخت صرفه‌جویی کنند، کشاورزان که می‌خواهند غله بکارند یا خرده‌فروشانی که می‌خواهند به عرضه اجناس‌شان نظم ببخشند.

همان‌طور که هواشناسان شرکت‌های خصوصی این حوزه را می‌نامند، «بنگاه آب‌وهوا» به‌عنوان یک فرصت اقتصادی دیده می‌شود. آنچه هنوز مانده به مشاهده شود این است که آیا این بنگاه‌ها می‌توانند بیشتر از این پیش‌بینی‌های خود را برای افراد بهتر کنند یا یک نظام دولایه درست کنند که هم به کسانی که می‌خواهند برای پیش‌بینی بهتر پول بدهند خدمات ارائه کنند و هم به کسانی که چنین پولی ندارند. 

نیل جاکوبز که رئیس «اداره ملی اقیانوسی و جوی» است،‌ یعنی همان نهاد دولتی در آمریکا که مسئول مشاهده و پیش‌بینی آب‌وهوا است، در حیاط کاخ سفید اخیرا درباره نقش شرکت‌هایی خصوصی مثل «الیپس» هشدار داده است. جاکوبز توضیح می‌داد که پانزده تا بیست سال پیش، کار شرکت‌های خصوصی فقط در حوزه «ارزش افزوده» این کسب‌وکار به رسمیت شناخته می‌شد. آن‌ها باید مشاهدات و پیش‌بینی‌هایی را که نهادهای دولتی متولی هواشناسی انجام می‌دادند می‌گرفتند و برای مشتریان خاص خود مثل شرکت‌های هواپیمایی یا شرکت‌های حوزه تولید برق با هر ترکیب یا مجددا بسته‌بندی می‌کردند. اما امروزه در شرایطی که دانشمندان به آن «رژیم آب‌وهوایی» تغییرات اقلیمی می‌گویند، ذی‌نفعان این کسب‌وکار افزایش یافته و ظرفیت‌های پیش‌بینی آب‌وهوا بیشتر شده است. جاکوبز می‌گفت: «حالا شما شرکت‌هایی را می‌بینید که با مدل‌های خودشان اداره می‌شوند و از سیستم‌های مشاهده و پیش‌بینی خودشان بهره می‌گیرند.»

«اسپایر» که یک استارت‌آپ در سان‌فرانسیسکو است، با استفاده از مشاهده‌هایی که از ناوگانی از بیش از صد ماهواره کوچک به دست می‌آورد، پیش‌بینی آب‌وهوا انجام می‌دهد و به مشتریان خود می‌فروشد. شرکت «کلایماسل» هم استارت‌آپ دیگری در این حوزه در بوستون است که شروع به پیش‌بینی با داده‌های آب‌وهوایی از منابع جدیدی مثل سیگنال‌های انتقال داده تلفن همراه کرده است. سیمون الکابتز، یکی از موسسان این شرکت، می‌گوید: «اگر هر چیزی به آب‌وهوا حساس باشد، ما می‌توانیم هر چیزی را تبدیل کنیم به حسگرهای آب‌وهوایی.» اوایل امسال، شرکت آی‌بی‌ام که شرکت «ودر کمپانی» را خریده، اعلام کرد با استفاده از مدل جهانی آب‌وهوایی خود قادر است وقوع طوفان را در بخش‌هایی از کره زمین مثل آفریقا و آمریکای جنوبی، به‌طور دقیق پیش‌بینی کند. این کار از این نظر مفید است که تا پیش از این، پیش‌بینی آب‌وهوا در این مناطق کلی‌تر انجام می‌شد. آی‌بی‌ام این کار را می‌خواهد با جمع‌آوری داده‌های 80 میلیون مشاهده روزانه انجام دهد که همین حالا در گرماسنج‌های تلفن‌های همراه تولید می‌شود. هر شرکتی که در این زمینه کار می‌کند، مشتریان بالقوه خود را دارد که به پیش‌بینی‌های آب‌وهوایی آن‌ها نه به‌عنوان کالای عمومی در نقش یک کالای قابل خرید و فروش نگاه می‌کنند، کالاهایی که تا قبل از این به‌صورت رایگان در اختیار دولت‌ها بود تا چشم‌انداز آینده آب‌وهوایی را ترسیم کنند. بازار دریافته که با کاهش خطا در پیش‌بینی‌ها و واکنش فعالانه به اتفاقات شدید آب‌وهوایی یا حتی واکنش به تعطیلات بارانی، می‌تواند پولسازی کند. به همین دلیل است که شرکت‌های زیادی در عرصه آب‌وهوایی وارد شده‌اند و حالا مشکل اینجاست که یک نوع جنگ آب‌وهوایی به وجود آمده و رقابت شدید در این زمینه می‌تواند باعث شود که شهروندان به خیلی از داده‌ها دسترسی نداشته باشند و این کار می‌تواند به زندگی روزمره شهروندان آسیب برساند.

منبع: تایم