مالیات پیش نیاز رشد و توسعه اقتصادی کشورهاست. دولت ها برای تامین هزینه های توسعه زیرساخت های عمرانی و اقتصاد و ارائه مطلوب خدمات اجتماعی از شهروندان مالیات دریافت می کنند. مالیات در واقع ریشه بسیاری از خدماتی است که دولت ها در جامعه توسعه یافته به مردم عرضه می کنند و به معنای مشارکت همگانی در تامین هزینه های برآورده کردن نیازهای جامعه است. مالیات ابزاری قوی برای سیاست گذاری مالی دولت ها، برقراری عدالت اجتماعی، مبارزه با فقر، ایجاد اشتغال و توزیع درآمد در طبقات مختلف جامعه است.

انتظار فعالان بخش خصوصی از سازمان مالیاتی تحقق عدالت مالیاتی است. در حال حاضر بیشترین فشار مالیات بر دوش بخش های مولد و شفاف اقتصاد است و انتظار این بخش ها، برقراری عدالت است. همه افراد از امکانات دولتی استفاده می کنند اما سهمی در پرداخت مالیات ندارند. بخش های تاریک اقتصاد مالیات نمی دهند و این یعنی پایه اهی مالیاتی باید افزایش پیدا کند نه میزان مالیات. افزایش مالیات بر مبنای توسعه پایه های مالیاتی اصلی ترین انتظار بخش خصوصی است. سوال ما این است که چرا بخش های شفاف باید بیشتر از قبل مورد حسابکشی قرار بگیرند درحالیکه بعضی صاحبان فعالیت های اقتصادی با گردش مالی بالا هیچ مالیاتی نمی پردازند. انتظار فعالان بخش خصوصی رسیدن معافیت های مالیاتی به کمترین میزان ممکن است و در واقع این مطالبه، خواسته همه کسانی است که جامعه توسعه یافته بدون وابستگی به درآمد های نفت را آرزو می کنند.

از دیگر مطالبات جدی بخش خصوصی حذف نقش عوامل انسانی در تشخیص مالیات یا رساندن آن به کمترین میزان ممکن است. بخش خصوصی انتظار دارد که مالیات را بر مبنای قانون پرداخت کند نه براساس تشخیص ممیز. قانون می گوید باید از سود مالیات گرفت و زمانی که بنگاهی سودی نداشته، باید از کدام منبع مالیات بپردازد؟ اخذ مالیات بر مبنای سود افراد و گردش مالی آن هاست و لازم است نقش عوامل انسانی در تشخیص و شناسایی و وصول مالیات مورد بازنگری قرار گرفته و کاهش پیدا کند. بعضا می بینیم که دولت برای دریافت رقم های اندک مالیات بسیار هزینه می کند درحالیکه این مالیات دیگر صرفه اقتصادی هم برایش ندارد.

استقرار نظام جامع مالیاتی که مبنای مالیات را گردش مالی افراد قرار می دهد، می تواند راه وصول مالیات را برای دولت و پرداخت مالیات را برای فعالان اقتصادی هموار کند.