از آن‌جایی که غرب تهدید ناشی از جاه‌طلبی‌های دریایی چین را زیر نظر دارد، تمایلی طبیعی در رسانه‌های جهان وجود دارد که به دریای جنوبی چین توجه گسترده‌ای نشان دهند. این امر قابل درک است: تصاحب دریای جنوبی چین می‌تواند باعث شود که پکن چاه‌های نفت و منابع گاز طبیعی عظیمی را صاحب شود و امکان این را داشته باشد که 40 درصد کشتی‌رانی جهان را مختل کند.

اما این فقط آشکارترین جلوه استراتژی دریایی چین است. یک مولفه کلیدی دیگر، چیزی که پی‌بردن به آن خیلی سخت‌تر است، تاثیرگذاری روزافزون پکن در ساخت‌وساز و تعمیر کابل‌های زیردریایی است که ظاهرا تمام اطلاعات در اینترنت از طریق آن‌ها جابه‌جا می‌شود. برای فهم کلیت «بازی بزرگ» چین در دریا، باید به کف اقیانوس‌ها نگاهی بیندازید.

با اینکه مردم مایل‌اند فکر کنند که ماهواره‌ها و برج‌های تلفن همراه قلب اینترنت هستند، حیاتی‌ترین بخش اینترنت 380 کابل زیر دریا است که بیش از 95 درصد کل داده‌ها و ترافیک صوتی بین قاره‌ها را منتقل می‌کند. این کابل‌ها عمدتا به‌وسیله آمریکا و متحدانش ساخته شده تا این اطمینان کسب شود (دست‌کم از نظر غرب) که «به‌شکلی پاک» برپا شده‌اند بدون اینکه امکان جاسوسی داخلی برای دشمنان آن‌ها وجود داشته باشد. غول‌های اینترنتی آمریکا از جمله گوگل، فیس‌بوک و آمازون کابل‌های طویل زیادی را از کنسرسیوم‌های عمدتا خصوصی اپراتورهای مخابراتی که این کابل‌ها را کشیده‌اند اجاره می‌کنند یا می‌خرند.

اما حالا مجمع تجاری - صنعتی «هوآوی تکنولوژیز» که شرکت پیشرویی است و روی عرضه شبکه مخابراتی نسل پنجم در سطح جهان کار می‌کند، وارد دریا شده است. این شرکت با استفاده از زیرمجموعه «شبکه‌های دریایی هوآوی» در حال ساختن یا توسعه حدود 100 کابل زیردریایی در سرتاسر جهان است. سال گذشته این شرکت کابلی زیردریایی به‌طول حدود 6 هزار و 500 کیلومتر، از برزیل تا کامرون را تکمیل کرد. مالک این کابل در بخش‌هایی شرکت یونیکام است که یک اپراتور مخابراتی دولتی است. رقبا ادعا می‌کنند که شرکت‌های چینی در مناقصه‌ها رقم‌های کمتری پیشنهاد می‌دهند چون از پکن یارانه می‌گیرند.

در کنار اینکه کارشناسان به‌حق درباره جاسوسی از «درهای پشتی» در فناوری اینترنت نسل پنجم هوآوی اظهار نگرانی می‌کنند، متخصصان جاسوسی غربی مخالف درگیر شدن این شرکت با اینترنت زیردریایی هستند، اینترنتی که میزان بیشتری پول می‌توان از آن درآورد چون در آن‌ داده‌های خیلی زیادی از تعداد محدودی کابل می‌گذرد. درِ پشتی در علوم رایانه به راهی گفته می‌شود که بتوان از آن بدون اجازه به قسمت‌های مشخصی از یک سیستم دیگر مثل یک رایانه، دیوار آتشین یا سخت‌افزارها و نرم‌افزارهای دیگر دست پیدا کرد. درهای پشتی ممکن است از قبل در سامانه وجود داشته باشند یا اینکه فرد نفوذگر با فریب کاربر، او را نسبت به نصب در پشتی ترغیب کند.

طبیعی است که هوآوی هرگونه دستکاری در کابل‌ها را هنگام ساختشان تکذیب کند، حتی اگر آمریکا و دیگر کشورها بگویند که این شرکت طبق قوانین چین موظف است که داده‌های شبکه را در اختیار دولت قرار دهد. آمریکا در سال گذشته استفاده نهادهای فدرال را از تجهیزات نسل پنجم این شرکت محدود کرد. هوآوی در واکنش به این اقدام به دادگاه فدرال شکایت کرد. واشنگتن متحدان خود را تحت فشار قرار می‌دهد که با او همراه باشند و سفیر آمریکا در آلمان هشدار داده که اجازه‌دادن ورود شرکت‌های چینی به پروژه نسل پنجم این شرکت به‌معنی کاهش همکاری امنیتی از سوی آمریکا است. اما این نبردی بسیار دشوار است. بیشتر کشورها و شرکت‌ها احساس می‌کنند که داشتن خدمات بهتر تلفنی به خطرات امنیتی آن می‌ارزد.

چنین تحرکاتی در اینترنت زیردریایی هم صورت گرفته است. آمریکا چطور می‌تواند به امنیت کابل‌های زیر دریا دست پیدا کند؟ راهی وجود ندارد برای اینکه هوآوی را از ساختن این کابل‌ها بازداشت یا مالکان خصوصی را از بستن قرارداد با شرکت‌های چینی برای مدرن‌سازی کابل‌ها برحذر داشت، آن هم فقط به این دلیل که به این شرکت‌ها بدگمانی وجود دارد. به‌علاوه آمریکا باید از ظرفیت جاسوسی سایبری و جمع‌آوری مخفیانه اطلاعات استفاده کند تا شواهدی از درهای پشتی و دیگر خطرات امنیتی گردآوری کند. این کاری چالش‌برانگیز است: شرکت‌های چینی از نظر فناوری بسیار پیشرفته هستند و با دولت پلیسی مجازی عجین شده‌اند.

تنها مسئله درهای پشتی نیست: گزارش‌های رسانه‌ای نشان می‌دهند که زیردریایی‌های آمریکا و چین (و روسیه) ممکن است این توانایی را داشته باشند که از بیرون به کابل‌ها متصل شوند. دولت آمریکا ارائه اطلاعات در این‌باره را به‌شدت محدود کرده است. در صورت اتصال به این کابل‌ها، هزاران ایستگاه زیردریایی یا بیشتر می‌توانند وجود داشته باشند که به همین ترتیب به اهداف جاسوسی تبدیل شوند. بنابراین واشنگتن شدیدا در حال جدال با چین است تا وارد فناوری کابل‌های اینترنتی زیردریایی نشود اما پکن عزم خود را برای این کار جزم کرده و به احتمال زیاد سرانجام موفق خواهد شد.