در حالی که در سال های گذشته تاکیدات بسیاری بر شکل گیری همکاری های مشترک بین دانشگاه و صنعت صورت گرفته است ولی بررسی ها نشان می دهد که صنعت و دانشگاه در ایران همچنان غریبه هستند. تبديل پژوهش هاي پايه به محصولات و فرايندهاي جديد، به سرمايه گذاري و مهارت قابل توجه نيز نيازمند است. به طور معمول، دانشگاه ها و مؤسسات پژوهشي دولتي (برخلاف شركت ها) براي رساندن محصولات و فرايندهاي جديد به بازار، سازماندهي خوبي ندارند. درحقيقت در حوزه نوآوري، يك سازمان پژوهشي دولتي همچون دانشگاه نمي تواند به تنهايي عملكرد اثربخشي داشته باشد. درعين حال نمي توان با قطعيت گفت كه چون پژوهشي در يك مؤسسه دولتي انجام شده به محصولات و فرايندهاي جديد منتهي نمي شود و اگر در بخش دولتي انجام نمي شد، چنين اتفاقي نمي افتاد. اگر نگاه خود را فقط بر محصولات و فرايندها محدود كنيم، بازخورد مهمي را كه صنعت به دانشگاه ها مي دهد، ناديده گرفته ايم. در این بین بيشتر تحقيقات دانشگاه ها و مؤسسات پژوهشي دولتي نمي توانند بلافاصله به محصولات و فرايندهاي جديد تبديل شوند.

البته اعضاي هيئت علمي دانشگاه ها، بخشي از ايده هاي پژوهشي را از تعامل با افراد صنعت به دست مي آورند. باركدها نمونه اي از اين مواردند. پژوهشگران در دانشگاه ها نيز به كمك صنعت به ابزارهاي جديد دست مي يابند. رشته هاي دانشگاهي و دانشكده هاي جديد از نيازهاي صنايع براي پژوهش و آموزش سرچشمه مي گيرند. به عبارت ديگر، صنعت دانشگاه را وادار مي سازد برنامه ها و دانشكده هاي جديد ايجاد كند.

 به اعتقاد کارشناسان با انتقال دانش از بخش دولتی به بخش خصوصی، ظرفیت جذب دانشمندان صنعتی و عملکرد نوآورانه شرکت‌ها تقویت می‌شود و آنها به طور فعالانه‌تری به تحقیقات می‌پردازند. سیاستگذاران باید این نکته مهم را در نظر داشته باشند که تبدیل پژوهش‌های پایه به محصولات و فرایندهای جدید، به سرمایه‌گذاری و مهارت قابل توجه نیازمند است. به عبارت دیگر دانشگاه‌ها و مؤسسات پژوهشی دولتی (برخلاف شرکت‌ها) برای رساندن محصولات و فرایندهای جدید به بازار سازماندهی خوبی ندارند. بنابراین ایفای نقش واسطه و برقراری ارتباط بین این دو بخش یکی از مهمترین کارکردهای دولت است.

مطالعات موردي در جهان نشان مي دهد دانشگاه هاي خاص (نظير ام آي تي و استنفورد در اياالت متحده) تأثير اقتصادي قابل توجهي بر اجتماع (پيرامون) خود گذاشته اند. بخش عمده اين تأثير حاصل از شركت هاي جديدي است كه از دانشگاه منشعب مي شوند يا توسط دانشجويان يا اعضاي هيئت علمي ايجاد مي شوند. در مورد دانشگاه استنفورد تخمين زده مي شود كه طي چند دهه گذشته بالغ بر 4668 شركت توسط 4232 عضو جامعه دانشگاهي استنفورد تأسيس شده است؛ مانند ياهو، گوگل، اچ پي، سان ميكروسيستم، سيسكو و سيستم هاي پزشكي واريان. اكثر قريب به اتفاق اين شركت ها در منطقه استنفورد مستقر هستند. به طور خاص، شركت هاي استنفورد تأثير بزرگي در دره سيليكون داشته اند و 54 درصد درآمد ناخالص توليد شده توسط 150 شركت بزرگ دره سيليكون در سال 2008 به آنها مربوط است. براساس مطالعه بانك بوستون در سال 1997، فارغ التحصيلان و اعضاي هيئت علمي ام آي تي حدود 4000  شركت تأسيس كرده اند. در سال 1994، اين شركت ها يك ميليون و صدهزار نفر را در استخدام داشته اند. ماساچوست برترين ايالت از نظر بهره مندي از اشتغال زايي توسط ام آي تي نبود، بلكه كاليفرنيا بالاترين جايگاه را از اين نظر داشت. ماساچوست با نزديك به 125000 شغل در شركت هاي مرتبط با ام آي تي درمكان دوم قرار داشت. اغلب اين شركت ها نسبتاً جوان هستند و ظرف 50 سال اخير تأسيس شده اند.