اکونومیست می نویسد هوای دهلی کثیف‌ترین هوای جهان نیست. بر اساس رتبه‌بندی که در سال 2018 از وضعیت هوای 4 هزار و 500 شهر دنیا توسط سازمان بهداشت جهانی  منتشرشده، کثیف‌ترین هوا در شهر کانپور تنفس می‌شود. این شهر از شهرهای شمالی هند است. بااین‌وجود آلودگی هوا در دهلی به دلیل در برگرفتن 25 میلیون نفر جمعیت، جان‌های بیشتری را مورد تهدید قرار می‌دهد.

آلودگی هوا در شهر دهلی در سال 30 هزار نفر را به  کام مرگ می‌کشد. البته بعضی از متخصصان می‌گویند این تخمین حداقل خسارات جانی آلودگی هوا در دهلی است و اگر بخواهید اثرات متنوع آلودگی هوا بر زیست انسانی در این شهر را در نظر بگیرید، یعنی مشکلاتی مثل سرطان ریه، دیابت، تولد نوزادان نارس و حتی اوتیسم بر اساس مطالعات جدید، خسارات انسانی بیشتر از این ارقام است.

میانگین روزانه میزان ذرات معلق در هوای دهلی شش برابر سطحی است که سازمان بهداشت جهانی به‌عنوان بیشترین میزان آلودگی اعلام کرده است. در زمستان و هفته‌ها پس از دیوالی از جشن‌های پاییزی هندوان، این میزان به 50 برابر بیش از مرز تعیین‌شده در سازمان بهداشت جهانی هم می‌رسد.

به‌راستی دهلی چرا این‌قدر آلوده است؟     

پاسخ‌های زیادی برای این سؤال وجود دارد. اولین مشکل جغرافیایی است. دهلی یک دشت صاف است که توسط هیمالیا محدود شده و این کوه‌ها حرکت هوا را سخت کرده است. در تابستان، گرمای شدید جریان هوای رو به بالا را تشدید می‌کند. این جریان مه غلیظ را بالا می‌برد تا ارتفاعی که بادهای موسمی اقیانوس هند آن را پراکنده می‌کند و  در زمستان غبار صبح این ذرات را در سطح مختلف پخش می‌کند. در این فصل جریان هوا به‌ندرت موفق به ایجاد تغییری در وضعیت می‌شود و البته سردی بیش‌ازحد هوا به انباشت و معلق شدن  دود و ذرات غبار می‌انجامد.

این گردوغبار از کجا آمده است؟

بخشی از گردوغبار در هوا ناشی از فعالیت‌های معمول در دهلی مثل ساخت‌وساز است. از سوی دیگر حرکت ده‌ها میلیون نفر در جاده‌ها هم مطرح است. بخشی از غبار ناشی از فعالیت نیروگاه‌های زغال‌سنگ، کارخانه‌ها و کوره‌هاست. میلیون‌ها خودرو با تنظیم نامناسب  موتور و سوخت نامناسب در شهر تردد می‌کنند  و این غیر از لکوموتیوهای دیزلی و ژنراتورها و اجاق‌های آشپزی است که با کود گاو و چوب تغذیه می‌شوند.