تقدیر از کارآفرینان باید از سال‌های اول پیروزی انقلاب اسلامی به‌طور مصرانه و مستمر انجام می‌شد که نشد. ستاره‌های اصلی هر جامعه درواقع کارآفرینان آن جامعه‌اند و کشور ما به درخشش بیشتر این ستاره نیاز دارد. کارآفرینان‌اند که کشور را نجات می‌دهند و باید به جایگاه و ارزش‌آفرینی آن‌ها احترام گذاشت.

بحث ارج نهادن فعالیت‌های کارآفرینانه در سال‌های پس از پیروزی انقلاب اسلامی بارها مطرح‌شده اما هرگز به مرحله عمل نرسیده است. همیشه شعار حمایت از تولیدکننده و کارآفرین را شنیده‌ایم اما در عمل چیزی ندیده‌ایم. به نظر می‌رسد طی سال‌های گذشته غیر از اتاق بازرگانی نهاد یا شخص دیگری برای کارآفرینان دلسوزی نکرده و دیگران بیشتر شعار می‌دهند و در این بین  اتاق بازرگانی تهران با برگزاری این مراسم کار بزرگی انجام می‌دهد. جشن امین الضرب کاری بزرگ برای فرهنگ‌سازی در زمینه احترام به کارآفرینان در مقابل دولت‌هایی است که با همه وجود به حفظ منافع خود فکر می‌کنند. رویکرد دولت‌ها نسبت به کارآفرینان باید تغییر کند. آن‌ها باید بدانند که بدون حمایت از کارآفرینان امکان ادامه ندارند.

جشن امین الضرب گامی برای تغییر فرهنگ جامعه است. این جشن هرچند بااقتدار و شکوه در تهران برگزار می‌شود اما باید به اتاق‌های بازرگانی دیگر شهرها هم تسری پیدا کند چراکه انتخاب چند نفر در سطح کشور گویای فعالیت کارآفرینان ایرانی نیست و حق مطلب را ادا نمی‌کند. بسیاری از کارآفرینان ایرانی در کمال گمنامی در شهرستان‌های کوچک خدمت می‌کنند و به چشم ما در پایتخت نمی‌آیند اما اگر در جشن‌های مشابهی در استان‌های دیگر معرفی شوند، در یادها خواهند ماند.

شرایط سخت اقتصادی امروز به مشکلات بنگاه‌ها دامن زده و بعضاً ابراز نگرانی درباره وضعیت کارگران را شاهدیم. کارگرانی که به‌مثابه کارآفرینان از تصمیمات خلق‌الساعه و لحظه‌ای دولت‌ها یا اشتباهات آن‌ها رنج می‌برند و این در حالی است که کارآفرینان تلاش می‌کنند نیروی کار آن‌ها کمترین صدمه را از تحولات اقتصادی ببیند. کارآفرین به ذات فداکار است و اگر صرفاً به فکر منافع خود بود، راه‌های آسان دیگری را برای درآمدزایی انتخاب می‌کرد. کارآفرینان ایرانی بسیاری را می‌شناسم که باوجود فشار زیادی شرایط اقتصادی امروز تمام حق‌وحقوق کارکنان را پرداخت کرده اما خود لحظه‌به‌لحظه پایین‌تر می‌روند. در بسیاری از کشورها حل بعضی مشکلات کارگران و کارکنان به کارفرما ربطی ندارد و ارگان‌ها و سازمان‌های مشخص دیگری به آن می‌پردازند. این در حالی است که کارفرمای ایرانی خود را درباره انواع مشکلات کارکنان مسئول می‌داند.