صبحی درخشان در خلیج پرمین است، غرب تگزاس، جایی که بستری برای زمین‌های نفت‌خیز امریکایی شده‌است؛ نفت‌هایی که تولید و روانه بازار می‌شوند. در یکی از دشت‌ها می‌توان چاه‌های نفت را دید که فریاد می‌زنند تا نفت از دلشان بیرون کشیده‌شود. چاهی که 0.9کیلومتر با سطح زمین فاصله دارد. وقتی مته‌های برقیِ بزرگی به نیمی از عمق زمین می‌رسند، یعنی شش برابر ساختمان امپایراستیت زیر زمین است. از پهلو هم پهنای وسیعی را اشغال کرده‌است. بعد بخش هیجان‌انگیز ماجرا فرا می‌رسد. چاه آماده بهره‌برداری است. قرار است به زودی نفت یا همان طلای سیاه از دل آن خارج شود.

کانکو یکی از شرکت‌های مالک این چاه‌های نفتی است؛ آن‌ها چاه‌های نفتی را آماده بهره‌برداری می‌کنند و بعد هم نفت از دل آن بیرون می‌کشند. این شرکت‌ها هر روز به دنبال تکنولوژی‌های جدیدتر و پیشرفته‌تری هستند تا بتوانند نفت بیشتری را از دل زمین استخراج و در عین‌حال هزینه کمتری را صرف آن کنند. کانکو تنها نیست. صنعت نفت شیل در امریکا از همین خرده‌شرکت‌ها ساخته شده‌است. همین شرکت‌های کوچک انقلاب بزرگ نفت شیل را به راه انداخته‌اند و به دنبال آن نیز امریکا را به بزرگ‌ترین تولیدکننده نفت در جهان تبدیل کرده‌اند. این شرکت‌های کوچک، صنعت بزرگ نفت در امریکا و در جهان را شکل داده‌اند. همین نفت شیل است که قرار است وقتی تحریم‌ها به صورت جدی علیه ایران اِعمال شد، جای نفت این کشور را بگیرد و وضعیت عرضه و تقاضا را در بازار متعادل کند. عربستان سعودی این روزها به خاطر جریان قتل خاشقجی، یک روزنامه‌نگار، حسابی جنجال به پا کرده اما در عین‌حال بحث‌هایی هم بر سر نفت این کشور برپاست. برخی مشاوران به دونالد ترامپ رئیس‌جمهوری امریکا می‌گویند باید امریکا سلطه انرژی بر جهان را حفظ کند و به‌علاوه کاری کند که سعودی‌ها تولید و صادرات نفت خود را کاهش بدهند. از طرف دیگر برخی می‌گویند این کشور هم باید نفت بیشتری تولید کند تا جای نفت ایران را بگیرد. در حالی‌که این بحث‌ها در جریان است، صنعت نفت همین‌طور توسعه پیدا می‌کند. در این بین خلیج پرمین در کانون توجه قرار دارد.

*سرمایه‌گذاری برای چه؟

هر روز تعداد شرکت‌هایی که می‌خواهند روی نفت شیل سرمایه‌گذاری کنند بیشتر می‌شود. آن‌ها به امریکا و بعد اوکلاهما می‌روند، برخی هم به داکوتای شمالی تا بتوانند روی صنعت نفت در این کشور سرمایه‌گذاری کنند. در این بین دنیا هر روز بیش از گذشته به نفت امریکا وابسته می‌شود. نفت امریکا هم هر روز بیشتر از گذشته به خلیج پرمین وابستگی پیدا می‌کند. قرار است غرب تگزاس تا نیومکزیکو همین‌طور توسعه پیدا کند و در آن همه زمین‌ها به زمین‌های حفاری و تولید نفت تبدیل شود. در سطح نمی‌توان چیزی جز همان ظاهر طبیعی چاه‌های نفت دید. چشم‌انداز زمین به نظر می‌آید که اینجا صرفاً یک بیابان خشک و بی‌آب‌وعلف باشد اما واقعیت ماجرا این نیست. زیر زمین عقیم نیست. زیر زمین دریایی از نفت خوابیده‌است. آن نفتی که زیر زمین هم قرار دارد همان نفت و البته گازِ شیل است که انقلابی را در دنیای طلای سیاه به پا کرده‌است. 30درصد از نفت تولیدی امریکا در خلیج پرمین تولید می‌شود. دو سال پیش تنها 23درصد از نفت امریکا از این منطقه تولید می‌شد. این یعنی خلیج پرمین در حال توسعه است و سرعت توسعه آن نیز بالاست.

مهم‌ترین تولیدکنندگان نفت بعد از امریکا در حال حاضر روسیه و عربستان سعودی هستند. آن‌ها چاه‌های نفت پرباری دارند که نیازی نیست برای دسترسی به نفت موجود در آن زحمت زیادی بکشند، همین‌طور که کمی از سطح زمین فاصله بگیرند به نفت می‌رسد. زمین آن‌ها روی بستری از نفت است. حالا امریکا برای آن‌ها به غولی شکست‌ناپذیر تبدیل شده‌است. تولید نفت شیل همین‌طور ادامه دارد و در سال‌های اخیر رشد بسیار زیادی داشته‌است. همین امر نیز باعث شده سرمایه‌گذاران اشتهای زیادی برای سرمایه‌گذاری روی نفت این منطقه داشته‌باشند. این نفت آسان به دست نیامده؛ نفتی است که از دل صخره‌سنگ‌های عمیقِ زیر دریا خارج می‌شود و بعید است حالا که تکنولوژی پیشرفت کرده به راحتی از آن دست بکشند. بازی نفت تازه شروع شده‌است.

*ترجمه:نسیم بنایی/ منبع اصلی: اکونومیست