ارزش افزوده در زنجیره تولید در پتروشیمی ها در صنایع پایین دستی ایجاد می شود و از این حیث می توان پایین دستی ها را مهم ترین بخش در این صنعت به شمار آورد. توسعه صنایع پایین دستی پتروشیمی علاوه بر جلوگیری از خام فروشی  و  فروش مواد واسطه ای، در بهبود وضعیت اشتغال و رونق تولید هم  موثر است.

معضل بزرگ صنایع پایین دستی در شرایط کنونی نقدینگی است. ایجاد سازوکاری مثل راه اندازی خطوط اعتباری برای شرکت های تولیدکننده و جلوگیری از دلالی و استفاده از رانت های قیمتی به رونق این صنایع کمک می کند و از سوی دیگر زمینه فروش مواد پتروشیمی با قیمت مناسب در داخل کشور را فراهم می کند.

یک مشکل بزرگ دیگر در صنایع پایین دستی پتروشیمی در ایران، عدم وجود متولی مشخص برای این بخش است. تنظیم یک استراتژی و برنامه ریزی برای توسعه صنایع پایین دستی و حل معضلات این بخش با بالادستی ها وظیفه یک متولی است که متاسفانه در کشور ما وجود ندارد. به دلیل عدم وجود متولی مشخص در صنایع پایین دستی پتروشیمی جنبه صادراتی محصولات پایین دستی هم آسیب می بینید و از دست رفتن بازارهای بین المللی پیامد بعدی آن است.

صنایع پایین دستی پتروشیمی گلایه های بسیاری دارند که بخش عمده آن به تفاوت نرخ ارز و قیمت پایه و جو هیجانی و غیرسالم بازار در سال گذشته باز می گردد. آن جو اکنون شکسته و عرضه ها در بورس منطقی تر شده است و تا اندازه ای عرضه داریم که تقاضا برای آن کم است با این حال به دلیل پایداری معضل نقدینگی و عدم وجود خطوط اعتباری خرید از  بورس برای صنایع پایین دستی به راحتی ممکن نیست.  

عدم انطباق تولید مواد پتروشیمی با نیاز صنایع پایین دستی به مشکلات این بخش اضافه کرده است. 400 نوع محصول پلیمری در جهان شناسایی شده و تولید می شود که شرکت های ایرانی تنها 20 نوع از آن را تولید می کنند بنابراین واحدهای تحقیق و توسعه باید به میدان آمده و برای بهبود زنجیره به صنایع پایین دستی و بالادستی کمک کنند.  متاسفانه عدم انسجام و یکپارچگی در صنایع پتروشیمی به این معضل دامن زده است. گاه پنج واحد پتروشیمی یک محصول تولید می کنند و مازاد عرضه داریم درحالیکه در کشور به گریدهای خاصی نیاز است که به دلیل عدم مدیریت این واحدها، در کشور تولید نمی شود.