فرض کنید سال ۲۰۲۵ است و در نیویورک برای طی مسیر ۱۹ کیلومتری تا فرودگاه یک ساعت وقت برای عبور از ترافیک لازم است. اگر تاکسی‌های هوایی تا آن موقع راه افتاده باشند این مسیر فقط پنج دقیقه طول خواهد کشید و هزینه‌اش هم پنجاه دلار خواهد بود.

این هدفی است که یک استارت‌آپ آلمانی به نام لیلیوم دارد دنبال می‌کند. لیلیوم جت‌هایی را طراحی می‌کند که جزوی از ناوگان تاکسی هوایی خواهند شد و مثل اپ‌های فراخوان تاکسی می‌توان از آنها استفاده کرد. نکته جالب در مورد لیلیوم این است که تاکسی‌های هوایی آن به رغم پیشرفته‌بودن (مثل بلند شدن و نشستن به شکل عمودی) قرار نیست لوکس و خارج از دسترس عموم باشند بلکه شهرهای آینده به چنین ناوگانی به شکل عمومی دسترسی خواهد داشت.

لیلیوم تلاش دارد تکنولوژی طراحی تاکسی‌های هوایی را از هواپیماهای نظامی به هواپیماهای کوچک غیرنظامی بکشاند. بر این اساس، از موتور برقی استفاده می‌شود تا تاکسی هوایی کوچک، کم‌صدا و نسبتا مطابق با محیط زیست تولید شود.

لیلیوم پیش‌تر در سال ۲۰۱۷ یک پروتوتایپ از هواپیمای کوچک با ظرفیت دو نفر را ساخت و حالا به دنبال آن است که آن را پنج‌نفره کند، درست مثل یک تاکسی. محل ساخت این هواپیماها در باواریای آلمان است. لیلیوم موفق شده دو سرمایه‌گذار بزرگ را برای پروژه‌های خود جذب کند که یکی از آنها غول معروف چینی تِن‌سِنت است که ۹۰ میلیون دلار سرمایه را راهی تکنولوژی تاکسی‌های هوایی لیلیوم کرده است.

ایده‌ای که لیلیوم دارد این است که نحوه حمل و نقل و سفر در جهان آینده را تغییر بدهد. بر این اساس، مناطقی در جهان که جاده‌های مناسب ندارند، مناطقی در جهان که مدرن‌اند اما با معضل ترافیک شدید مواجه‌اند و مناطقی در جهان که به راه‌های جایگزین برای حمل و نقل نیاز دارند به صورت گسترده از تکنولوژی لیلیوم بهره خواهند برد. بر اساس پیش‌بینی‌های مورگان استنلی، بازار تاکسی هوایی تا سال ۲۰۴۰ ارزشی بالغ بر ۱.۵ تریلیون دلار خواهد داشت.

البته تکنولوژی هوایی لیلیوم در ابتدا می‌تواند مشتریان دیگری داشته باشد و مثلا در ارائه خدمات به چاه‌های نفت (در میان آب) و حرکت در محیط‌های کنترل‌شده مورد استفاده قرار بگیرد. مرحله بعدی، ورود تاکسی‌های هوایی به خدمات دلیوری در شهرهای کوچک، سپس شهرهای بزرگ و بعد از آن استفاده به عنوان تاکسی هوایی است.

بازار حمل و نقل هوایی شهری بازیگران زیادی دارد و لیلیوم در آن تنها نیست. حداقل ۱۹ شرکت دیگر در حال تحقیق و توسعه در این خصوص هستند که در میان آنها غول‌هایی مثل ایرباس، بوئینگ و بل (بل‌هلیکوپتر سابق) هم دیده می‌شوند. درعین حال رقابت شرکت‌های تکنولوژیک هم در این حوزه بسیار سخت است: اوبر اعلام کرده که خدمات تاکسی هوایی خودش را تا سال ۲۰۲۳ راه می‌اندازد. لری پیچ یکی از موسسان گوگل هم سرمایه‌گذار کیتی‌هاوک است، استارت‌آپی که مشغول توسعه خودروهای هوایی در نیوزیلند است. وولوکوپتر- یک شرکت آلمانی دیگر- مشغول آزمایش هواپیماهای خاصی در سنگاپور است و سرمایه‌ غول‌هایی مثل اینتل و دایملر را جذب کرده است.

در این میان، شرکت‌های آمریکایی سرمایه کمتری در حوزه حمل و نقل هوایی جذب کرده‌اند. مهم‌ترین شرکت آمریکایی در این حوزه شرکت جابی ایوییشن در کالیفرنیا است که ۱۳۱ میلیون دلار سرمایه از غول‌هایی مثل تویوتا را جذب کرده است.

یک عرصه مهم رقابت در حوزه حمل و نقل هوایی این است که هواپیمای طراحی‌شده به عنوان تاکسی، قابلیت‌هایی منطبق با فضای شهری داشته باشد. مثلا تاکسی هوایی لیلیوم قرار است قادر به بلندشدن از زمین به شکل عمودی و سپس حرکت در هوا به شکل افقی باشد و در لحظه فرود هم دوباره عمودی می‌شود. همچنین هرچه که مدل تاکسی هوایی به نیروی کمتری احتیاج داشته باشد، قادر به پیش‌افتادن از رقبای خود خواهد بود. تاکسی هوایی لیلیوم می‌تواند با یک بار شارژ، به مدت یک ساعت مسافتی به اندازه ۳۰۰ کیلومتر را طی کند؛ هرچند که کاملا کندتر از هواپیماهای مسافربری است. جت‌تاکسی‌های لیلیوم از باتری‌های برقی به شیوه خودروهای الکتریک استفاده می‌کنند و صدایی که تولید می‌کنند به اندازه لحظه حرکت و ایستادن کامیون است. این یعنی تاکسی‌های هوایی می‌توانند در شهرهایی که امکان استفاده از هلیکوپتر کم است مورد استفاده گسترده قرار بگیرند.

شهرهای زیادی در دنیا به ایده‌هایی مثل تاکسی هوایی احتیاج دارند چون معضلات زیرساختی آنها خیلی شدید است. مثلا در لندن هزینه خط ریلی که شرق و غرب شهر را به هم وصل کند ۱۵ میلیارد پوند برآورد شده و یا راه‌آهن سریع‌السیر بین سنگاپور و کوالالامپور بیش از ۲۷ میلیارد دلار هزینه دارد و اجرایش دائم به همین دلیل به تعویق می‌افتد. حمل و نقل جدید هوایی در این راستا می‌تواند معضلات زیادی را در آینده مرتفع کند و چهره شهرها را تغییر بدهد.